Disruptie

In alle voorbeschouwingen op de Tour de France ging het over die ene vraag: hoe in godsnaam zouden dat Deentje en zijn geel-zwart gevolg, choco gereden in de Dauphiné, ook maar een schijn van een kans maken tegen de keizerlijke Tadej Pogacar? In die mini-Tour hadden ze zich snel tevreden gesteld met een ondergeschikte rol, volgend in de wielen, en uiteindelijk lossend uit dat ene wiel.

In de eerste rit zaterdag heeft Visma-Lease a Bike meteen kleur bekend. Proberen volgen? Vergeet het. Het wordt strijdend ten onder gaan, de koers op zijn kop zetten waar mogelijk, disruptie all the way.

Ze gaan deze Tour wielrennen zoals de Nederlanders voetballen: omdat de verdediging kwetsbaar is, gaan ze aanvallen en kijken waar het schip strandt. Althans zo ziet het er nu naar uit. Dat is een beetje een stijlbreuk. Remco Evenepoel vroeg zich de vorige Tour nog af hoe dat zat bij Jonas Vingegaard die niet meereed met hem. “Soms moet je de ballen hebben om te koersen. Jonas had vandaag die ballen blijkbaar niet.”

Dit weekend was Jonas Vingegaard een en al balls. Twee keer aangevallen, maar vooral zaterdag sprak tot de verbeelding. Amper 2.700 kilometer in negentien dagen had hij in een peloton gekoerst, dan nog in wedstrijden waarin de selectie meestal werd gemaakt door het klimpercentage. Uitgerekend hij liet het peloton scheuren bij matige rugwind en nul procent helling.

De beste klimmer van het hele peloton (aldus Pogacar over zijn rivaal, maar of hij dat meent is niet duidelijk) trok een waaier alsof hij van zijn achttiende in de Moeren had gereden en nadien zijn postformatie bij Patrick Lefevere had volgemaakt.

De ploeg van Lefevere of wat daarvoor nog moet doorgaan – de ploeg Foré, dat bekt gewoon niet en dat zal nooit bekken – had tot zaterdag een patent op waaiers. Dat zijn ze kwijt door de beslissende slag complete te missen. Evenepoel had het over ‘in slaap laten wiegen’.

Dat is een behoorlijke onderschatting: Soudal-QuickStep heeft zichzelf te kakken gezet.

Lefevere zal het met lede ogen hebben aangezien. De kopman zelf bleef er opvallend rustig bij. Zijn team gaf niet thuis maar hij deelde in de schuld. Niet te verwonderen, zoals ook hijzelf zaterdag een zorgenkind was. Hoe die onderweg na die breuk in het peloton op de zijkant reed, bewijst alleen maar wat insiders al lang weten: Evenepoel en een peloton dat dicht op elkaar rijdt, dat matcht niet.

Dat hoeft ook niet te verwonderen. Hij begon maar laat met koersen en al snel reed hij meestal alleen op kop. Dat laatste geldt ook voor Van der Poel en Pogacar maar die hebben een offroad verleden en zijn daardoor veel betere chauffeurs.

Nog erger was hoe Evenepoel toen hij aan de zijkant reed, zich ook nog eens liet wegdrummen waardoor hij in het gras terechtkwam als de eerste de beste nieuweling. Wat een zielig beeld voor de nummer drie van de vorige Tour.

Iemand zou die jongen aan het verstand moeten brengen dat hij best wel het aura en het palmares heeft om bepaalde privileges zoals een safespace op te eisen.

De Tour de France is voor hem niet te best begonnen. Gisteren dan weer, nadat het kaf van het koren was gescheiden, deed hij wel mee vooraan. Dat zal wat gewicht van zijn schouders halen.

Het is niet makkelijk om Evenepoel te zijn. Niet op de fiets en niet van de fiets. Zaterdag was het evenmin een pretje, niet tijdens de rit en ook niet achteraf. Toen hij op veertig seconden van zijn medepodiumkandidaten bij de bus arriveerde, stond er een jongen hem op te wachten voor een handtekening.

Misschien dat die jongen dat zelf niet besefte, maar dan had iemand – ouders, broer, zus – hem moeten zeggen: ik denk niet dat dit nu een goed idee is, best even wachten voor je hem die pen onder zijn neus steekt. Niet dus.

Het was te verwachten en ook heel goed te begrijpen dat een balende Evenepoel geen zin had in een handtekeningstop. Dat niemand van het team hem behoedde voor zo’n potentieel vervelende sitiuatie, is vreemd. Zodoende moest Evenepoel zelf voor een vrijgeleide zorgen en deed dat zo beleefd als mogelijk na 170 kilometer hectiek: get out of the way, please.

Wat toen gebeurde, is te gek voor woorden. Een of andere klojo filmde die scène (inclusief geluid) en postte die op de sociale media. Sporza nam dat later over.

Die hadden dat niet moeten doen, zelfs niet in de bredere context dat Evenepoel na zijn opfrisbeurt wél tijd maakte voor de fans. Ook dat werd vereeuwigd door godweetwie en op de socials gegooid met de tekst: wat de media u niet tonen, ik maakte wel tijd voor de fans. Spread love, not hate. Ten slotte: dat laatste zinnetje was er dan weer over.