Lange slooptocht

De Tour is begonnen, hèhè. Sportieve verfrissing voor die voetbalhype. Bovendien zonder Wout van Aert. Ongetwijfeld jammer voor hemzelf, minder jammer voor al wie de Tour volgt en soms een punthoofd krijgt van de Van Aert-hysterie. Overigens zal deze reset-zomer Van Aert goed doen. Die gaat knallen in de herfst en met veel goesting de winter ingaan.

Rest ons nog de Remcooooh-adoratie om te verteren, voor zolang die duurt. Indien lang, zoveel te beter, dat is hem en zijn aanbidders gegund. Duurt het minder lang, de iets kansrijkere optie, dan kunnen we ons concentreren op de sportieve afrekening onder de tenoren.

Zonde voor de Tour dat die samenvalt met de World Cup. Deze Tour, met dat brede veld van al of niet zelfverklaarde en vermeende kanshebbers, had een sportzomer in een oneven jaar verdiend. Om het andere jaar is er wel een groot voetbaltoernooi dat tot half juli reikt, weze het een EK of een WK. Komt daarbij: deze World Cup duurt langer dan ooit. In Rusland in de zomer van 2018 waren we op 15 juliklaar, nu wordt het 19 juli.

De organiserende krant L’Équipe gisteren: de eerste zeventien pagina’s van de printkrant waren aan de World Cup gewijd. Uiteraard had dat te maken met de nipte en fel bevochten overwinning tegen die Paraguayaanse hooligans op noppen en had Frankrijk die zaterdag niet gespeeld, dan zag die krant er misschien helemaal anders uit. Pas op pagina twintig (17+2 publiciteit) begonnen de artikels over de Tour en dat waren er nog maar acht.

Als je dat hele Tour-parcours een beetje van nabij bekijkt, dan merk je dat ASO en L’Equipe rekening hebben gehouden met een World Cup XXL die alles ondersneeuwt. Het lijkt er sterk op dat ze het zwaartepunt van de Tour 2026 helemaal naar achteren hebben geschoven.

De finale van de World Cup wordt op zondag 19 juli gespeeld en op die dag staat pas de eerste etappe gepland met aankomst boven op een col van de buitencategorie. Nog niet eens een kanjer waar wielergeschiedenis is geschreven, maar het niet zo familiaire Plateau de Solaison. Dat is een skioord, maar dan voor langlauf en biatlon, eerder alleen beklommen in de Tour Auvergne-Rhône-Alpes.

Op het eerste gezicht lijkt deze Tour al heel snel de Pyreneeën in te duiken, maar hoewel geen natuurwandeling is de passage door die bergketen wellicht een maat voor niks. Alleen rit zes met beklimmingen van de Aspin en Tourmalet zou voor vuurwerk kunnen zorgen, maar zelfs Tadej Pogacar zal niet zo gek zijn (hoewel?) om al op 50 kilometer van de aankomst te vertrekken. De aankomst naar Gavarnie is een loper, waar uw dienaar ooit hoofdpijn aan overhield. Vooral door de vele auto’s en moto’s (een pest en helemaal in de bergen) en niet eens omwille van de steilte. (INMIDDELS ACHTERHAALD 😉

Zelfs de rit op quatorze juillet lijkt een maat voor niks te worden. Een aankomst op de molshoop Le Lioran, dat had voor een nationale feestdag wel wat prestigieuzer gekund. De dag voor de World Cup-finale en Plateau de Solaison doen ze de Vogezen aan, maar ook de Col du Haag zal niet voor grote verschillen zorgen.

Het zou dus kunnen dat een goede Remco Evenepoel tot het begin van die derde week nog bij de grote mensen staat, en dan heeft hij een mooie kluif – op de Belgische nationale feestdag – aan de tijdrit. Vanaf donderdag 23 juli tot en met zaterdag 25 juli barst het geweld pas echt los.

Eerst een klim naar Orcières-Merlette, waar Eddy Merckx eerst de Tour verloor in 1971, maar die een etappe later terugpakte op de gevallen Luis Ocaña. Daarna twee dagen na elkaar de klim naar Alpe d’Huez, op vrijdag via de klassieke lacets. Zaterdag rijden ze een Marmotte, maar beklimmen ze de alp via de vreselijke maar mooie Col de Sarenne.

Dit is een Tour de France die alles heeft om in de laatste week te beklijven. Alle gewin voordien lijkt kattengespin te worden. Tegelijk is deze Tour één lange slooptocht, maar dat zullen de verschillende strategen bij de ploegen met kanshebbers ook wel hebben uitgevogeld.

In het ideale scenario staan alle tenoren bij het ingaan van de laatste week nog op een zakdoek en krijgen we een finale om duimen en vingers bij af te likken. De kans op een atypische Tour was alvast nooit groter.

De vraag is niet of Pogacar goed is, maar wel hoe goed hij is en of hij goed genoeg is om een ontspannen Jonas Vingegaard al snel op achterstand te zetten. Dat was zijn tactiek van de laatste jaren, ook wel de Armstrong-doctrine genoemd: keihard toeslaan bij de eerste mogelijkheid. Lukt dat niet en gaan we een spannende derde week in, dan moeten we ons de derde week van 2025 herinneren waarin hij niet meer top was.

Sergeant Garcia

Zijn naam is voor mensen van mijn generatie onlosmakelijk verbonden met de graad van sergeant. En met de reputatie van kluns. Sergeant Garcia kreeg geregeld een Z op zijn buik gekrast. Niet de foute Z van de Russen, maar de goeie Z van Zorro.

Onze sergeant Garcia, bij gebrek aan beter de commander in chief van het Belgische voetballeger, was deze week ook een kluns. Een aanvallende ploeg opstellen en niet durven aanvallen. Niet of nauwelijks coachen. Compleet onlogische wissels doorvoeren. De wedstrijd 85 minuten ondergaan en verdiend op achterstand staan. Maar toch Zorro vangen en winnen, ook omdat Zorro te vroeg victorie kraaide.

Hein Vanhaezebrouck begon zijn analyse tegen Het Nieuwsblad met “dit is waarom voetbal zo populair is”. Vreemd hoe de onrechtvaardigste sport ook de populairste sport is geworden. Die ingebakken oneerlijkheid en onrechtvaardigheid is precies waarom voetbal door veel andere sporters niet serieus wordt genomen.

Ik heb niks met (en niks tegen) de Rode Duivels, maar mijn neutrale sporthart bloedde dinsdagnacht. Alle sympathie voor Senegal, nog steeds en niet alleen voor dat ongelukkige wedstrijdverloop.

Waar je nu niemand nog over hoort is dat tweede doelpunt, de kopbal van Youri Tielemans. Je wilt de landen niet tellen die zo’n goal afgekeurd zien voor een aanvallende (duw)fout. Verder wil je ook de landen niet tellen die geen strafschop krijgen voor die al of niet vermeende fout op Tielemans in minuut 125. België gooide daar twee keer een dubbele zes met de dobbelsteen.

Van een complot van het scheidsrechterlijke compartiment op het veld en in de controlekamer is geen sprake. Eerder heeft het te maken met het scheidsrechterlijke consigne ‘momentum niet verstoren’ en ook wel een beetje met de reputatie van het land in kwestie.

Na zo’n wedstrijd heb je ook te doen met de analisten in de studio en daarbuiten. Wat moeten die nu nog? Ze analyseren de wedstrijd vooraf, wijzen op de gevaren van de tegenstander, zijn blij als alles uitkomt en hun gelijk wordt bewezen. Nog meer als sergeant Garcia helemaal de mist ingaat met zijn wissels en twee sleutelspelers beginnen te ruziën.

De commentator zei dat dit de grafsteen was op de World Cup van België. De analisten maakten zich op voor een vernietigende analyse, een Koeman-behandeling, gekopieerd na de exit van Nederland tegen Marokko. Maar dan werd de kluns Garcia plots het genie Garcia. Er viel zowaar een doelpunt, in elkaar gefrommeld door twee invallers. En dan nog een doelpunt, opgezet en gescoord door die twee steenkappers van die grafsteen, die daarna elkaar in de armen vielen.

Niks van wat na minuut 85 gebeurde, kwam ook maar in de buurt van het normale of kon door sportieve logica worden verklaard. Daarom ziet elke sportliefhebber met roots in een andere sport in dat voetbal meer circus dan sport.

En sergeant Garcia, die blijft nog een beetje zitten. Minimaal nog één wedstrijd. We hadden ooit een bondscoach met een konijnenpoot, dat was Guy Thys. Deze bondscoach heeft minstens vier konijnenpoten. Eerst de zwakste groep ternauwernood doorspartelen en toch groepswinnaar worden, daarna een wedstrijd winnen die nooit mag worden gewonnen en ook nooit meer zal worden gewonnen.

Maandagnacht nog eens een land treffen dat zijn beste speler moet missen door een ongelukkige rode kaart, weer een dubbele zes gegooid. En je zult zien dat Spanje of Portugal na hun slagveld tegen volgende vrijdag een halve kern moeten missen door kaarten en/of acute diarree.

Valt er dan niks positiefs te halen uit die ‘overwinning’ op Senegal? Toch wel. Bijvoorbeeld dat is bewezen dat je in deze fase van het toernooi moet selecteren op onverzettelijkheid en overgave, eerder dan op vroeger bewezen voetbalkwaliteiten. Men-ta-li-teit, concentratie, het vermogen om iets over de streep te trekken, daar komt het nu op aan.

Daarin had onze sergeant wel gelijk en daarvoor werd hij onterecht aangepakt. Hij had iets gezegd over teams die hun tactische structuur verliezen naar het eind toe. Dat was een beetje een rare manier om te zeggen dat het ene team al makkelijker de concentratie verliest dan het andere.

Het werd als een diskwalificatie van de Afrikaanse ploegen gezien. Alsof het niet zou kloppen dat sommige landen het weleens wat makkelijker en sneller laten schieten. Was niet Senegal maar Argentinië afgelopen dinsdag de tegenstander, of de VS, of Marokko (een Afrikaans land), dan bleef het gewoon 0-2. In de sport zijn er nu eenmaal landen met een superieure en een mindere prestatiecultuur. Ras heeft daar niks mee te maken, de regio soms, maar niet altijd.

Gouden gêne-ratie

Er zijn te veel redenen om op te noemen waarom ik erg blij ben dat ik niet als verslaggever op deze World Cup ben.

Even tussendoor: in tegenstelling tot op die talloze Olympische Spelen en andere sportkampioenschappen was een voetbaltoernooi, weze het een WK of EK, sowieso voor mij een martelgang. Daar had de biotoop van voetbaljournalisten alles mee te maken. Nooit een stel grotere beunhazen en vakidioten meegemaakt, mij nooit meer geërgerd dan op de World Cup in 2018. Een stel voetbalkonijnen starend naar een lichtbak, dat waren we.

Naast die vele redenen is er afgelopen weekend nog eentje bij gekomen. Ik weet niet of ik mij had kunnen inhouden na de uithaal van bondscoach Rudi Garcia. Die veegde ‘de media’ de mantel uit omdat ze het hadden aangedurfd te twijfelen aan de paraatheid van de oude garde.

Ik durf te wedden dat niemand hem na zijn berisping – dat was het, geen tirade maar een berisping – heeft tegengesproken. De Franstaligen niet omdat ze allang blij zijn dat hij Frans spreekt, de Vlamingen allicht ook niet omdat het Frans van de meesten niet goed genoeg is. Die ene Vlaming die wel goed Frans kan en hem zeker van antwoord had gediend, die volgt de Belgen niet.

We zouden trots moeten zijn op deze jongens die ons zoveel hebben gebracht. We zouden hen moeten aanmoedigen. Dat soort onnozeliteiten verkondigde Garcia. Ik zou hem hebben gezegd dat aanmoedigen en trots zijn niet de taak van een journalist is. Wel het correct berichten over wat ze zien en wat ze denken dat de reden is waarom ze tegen Egypte en Iran geen poot vooruitraakten. En daar hoort bij, wel ja, opperen dat De Bruyne en Lukaku misschien has-beens zijn.

Hopelijk zou hij hebben geantwoord dat hij weet wat journalistiek inhoudt omdat hij getrouwd is met een journaliste, waarop ik dan zou hebben geantwoord dat verhaaltjes en filmpjes maken voor een voetbalclub niet mag worden verward met journalistiek. En het spel had op de wagen gezeten.

Of hij was dan weggelopen en de collega’s waren boos geworden op mij, of er was een discussie ontstaan waarvoor mijn Frans, dat de laatste jaren wat minder is geworden, tekort zou schieten. Kortom, blij dat ik er niet ben.

De oude garde, dan hebben we het over Meunier, Lukaku en De Bruyne, en vreemd genoeg werden ook Trossard (31) en Tielemans (29) in één adem genoemd. Niet Courtois natuurlijk, zoals hij keept is hij op zijn tachtigste nog international, mocht hij dat willen. Lukaku en De Bruyne zijn de sequels van de zogeheten gouden generatie.

Het heeft hier al eens gestaan: behalve dat Belgische media het ook hebben over olympische diploma’s (laatst weer bij het afscheid van Loena Hendrickx) zijn wij ook het enige land dat spreekt over een gouden generatie als over een team dat overal alles heeft gewonnen.

Van het begrip gouden generatie – nooit, niets gewonnen – kloppen welgeteld vier letters: gêne, het gevoel dat de spelers en elke Belgische fan hadden moeten overhouden na die eerste twee wedstrijden. Maar evengoed aan die derde plaats in 2018 want die wedstrijden tegen Japan en Brazilië, die win je echt nooit meer.

Zo’n blijde intrede in Brussel, en dat omwille van een gelukkig behaalde medaille, was dat er niet wat over en niet een beetje het bewijs van onze topsportwoestijn waarin de lat altijd te laag hangt? Dat vroeg ik ooit aan Roberto Martínez, die daar niet blij mee was en rustig zijn punt maakte. Dat zo’n resultaat uniek was voor de Belgische sport.

Onzin. Er is wel degelijk een gouden generatie van de Belgische sport. De enige echte heeft zijn gedeeltelijke generatiewissel achter de rug en presteert weer op niveau. De Red Lions, de nationale hockeyploeg, hebben zich dit weekend als eerste land weten te plaatsen voor de Olympische Spelen van Los Angeles door de Pro League te winnen.

Dat is een achtlandentoernooi onder de allerbeste hockeylanden van de planeet. Die Pro League hebben ze voor de tweede keer gewonnen. Daarnaast zijn ze wereldkampioen geworden in 2018, Europees kampioen in 2019 en maakten ze de treble compleet met een olympische titel in 2021. Eerder al werd olympisch zilver en nadien nog WK-zilver gewonnen.

De Red Lions zaten op mijn vliegtuig richting hun olympische triomf in Tokio. Niks businessclass, niks premium economy, gewoon economy. Van rode brillen, slaapzetels, eigen koks en meer staf dan spelers was ook geen sprake. Evenmin van een pissige en bitsige bondscoach Shane McLeod, ook niet toen het zijn team tegenzat op de vorige Spelen en er vragen werden gesteld. “You’re right mate. We deden het niet te best, ik denk dat we beter moeten kunnen.”

Kila la heri Congo*

Vrijdagochtend, één dag voor de wedstrijd van de Rode Duivels. Op het scherm van de iPad de stand van de acht beste derdes (van twaalf) die doorgaan naar de zestiende finales. België uit groep G staat op tien, Democratische Republiek Congo uit groep K op elf. Zij hebben allebei nog een wedstrijd te goed.

Als u dit leest, weet u hoe het België tegen Nieuw-Zeeland is vergaan. In geval van winst en flink veel doelpunten, en als Egypte niet wint van Iran, zijn de Rode Duivels door als groepswinnaar. Waarschijnlijker is winst en een tweede plaats, en dan wordt het Australië. Bij gelijkspel kan de tweede plek nog, maar ook de vermaledijde derde en dan wordt het rekenen.

Bij verlies is het zo snel mogelijk naar huis met de losersvlucht. Collega’s omschreven een scenario waarbij zou worden verloren van Nieuw-Zeeland als de eventueel grootste blamage uit de Belgische voetbalgeschiedenis. Dat is geen overschatting, meer zelfs, laat dat ‘eventueel’ maar weg. Die blamage is er nu al, ongeacht het resultaat van deze ochtend.

Zelf niet tot scoren komen tegen Iran en Egypte, twee keer verdiend kunnen verliezen en tot de laatste wedstrijd in de allerzwakste groep van het WK XXL moeten afwachten of je verder mag: dat is al een blamage op zich.

Nogmaals, er is geen enkel excuus voor de Rode Duivels om niet door te gaan: zwakke groep, wellicht Australië in de volgende ronde, daarna allicht Argentinië en over en uit, maar in voetbal kan alles.

Terug naar die stand voor de beste derdes. Er het hoofd over breken, dat laten we achterwege bij deze temperaturen. Of het dus überhaupt kan, dat moeten anderen maar uitvogelen. Maar is er een scenario mogelijk waarbij België vandaag als derde eindigt en in de nacht van zaterdag op zondag alsnog door Congo uit de beste (minst slechte) acht wordt geknikkerd?

Geef toe, een ramp voor fans, maar journalistiek, politiek, maatschappelijk en niet te vergeten columnistisch een erg aantrekkelijke optie. Een sportief voorschot op herstelbetaling als het ware, een toetje boven op de aanstaande teruggave van een stel geroofde schedels.

Tien van de 48 ploegen op deze World Cup kwamen uit Afrika. Daarvan zullen er als alles meezit negen en in het slechtste geval nog zes overblijven voor de zestiende finales. De verliezers van de groepsfase zijn vooral Midden-Amerika en Azië. Afrika bewijst daarmee dat het een voetbalregio is, wat niet direct kan worden gezegd van Azië. Het verschil is dat die veel voor elkaar krijgen bij de FIFA, zoals voor dit WK een verdubbeling van het aantal deelnemers, en dat enkel en alleen omwille van de financiële navelstreng met het Midden-Oosten.

Los van het resultaat van de Rode Duivels, dé wedstrijd om naar uit te kijken en om voor wakker te blijven wordt volgende nacht gespeeld, die van zaterdag op zondag. Om halftwee voor de liefhebbers neemt Congo het op tegen Oezbekistan om bij de acht beste derdes te eindigen. Alleen winst is goed genoeg, en die zou hun een ongeziene en verdiende plaats in de zestiende finales opleveren.

Congo is een typische diasporaploeg. Geen enkele international speelt in Congo zelf, en maar één speelt in Afrika, bij Pyramids FC, een Egyptische ploeg. Geen verkeerde competitie, dat hebben de Belgen aan den lijve ondervonden.

Hun clubs zitten in dertien verschillende landen, waarvan vijf in Engeland en vijf in Frankrijk, en slechts twee (Matthieu Epolo bij Standard en Joris Kayembe bij Genk) in België. Théo Bongonda, die we ook nog kennen van Genk, speelt het verst, bij Spartak Moskou nog wel.

Opmerkelijk: zes Congolezen zijn effectief ook in Congo geboren. Axel Tuanzebe van Burnley kwam al op zijn zevende terecht bij Manchester United en zit nu bij Burnley. Twee werden geïmporteerd door Anderlecht, dat zijn Chancel Mbemba (nu bij Lille) en Edo Kayembe, beiden in de basiself. Die laatste was niet goed genoeg voor Anderlecht, werd voor een schijntje verkocht aan Eupen en ging daarna naar Watford.

De discussie of spelers met een dubbele nationaliteit voor het land van hun roots dan wel voor het opleidingsland zouden moeten kiezen, in casu België, doet hier niet ter zake. Van alle Congolese internationals zou alleen Noah Sadiki, nog een die Anderlecht liet gaan, in aanmerking zijn gekomen voor een selectie bij de Rode Duivels. Die investeert in Congo en niet alleen in het voetbal.

Congo heeft vooral indruk gemaakt in de eerste wedstrijd door Portugal op 1-1 vast te spijkeren. Het 0-1-verlies tegen Colombia kwam er ondanks de wonderbaarlijke doelman Lionel Mpasi-Nzau. Nu moet het gaan gebeuren tegen Oezbekistan. Geluk gewenst Congo*.

Kwartjesvoetbal

Er is van alles mis aan deze World Cup. Het organiserende land, zijn president, de organiserende bond, zijn president, te veel ploegen en te veel onnozele berichtgeving en promopraatjes verpakt als journalistiek.

Maar wat goed is, moet je ook durven te benoemen. Uitstekend zijn bijvoorbeeld de stadions, de ambiance en de stadionbezetting. In Houston in het NRG Stadium zat het zaterdag bomvol voor Nederland-Zweden, de helft nog wel in oranje gehuld. Hoezo visaproblemen voor fans? Hoezo te dure tickets?

Naar het schijnt is ook de organisatie rond de wedstrijden oké. Dat laatste is redelijk onverwacht en zal wel de verdienste van de FIFA zijn. Amerikanen kunnen namelijk niet organiseren als ze het al geen honderdduizend keer hebben gedaan. Ga naar een NBA-wedstrijd en alles loopt op wieltjes. Omdat ze het al honderdduizend keer hebben gedaan. Ga naar Olympische Spelen in de VS en je verbaast je steeds weer over hun onvermogen om verder dan de afgesproken ‘procedures’ te denken en zich aan te passen aan de realiteit.

De echt grote sterren zijn stilaan boven water aan het komen, op het veld dan, maar de voorlopige hoofdrolspelers zijn toch die gigantische stadions en, eens de wedstrijd begonnen is, die snelle VAR-checks.

Het allerlaatste argument tegen de videoassistentie kan nu ook bij het vuilnis. De VAR was altijd al een goed principe, al was het maar om het inherent oneerlijke voetbal niet nog oneerlijker te maken door doelpunten toe te kennen/af te keuren die geen/wel doelpunt waren. De VAR benadert op deze World Cup de perfectie.

De Zweden hadden nog maar net gescoord uit buitenspel of de commentator gaf al aan dat het doelpunt ongeldig was. In België en veel andere landen moet de scheids de zeurende spelers afhouden, grijpt dan naar zijn oortje, staat wat te dralen waar hij is blijven staan en na één, twee, maar drie minuten kan ook, zijn de VAR-assistenten eruit: buitenspel, afkeuren, of niet en dan goedkeuren.

Als we geluk hebben volgt later de bevestiging via een soort lijnenspel waar Raoul De Keyser nieuwe inspiratie uit zou kunnen halen, als hij nog zou leven. Kopen die VAR, ook in België. Het kost elke club misschien een speler, maar het product wordt er beter door.

De romantici die voetbal als spel van fouten koesteren, moesten dus naar iets nieuws op zoek om over te sakkeren en – raad eens – dat hebben ze gevonden: de drankpauzes of hydration breaks zijn nu kop van Jut. Die zijn er ooit occasioneel gekomen in wedstrijden die werden gespeeld in te hete omstandigheden. Dat was ook onzinnig, want één keer drinken in 45 minuten bij 30 graden volstaat niet.

Op deze World Cup zijn hydration breaks geïnstitutionaliseerd, maar het is nog steeds de ref die beslist – wellicht op aangeven van de vierde assistent – dat het tijd is om naar de zijlijn te gaan en een drankje te nuttigen. Wellicht zal daar ook een gelletje bij worden genomen. Het is ten minste te hopen dat ze op dat moment ook hun koolhydraten aanvullen, want anders is dat voetbal maar een achterlijke sport.

Commentatoren hebben het nu al – soms met onverholen cynisme – over het eerste kwart, tweede kwart, enzovoort. Ergens passeerde ook ‘kwartjesvoetbal’, uitgespuwd en net niet vergezeld van een vloek. Werd ook in één moeite vervloekt: de begeleidende muziek, vaak van het enthousiasmerende genre zoals ‘Sirius’ van Alan Parsons Project (doet mij denken aan Michael Jordan) of ‘Freed from Desire’ dat de Spelen van Parijs in vuur en vlam zette.

Die drankpauze van ongeveer drie minuten is natuurlijk meer dan een nutritionele opportuniteit. In die drie minuten kan reclame worden verkocht en daar worden FIFA en sommige van haar rechtenhouders blij van. In die drie minuten kan tactisch worden bijgestuurd, op adem worden gekomen en daar worden de trainer en de ploeg dan weer blij van.

Evolueert voetbal naar een volwassen sportspektakel en zal het een sport van quarters worden? De FIFA zou dat willen, de rechtenhouders ook en als de ploegen zien wat het opbrengt zullen ze ook overstag gaan. Het enige obstakel is het bejaardenparlement van IFAB, de International Football Association Board.

Die waakt onafhankelijk van de FIFA over de regels van het spel en is de hoofdoorzaak dat voetbal de laagst scorende en meest oneerlijke sport van de planeet is. In deze ben ik fan van Infantino en zijn vernieuwingsdrang. Niets mis met quarters, ook niets mis met 4 x 15 minuten effectieve speeltijd. Maar wat er echt zou moeten komen om meer doelpunten te krijgen, is verplicht twee spelers op de aanvalshelft houden en de buitenspellijn halverwege de speelhelft leggen in plaats van op de middenlijn.

Jeremy

De laatste keer dat op deze plek meer dan een paragraaf aan Jeremy Doku werd gewijd, is alweer een jaar geleden. Dat was naar aanleiding van zijn driedelige Doku-docu die hij op zijn eigenste YouTube-kanaal had gepost.

Deel één ging over ‘terug naar de roots’, naar Borgerhout. Deel twee speelde zich af in het rovershol voor de elite genaamd Dubai, waar hij een huwelijksaanzoek deed. Ondertussen was dat nieuws geworden, vooral dan de mededeling dat hij niet van plan was het huwelijk te consumeren alvorens ze die ringen aan de wederzijdse vingers hadden. In deel drie gaat het over de tegenslagen en hoe die te overkomen, in vier en vijf over zijn bezoek aan Ghana. In deel zes gaat hij samen met Dodi Lukebakio op zoek naar hun gemeenschappelijke vriend en hoofdrolspeler in de zes episodes, God.

Wat die voetballers bezielt om met andere dan voetbalkunsten de aandacht op te zoeken, God – hij weer – mag het weten. Het is een tendens die wellicht door een deel van het publiek wordt toegejuicht en door een ander deel wordt verafschuwd: voetballers en, bij uitbreiding, sporters die zichzelf profileren als de voorbeeldige familieman.

Daarbij hoort de obligate inkijk in hun persoonlijke leven en zo wordt het gezin deel van het verhaal. Er lopen tegenwoordig na een wedstrijd meer kinderen op het voetbalveld dan op een gemiddelde speelplaats tijdens de speeltijd. En in de mixed zone van een wielerkoers moet je opletten om niet over de kleuters, peuters en buggy’s te struikelen. Mijn raad aan de aanverwanten van sporters: laat pa zijn ding doen, blijf op afstand. Journalisten: stel pa vragen over de wedstrijd/koers. En stop met ‘de vrouw van’ te interviewen.

Dat is buiten Jeremy Doku gerekend. Die ging recent nog een stapje verder. Weken van tevoren kondigde hij aan dat hij misschien wel een keertje een wedstrijd op deze World Cup zou moeten missen omdat zijn vrouw hoogzwanger is.

Je zou denken: dat is nu eens nieuws dat we pas nieuws gaan maken als het zich echt aankondigt, kwestie van zo lang mogelijk op het sportieve te concentreren. Bovendien: voor hetzelfde geld gaan de Belgen er in de tweede ronde uit en komt die kleine pas tevoorschijn als pa al thuis is. Neen dus en zodoende gaat het nu al een hele tijd over dat tijdelijk vaderschapsverlof, met meningen allerhande, de ene al meer ter zake doend dan de andere.

Aan het ene uiterste de vertederde vrouw en de moderne man die het vanzelfsprekend vinden dat de aanstaande vaders (tegenwoordig: papa’s) de aanstaande moeders (mama’s in het jargon) bijstaan. Aan het andere uiterste de macho die vindt dat ‘madame’ zo’n bevalling wel alleen aankan en een zoomsessie als bijstand moet volstaan.

Een generatiekloof tekende zich af, volgens deze krant. Dat weet ik zo niet. Ik zou niet graag een wedstrijd willen missen, maar zeker ook geen geboorte, dus zou ik de wedstrijd missen. Alleen zou mij dat niet overkomen, want ik heb opgelet in de les seksuele voorlichting en wist goed van de hoed en de rand, dus van de pil, het condoom en als laatste redmiddel ‘voor het zingen de kerk uit’.Volgens Jeremy Doku was het ‘moeilijk zulke dingen te plannen’. Dat klopt, je kan niet plannen wanneer je zwanger wordt. Maar je kan al een tijdje redelijk goed plannen wanneer je níét zwanger wordt. God kun je hier moeilijk ter verschoning inroepen om het niet te doen, want de meeste godsdiensten hebben contraceptie als familieplanning aanvaard.

Vanuit Belgisch standpunt lijkt het niet slim hoe Doku en zijn Shireen het hebben aangepakt, maar zij (en wij) zitten er nu mee en we moeten er door. Hij zegt dat de bond en hijzelf een oplossing gaan vinden.

Een gokje: als de wedstrijd tegen Iran ruim wordt gewonnen, vliegt zwangere Jeremy naar Engeland. Terwijl hij in de lucht hangt, of bijna gaat landen, wordt Shireen naar de kliniek gebracht en wordt de bevalling ingeleid. Tussen 21 juni (Iran) en 1 juli (de vroegste mogelijke zestiende finale) zitten tien dagen. Ideaal is het niet, maar in die tijd kun je heen en weer vliegen.

Maar wat als de timing van die zwangerschap helemaal niet toevallig is en Doku niet slecht uitkomt? Oké, die World Cup fietst er een beetje tussendoor en dat is vervelend, maar ook niet meer dan dat.

Veel vervelender ware een bevalling in volle voorbereiding op het clubseizoen of nog erger, bij de seizoensstart en dat ook nog eens met een nieuwe trainer. Voor werkgever Manchester City en werknemer Doku, die op het punt staat zijn salaris te verviervoudigen, is een bevalling tijdens de speeltijd met de nationale ploeg misschien nog niet zo slecht getimed.

Het kan vriezen/dooien

Ik kan mij geen WK-deelname van de Rode Duivels herinneren met een betere sfeer vooraf dan deze editie. Hoever deze volgens sommigen übergetalenteerde en dus onderschatte vriendengroep kan geraken in het toernooi, daarover zijn de meningen verdeeld.

Eerste open deur ingetrapt. Het is een WK, een toernooi tussen landenploegen en dat zijn ploegen die nauwelijks op elkaar ingespeeld zijn. Bijgevolg is het eindresultaat nog meer dan bij andere voetbalwedstrijden een kwestie van toeval. Als u onze vinding ‘voetbal is gelijk aan toeval, min de b van bal’ zou gebruiken, dat mag, maar graag bronvermelding.

Tweede open deur. Het kan vriezen en het kan dooien op zo’n WK, maar dat geldt voor alle ploegen. Het komt erop aan met de vriendengroep in een toernooimood te geraken. Tegelijk moet je geluk hebben, maar geluk kan je ook afdwingen en ongeluk kan je afwenden.

De tweede ronde niet halen, zoals in Qatar, lijkt schier onmogelijk in een groep met murw gebombardeerde Iraniërs en een stel schapenhoeders van net voor de Zuidpool. Het echte toernooi begint voor België op 1 juli als groepswinnaar of op 3 juli als tweede of derde. Er zit evenwel een addertje onder de hybride grasvelden van Seattle, Los Angeles en Vancouver.

Derde open deur. Zowel de tegenstander van vanavond, Egypte, als Iran en Nieuw-Zeeland later hebben tegen de Rode Duivels niets te verliezen en zullen er vol voor gaan. Het zijn drie landen die de Belgen inzake inzet en loopvermogen naar de kroon zullen steken. Het wordt eerst bikkelen, niet het minst tegen dat getergde Iran, voor er kan worden gevoetbald en de vraag is of de Belgen die modus kunnen oproepen.

Vierde open deur. De Rode Duivels worden voor het eerst in twaalf jaar aanzien als ‘over the hill/top’ en niet als een outsider (WK 2014) of medefavoriet (WK 2018). Daar hebben de recente resultaten op WK en EK alles mee te maken. Dat is niet erg, want dat haalt de druk van de ketel, op voorwaarde dat die groepsfase eervol wordt doorstaan.

Het zit in het DNA van Belgen om ervan te houden de underdog te zijn. ‘Wij’ moeten niet alle wedstrijden winnen zoals Spanje, Frankrijk, Brazilië of Argentinië. Zelfs in Engeland, Duitsland en godbetert Nederland verwacht men dat. ‘Wij’ zijn allang tevreden als ze hun poot hebben gezet, een ronde verder komen en hun stinkende best hebben gedaan.

Er zijn veel redenen te bedenken waarom België vooral geen wereldkampioen zal worden, maar de loting is daar alvast niet bij. Groep G is de op papier zwakste groep. Bovendien speelt België zijn wedstrijden aan de koelere westkust, al zou het daar vandaag rond de middag (avond bij ons) vochtig heet worden.

De voornaamste min van deze ploeg is de onopgeloste vraag welk voetbal moet worden gespeeld. België heeft offensieve weelde, zelfs al sputtert Romelu Lukaku voorlopig op drie van zijn vier cilinders. Ook het middenveld denkt van de tenen tot de oren offensief. Zelfs tegen zogenaamd zwakke tegenstanders uit de groep riskeer je dan op counters te lopen.

In dat opzicht lijkt de ploeg van 2026 een beetje op die van 1986, waar René Vandereycken als enige controlerende middenvelder zich ergerde aan Enzo Scifo en Frank Vercauteren, die hun defensieve taken verwaarloosden. Waarna Vandereycken uit de ploeg werd gezet en vervolgens ook meteen naar huis vloog.

In 1986 eindigde België met een experimentele verdediging (De Wolf-Broos-Van der Elst-Gerets werd Vervoort-De Mol-Renquin-Gerets) die het er uiteindelijk erg goed van afbracht. De verdediging anno 2026 bleek tot nog toe een gammele mix van oude planken (Meunier, Castaigne, eventueel Mechele) en jong, zacht hout (Theate, Debast, De Winter, Ngoy).Maar goed, de voornaamste plus van België is alles wat niet in de verdediging loopt. Hoewel er nog maar één bij een wereldploeg speelt, stonden drie Duivels in twee Europese finales en werd één finale gewonnen.

Trappen we nog een open deur in? Een toernooi wordt gewonnen met een goede doelman en een goede spits of aanvaller. Die heeft België. Thibaut Courtois is al jaren uitzonderlijke wereldklasse en Jérémy Doku is dat sinds dit seizoen ook.

Die laatste plus kan een min worden. Het gewicht op de schouders van die jongen is niet mis. Hij moet de aanvalsleider worden bij gemis van Lukaku. Als Doku presteert, zal ook de ploeg ver geraken, sprak de bondscoach die dat beter niet had gezegd.

Het klopt dat hij elke verdediger dol kan draaien, maar elke verdediging kan ook een antwoord vinden op één gevaarlijke speler van een per definitie niet al te best ingespeelde nationale ploeg. Laatste open deur: verdedigen is makkelijker dan aanvallen, zelfs Frankrijk werd zo in 2018 wereldkampioen.

Onoverzichtelijk

Toen ik in 1974 bewust de World Cup begon te volgen, ging het om zestien ploegen die in vier groepen van vier waren onderverdeeld. Dat was zo sinds 1934. De eerste twee van elke groep werden in een tweede groepsfase van twee keer vier gezet. De winnaars van die groepen speelden de finale en de tweedes de kleine finale.

Dat was lekker overzichtelijk en tegelijk eerlijk. Hoewel het finale resultaat na een knock-out in de zevende wedstrijd kwam, leverden groepswedstrijden altijd eerlijker eindresultaten op. Het resultaat van die finale van ’74 bewijst voorgaande stelling: Nederland had wereldkampioen moeten worden, niet West-Duitsland.

In 1982 ging het naar 24 landen, in 1998 naar 32 en deze World Cup wordt met 48 landen gespeeld. Voor 2030 denkt FIFA-voorzitter Gianni Infantino aan 64 ploegen. Meer deelnemende landen betekent meer geld voor de FIFA en voor meer landen, en dus meer stemmen voor de voorzitter.

De eerste uitbreiding in 1982 had te maken met de herverkiezing van João Havelange als FIFA-voorzitter. De tweede, naar 32, kwam uit de koker van Sepp Blatter, de secretaris-generaal van de FIFA die voorzitter wilde worden, wat ook lukte. Geen enkele FIFA-voorzitter of kandidaat-voorzitter heeft het aangedurfd om onder zijn watch het aantal deelnemers te verdubbelen, zoals Infantino van plan is.

Die kent geen schaamte. Hij moet dan ook een statutair onmogelijke herverkiezing zien te regelen. De Zwitser kwam in 2016 op het voorplan. Hij was toen de nummer twee van de UEFA. Zijn baas Michel Platini, voorbestemd om Blatter op te volgen, was verbrand door een corruptieklacht en moest zich terugtrekken.

Infantino sprong in het gat en is sindsdien de deus ex machina van ’s werelds eerste sport. In de statuten staat dat hij maar drie termijnen van vier jaar mag aanblijven. Toch wil hij in 2027 voor vier jaar herkozen worden, want – aldus Infantino – die eerste drie jaar waren geen volle termijn en tellen dus niet mee. Stemmen ronselen, ziedaar de hoofdreden voor die 48 deelnemende landen.

Van die 48 zullen een paar Europese landen ongetwijfeld afhaken, maar ongeveer alle Zuid-Amerikaanse, Aziatische en vooral Afrikaanse bonden zien in hem een soort sinterklaas. Zolang de heilige Gianni elke vier jaar meer geld hun richting uitstuurt, waarmee zij dan hun ongecontroleerde levenswandel kunnen financieren, is het al lang goed.

Onoverzichtelijk. Ziedaar waarom u nog niet wild loopt van dit WK. Ooit had je toernooien met groepen A tot en met D. Eergisteren is het toernooi begonnen in groep A, met Mexico-Zuid-Afrika, en een week later, op woensdag 17 juni, wordt met Engeland-Kroatië pas de eerste wedstrijd in groep L gespeeld. Misschien komen daar over vier jaar M, N, O en P bij.

De vorige WK’s telden 64 wedstrijden, dat was al nauwelijks te overzien. Deze editie telt 104 voetbalwedstrijden en duurt een week langer. Wie slim is, skipt gewoon die eerste groepsfase en haakt in op 28 juni, bij de eerste zestiende finale. Dan zullen de 48 landen herleid zijn tot 32 en kan de World Cup echt beginnen.

Welk powerhouse de grootste kans maakt, is lastig te voorspellen, maar Frankrijk, Spanje, Duitsland, Engeland, Portugal, Brazilië en Argentinië – niet noodzakelijk op sterkte gerangschikt – worden overal als favoriet naar voren geschoven.

Om een World Cup te winnen, heb je een toernooimentaliteit nodig. Dat is iets ondefinieerbaars, moeilijk op te roepen, dat onderhuids groeit, dat staat of valt met toeval, waarna het team in een flow komt.

Om een World Cup te winnen, is ook geluk nodig, maar dat volstaat niet. Soms gebruik je je geluk te snel op, zoals de Rode Duivels in 2018 tegen Japan en Brazilië: twee wedstrijden die ze tegen alle logica in wonnen. Vervolgens was er wat ongeluk en verloren ze van Frankrijk. In Qatar hadden ze nooit geluk, alleen maar ongeluk, en gingen ze er in de eerste ronde uit.

Om deze World Cup te winnen, moet je meer dan ooit de momenten pakken. Op enkele uitzonderingen na wordt er in steden gespeeld waar het in de zomer bloedheet is. Pressing à la PSG of Bayern is uit den boze. Slim verdedigen en slim aanvallen, zonder te veel energie te verliezen, daar komt het op aan.

De kans dat we weer een intense op- en neerfinale zien die op 3-3 en strafschoppen eindigt, zoals in Qatar in december 2022, is bijzonder klein. Die avond was het 22 graden. Op 19 juli wordt in New York de finale op het heetst van de dag gespeeld, 40 graden is niet onmogelijk. Een onvoorspelbare, af en toe saaie en toch ook weer spannende World Cup, dat wordt het.

Foute World Cup

Eg har drukket melk hele livet. Jeg drakk skolemelk hver dag og ofte melk etter trening.” De man op het pak melk van Tine lacht mij toe en zegt dat hij zijn hele leven melk heeft gedronken, op school en vaak ook na training. Hij heet Martin Ødegaard, de nummer tien van het land dat op de komende World Cup door de kenners als dark horse is aangemerkt.

Ik was de voorbije weken in Noorwegen. Behalve dat pak melk op de Lofoten met de lachende Ødegaard ben ik in Bodø ook de stuurs kijkende Erling Haaland in bordkarton tegen het lijf gelopen. Zijn boodschap voor het Noorse volk? Sjømat har vært en del av mitt kosthold i oppveksten: zeevruchten waren een deel van mijn dieet tijdens het opgroeien. Haaland krijgt enkele (tientallen?) miljoenen Noorse kronen toegestopt van de visindustrie.

Verder was in Noorwegen niets te merken van die hele World Cup, die op 11 juni begint. Bij het arriveren in mei hingen wel heel veel vlagjes aan alle huizen en mogelijke masten, maar dat had dan weer te maken met de nationale feestdag, liet ik mij vertellen.

De geniale Viking-foto van de Noorse nationale ploeg? Groot in de Belgische kranten, maar wie zou denken dat die nu op de ramen van Noorse huizen en auto’s hangt, neen hoor. Als je Johannes Klæbo hebt, waarom zou je je dan druk maken over minimaal drie matchen voetbal? Tot ze verder raken dan die eerste drie wedstrijden natuurlijk.

Noorwegen geldt overigens als een buitenbeentje in het Europese en wereldvoetbal, en dat heeft het niet te danken aan die paar uitzonderlijke talenten in de ploeg, maar wel aan de voorzitter van de Noorse voetbalbond, Lisa Klaveness.

Zij werd in maart 2022 verkozen en haar eerste daad op het FIFA-congres was de toewijzing van de World Cup aan Qatar in vraag stellen. Klaveness is een getrouwde lesbienne en hamert telkens weer op respect voor allerlei rechten. Ook de toewijzing van de World Cup van 2034 keurde ze sterk af.

Tegelijk, zo wordt beschreven in een boek over haar eerste jaar als voorzitter, probeerde ze in de hoofdbesturen van zowel de UEFA als de FIFA verkozen te worden. Dat lukte niet en dat zal ook nooit lukken. Al helemaal niet nadat ze in april van dit jaar nog eens had geijverd voor de afschaffing van de FIFA-vredesprijs die aan Donald Trump werd uitgereikt.

Rechten van arbeiders, mensenrechten, lgbtq+, de vredesprijs, daar hoor je onze Pascale Van Damme nooit over. Zij werd een jaar na Klaveness voorzitter van de Belgische voetbalbond en hield zich mooi en gedeisd. Vorig jaar werd ze via de UEFA voor vier jaar als excuustruus opgenomen in de FIFA Council.

Zaterdag verscheen in deze krant een lovenswaardig verhaal over hoe en waarom deze World Cup niet meer kritiek krijgt. Het is bepaald verwonderlijk dat er de laatste weken in de internationale sport meer te doen is over de weigering van het Internationaal Olympisch Comité om atleten te vergoeden dan over een World Cup in een oorlogvoerend land, met een machtsgeile/gekke/corrupte president en een machtsgeile voetbalvoorzitter in een hoofdrol.

Het antwoord ligt voor de hand: omdat voetbal met grote voorsprong de meest amorele en immorele sport is, niet alleen op het veld met al die matennaaierij en dat bedrog, maar nog meer naast het veld. In het verlengde daarvan: omdat alle actoren in het voetbal er beter van worden. Spelers, trainers, stafleden, scheidsrechters, bestuurders, zelfs journalisten: allemaal verdienen ze (soms vele malen) meer dan ze in een andere sector voor hun intellectuele en andere capaciteiten betaald zouden krijgen. Dan is het lastig om te bijten in de hand die je voedt.

De enige partij die geld verliest aan voetbal is de fan, die op deze World Cup soms astronomische bedragen heeft moeten neerleggen om een wedstrijdje van de favoriete nationale elf mee te pikken. Dat wordt dan weer vergoelijkt door die voetbalvoorzitter die stelt dat in het land van de vrije markt die vrije markt moet kunnen spelen.

De recordinkomsten die het de FIFA zal opleveren, zullen potentaat Gianni Infantino in staat stellen om recordbedragen aan de nationale voetbalbonden uit te keren. Hoewel hij volgens de statuten in 2028 zou moeten aftreden, zal hij zo zijn herverkiezing in 2027 veiligstellen.

Een ander lezenswaardig recent interview was met politicoloog, voetbaldier en groundhopper Cas Mudde in SamPol. De Nederlander Mudde doceert voetbal en politiek aan de University of Georgia. Hij zal het MAGA-WK symbolisch boycotten door alleen naar de wedstrijden in Mexico en Canada te kijken. Even was dat een optie, maar ook ik verdien een te goede boterham aan deze foute World Cup.

Madison Square Garden

New York Knicks heeft woensdagnacht het thuisvoordeel afgenomen van San Antonio Spurs door in San Antonio te winnen. We hebben het over basketbal, het profbasketbal uit de VS, de NBA genaamd. Mag dat? Jawel, dat moet, want de komende weken is het voetbal, koers en weer voetbal en koers dat de klok slaat.

Ik was ooit in San Antonio voor een wedstrijd, dat moet in 2003 geweest zijn, toen op het af te werken interviewlijstje ook Lance Armstrong stond, bij hem thuis in Austin. Glory days…

SBC Center (tegenwoordig Frost Bank Center) maakte toen geen indruk. De hal was mak. De mix van latino’s, een handvol Native Americans, wat progressieve Texanen als die er al waren en veel militairen van de grote basis zorgden voor een bioscoopsfeertje: beetje gejoel, beleefd applaus, verder geen gedoe.

Het team verdiende beter, maar trok zich daar niet te veel van aan. Met Tim Duncan, David Robinson, Tony Parker en Manu Ginobili stond een minidreamteam op het veld, en de legendarische coach Gregg Popovich zat en stond langs de zijlijn.

‘Coach Pop’ zit nu op de tweede rij en blijft zitten. Na een hersenbloeding een paar jaar geleden zette hij een stap terug, maar hij blijft erg betrokken bij het team. Voor wedstrijd zeven in de Conference Finals (de halve finale) tegen Oklahoma City Thunder bracht hij de kleedkamer met een van zijn beroemde speeches op temperatuur. Met succes.

San Antonio zal de grootmeester in deze finale kunnen gebruiken. De Spurs van begin deze eeuw waren een spannend team, het meest diverse (in nationaliteiten) en meest Europese (in basketbal) van de hele NBA.

Tegenwoordig heten ze weer spannend te zijn. Dat hebben ze te danken aan de Fransman Victor Wembanyama. Dat is een 2,24 meter lange kruising tussen een octopus en een hoogtewerker. Hij wordt dan ook ‘de alien’ genoemd. Zo lang en smal, niet het ideaalbeeld van een NBA-speler, maar hij is geen Manute Bol; de man kan basketballen als geen ander.

Hij geeft bovendien intelligente antwoorden op niet altijd even intelligente vragen en bij het begin van zijn derde seizoen nam hij een opmerkelijk initiatief. ‘Wemby’ sommeerde de luidruchtigste Spurs-fans om naar Europees voorbeeld een fanatiek ultra-blok te vormen. De Jackals waren geboren.

Afgelopen woensdagnacht werden die jakhalzen in hun eigen hal belachelijk gemaakt door de fans van de Knicks. Dat was ongezien in de NBA, dat geen traditie heeft van meereizend uitpubliek omdat de bezettingsgraad van de hallen tegen de 100 procent aanschurkt. Maar de fans van de Knicks zijn dan ook geen gewone fans.

Het overgrote deel van de blauw-oranje uitgedoste New Yorkers was gewoon naar San Antonio gevlogen en had op Ticketmaster en andere sites massaal geboden op Spurs-tickets. Nogal wat abonnees van San Antonio dachten er een slaatje uit te slaan en boden hun tickets tegen woekerprijzen aan. Toen het teammanagement dat door had, was het al te laat. Door de hele zaal zaten groepjes Knicks-fans en die vierden elk punt van hun spelers met een gejoel dat de Jackals in hun holen deed kruipen.

Eén heel opmerkelijk New Yorks groupie-groepje kwam samen met een privéjet en huurauto: Knicks-meubelstuk Spike Lee, acteur Timothée Chalamet, rapper Fat Joe en acteur-comedian Tracy Morgan schreeuwden naast andere in blauw en oranje uitgedoste fans hun keel schor.

Afgelopen nacht stond wedstrijd twee in San Antonio op het programma. Zondag gaat het dan richting New York voor twee wedstrijden en daarna reist het circus heen en weer voor telkens één wedstrijd, tot een team vier wedstrijden heeft gewonnen.

Wie New York en de Knicks zegt, denkt onmiddellijk aan de tempel Madison Square Garden. De zesde luidruchtigste arena van de hele NBA dit seizoen, althans tot het begin van deze play-offs. Sinds ze twaalf wedstrijden op rij hebben gewonnen, zijn alle decibel- en dollarrecords gesneuveld.

De Knicks en de Garden staan bekend als het duurste NBA-team – als je dat zou willen en kunnen kopen. Ze spelen in de rijkste en grootste markt van de VS, maken de meeste winst, en toch is het door de combinatie van herverdelingsmechanismen en slecht sportief management van 1973 geleden dat ze een titel wonnen. Dat moet nu maar eens gaan gebeuren.

Als ‘Wemby’ echt buitenaards is, zal hij het in de Garden moeten bewijzen en Spike Lee stil krijgen. De laatste en voorlopig enige echte alien die daarin slaagde, was Michael Jordan, toen die in maart 1995 na anderhalf jaar afwezigheid in de vijfde wedstrijd van zijn terugkeer 55 punten scoorde. Waarop Lee een diepe buiging maakte.