Emo-Spelen

Politiek correcte deugpronkers vinden Ricky Gervais fout, maar telkens als die intro uit de Golden Globes van 2020 passeert, wordt op de iPad geklikt, gekeken en hard gelachen.

Gervais gaf toen wat goede raad mee. Zoals: “Stel dat u een prijs wint, gebruik het podium niet om een boodschap uit te dragen. U bent niet geschikt om het publiek over wat dan ook de les te lezen. Als IS een streamingservice begint, jullie zouden jullie agent bellen, ja toch? U weet niks van de echte wereld. De meesten onder jullie zijn minder naar school geweest dan Greta Thunberg.”

Kunnen we dat niet een beetje parafraseren voor de sportlui en meer in het bijzonder de sportlui op deze Olympische Spelen die menen dat ze het narratief moeten kapen met allerlei randmededelingen en/of gedragingen die niks met sport te maken hebben?

Bijvoorbeeld: “Stel dat je een prijs wint, gebruik het podium niet om een boodschap uit te dragen, behalve ‘ik heb mijn best gedaan en de vele trainingen hebben hun nut bewezen’.”

Probeer het te beperken tot hoe je hebt gepresteerd en kom niet achteraf met allerlei mededelingen die toch alleen bedoeld zijn om volgers aan te trekken voor je socials. En ten slotte, asjeblieft, begin niet te huilen en zeg tegen je lief dat hij/zij thuisblijft, of als hij/zij toch komt, dat hij/zij zich onzichtbaar maakt.

Er zijn enkele uitzonderingen. Zoals elke Amerikaan die zich in Milaan of Cortina of waar dan ook in de Dolomieten kritisch uitlaat over de heksen- en mensenjacht door schietgrage cowboys in het thuisland. Donald Trump moet er niet van weten. Normale mensen met een IQ hoger dan 70 moeten van Trump niet weten.

Wij horen elke Amerikaan die als kanshebber niet wint met een brede glimlach naar de uitgang te begeleiden. Wij horen ons al te verkneukelen in de aankomende VS-Denemarken in het ijshockey, maar vooral die ene wedstrijd tegen Canada die er zit aan te komen, hopelijk de finale op zondag 22 februari.

Nog een uitzondering: elke Oekraïense atleet die regel 50 aan zijn of haar laars lapt, zoals Vladyslav Heraskevitsj. Die wilde met foto’s op zijn helm gevallen Oekraïense sporters eren. Hoogst on-aerodynamisch die foto’s, maar dat kon hem niet schelen, de boodschap was belangrijker dan het resultaat.

Hij mocht niet en werd uit de competitie gehaald. Jawel, een pijnlijke maar begrijpelijke beslissing van het Internationaal Olympisch Comité, die op vraag van de atleten in een wereld met nog 129 andere conflicten de doos van Pandora dicht wil houden en elke boodschap op het speelveld verbiedt. Laten we hopen dat ze nu wel hun wereldvreemd pleidooi laten varen om de Russen snel terug te brengen op het internationale sporttoneel.

Olympic Broadcasting Services, het is duidelijk dat jullie de verhaaltjes, de emo en de clowns als Snoop Dogg koesteren, wellicht zelfs aanmoedigen, maar kan het wat minder? Als Jutta Leerdam nog eens een medaille zou winnen, willen jullie dan die haarbal van een would-bebokser die haar in Milaan vergezelt niet meer in beeld brengen?

Atleten mogen tijdens de Spelen niet met sponsors pronken die niet de sponsors van die Spelen zijn, dat zegt regel 40. Regel 50 gaat dan weer over elke vorm van demonstratie of politieke, religieuze of raciale propaganda tijdens de Spelen.

Misschien moet het IOC eens denken aan een regel 60 of zo. Die zou kunnen bepalen dat geen enkele atleet, vooral hij/zij die een prijs wint, het podium mag gebruiken om een boodschap uit te dragen waarmee hij/zij de aandacht kaapt van de media ten koste van de collega-atleet en/of zich tegelijk grenzeloos belachelijk maakt.

Neem nu de Noorse biatleet Sturla Holm Laegreid. De hele wereld kent nu Laegreid omdat die in een interview na het behalen van de bronzen medaille begon te snikken.

Aanvankelijk leek het dat de herinnering aan zijn recent overleden ploegmaat Sivert Guttorm Bakken bij hem nog te hard was binnengekomen. Dat was het dus niet. Wat dan wel? Hij had een scheve ski gereden, zijn lief had het daarop uitgemaakt en Laegreid vond het een goed idee om voor de camera’s van de wereld zijn spijt te betuigen aan het ex-vriendinnetje (dat er daarna nog minder kon om lachen en hem nog steeds de wacht aanzegt).

Atleten van de wereld en entourage, we moeten al die onzin niet. Neem een voorbeeld aan onze shorttracker Stijn Desmet, die met behulp van een onnozele vraag geheel zichzelf bleef, ondanks het behalen van onverwacht brons.

Dat ging zo:

– “Was je opgewonden, Stijn (toen je op de finish afging)?”

– “Ja, heel opgewonden, ik vloog, maar de anderen voor mij vlogen ook. (haalt schouders op) Ja, dawast.”

Coole Spelen, coole interviews, dadist.