Afrika Klucht

We citeren uit eigen werk van eind december 2025. “Het is weer de tijd van het jaar: de Afrika Cup. Altijd vreemd hoe belangrijk dat toernooi wordt gemaakt. Zowel sportief als economisch heeft het geen waarde.”

Daarop kwam reactie: een toernooi van een continent dat veel betekent voor het voetbal wegzetten als onzinnig en, nog erger, ermee lachen was een uiting van blank neokolonialisme.

Dan hadden we de serieuze argumenten nog niet benoemd: dat het toernooi als een tang op een varken staat in de internationale voetbalkalender; dat de wedstrijden vaak schoppartijen zijn; dat sommige uitgeweken Marokkaanse supporters matchen aanwenden om rel te schoppen; dat rond veel wedstrijden en scheidsrechters een geurtje van corruptie hangt; dat Afrika al lang niet meer de leverancier is van de grootste talenten.

Extra argument: de betere voetballers van Afrikaanse origine zijn gewoon in Europa geboren. Daarenboven zijn ze in Europa opgeleid, hebben daar niet zelden de nationale jeugdselecties meegemaakt, waarna ze eieren voor hun geld kiezen en plots voor het land van hun ouders/grootouders willen spelen in een opstoot van nationalisme. Of voor geld, dat kan ook.

De Afrika Cup was al een en al hypocrisie en hysterie, en daar is de voorbije week nog een dimensie aan toegevoegd. Even een korte samenvatting.

De Afrika Cup werd gespeeld in Marokko, dat zich blauw had betaald aan veel te grote stadions die vaak maar voor een derde bezet waren. Hoe ook, Marokko moest dat toernooi winnen, een andere uitkomst zou heel slecht op de maag vallen.

Dat hadden we kunnen weten, hadden we in 2024 goed opgelet toen de finale van de vrouwenversie werd gespeeld in Rabat. Die ging tussen thuisland Marokko en Nigeria. Marokko leidde met 2-0, maar ging alsnog de boot in met 2-3 in een onwaarschijnlijk vijandige sfeer.

Die uitslag kostte vorig jaar alsnog de kop van Noumandiez Désiré Doué. Het hoofd van het scheidsrechtersdepartment van de Afrikaanse voetbalconfederatie had de onvergeeflijke fout begaan om neutrale scheidsrechters aan te duiden. Het was een voorafname op het mannentoernooi, waar alles in het werk moest worden gesteld om de beker voor het eerst in veertig jaar terug naar Rabat te halen.

In die finale werd bij een gelijke stand een doelpunt van Senegal afgekeurd voor een voorafgaand licht contact, waarna Marokko voor een nog veel lichter contact wel een strafschop kreeg. De coach van Senegal vond het welletjes en riep zijn team naar de kleedkamer.

Lang verhaal kort: na een kwartier of zo kwam Senegal toch weer op het veld en werd de strafschop genomen. Brahim Díaz (geboren in Málaga, opgeleid bij Manchester City, Real Madrid, AC Milan en weer Real Madrid) miste zijn panenka, waarna in de verlengingen Senegal wel scoorde en alsnog zegevierde, twee heerlijke momenten van al of niet goddelijke gerechtigheid.

Ondertussen stelden de Marokkaanse ballenjongens alles in het werk om de Senegalese doelman van de wijs te brengen en na de wedstrijd gingen Marokkaanse journalisten op de vuist met eenieder die de overwinning van Senegal oké vond.

De Afrika Cup 2025 werd zo één grote klucht. Tot vandaag zitten nog Senegalese supporters vast in een Marokkaanse cel omdat ze de overwinning te uitbundig hadden gevierd. De enthousiaste Marokkanen, halvefinalisten op het WK in Qatar, werden ontmaskerd als slechte verliezers.

Een min of meer normale koepelbond zou Marokko hebben uitgesloten voor het volgende toernooi, maar de Afrikaanse CAF is geen normale bond. Zij besloten twee maanden na datum dat Senegal de cup moet teruggeven want zij hadden het veld verlaten en er is een regel waarbij de ref de wedstrijd dan mag affluiten. Alleen heeft de ref die wedstrijd níét afgefloten en is er ook een heilige regel die zegt dat de beslissing van de ref boven alles gaat.

Senegal trekt naar het Arbitragetribunaal voor de Sport (TAS) in Lausanne voor wat normaal een binnenkoppertje moet worden. Geen jurist die dat niet terugdraait. Maar de CAF en de FIFA van Gianno Infantino zijn twee handen op één buik en in L’Équipe verscheen een artikel dat verwees naar de wel erg sterke banden tussen Infantino en de Marokkaanse voetbalbond, die nog altijd heimelijk hoopt op de finale van het WK 2030 in het nieuwe stadion in Casablanca en niet in Madrid.

Benieuwd welke trucs de maffiabaas van het wereldvoetbal nu uit zijn mouw schudt. De namen van de drie TAS-rechters die deze zaak zullen behandelen zou al een eerste aanwijzing kunnen zijn voor de lange arm van de connectie Infantino-Marokko.