Dubbele nationaliteit

De Leeuwen van de Atlas hebben er sinds deze week een beloftevolle welp bij. Rayane Bounida is opgeroepen voor de Marokkaanse nationale voetbalploeg en heeft zich meteen gemeld. Dat is het laatste bedrijf in een toneeltje dat veel te lang heeft aangesleept en te veel mensen kopbrekens heeft bezorgd.

Bounida, geboren op 3 maart 2006, dus pas 20, begon met voetbal bij Vilvoorde en OH Leuven, vooraleer als 7-jarig talent (7!) te worden ingelijfd bij Anderlecht. Daar voetbalde hij van 2013 tot 2022. In dat jaar verhuisde hij gratis naar Ajax, waar hij een riant profcontract ondertekende waarmee hij zijn hele gezin kon onderhouden.

Vanaf 2021 speelde Bounida voor de Belgische nationale jeugdelftallen. Zestien keer voor de U16, zeven keer voor de U17, zes keer voor de U18, tien keer voor de U19 en vorig jaar als 19-jarige twee wedstrijden bij de U21. Samen 41 wedstrijden in de Belgische driekleur met vooraf de Brabançonne.

Bounida heeft deze maand gekozen voor de Marokkaanse nationale ploeg. De Rode Duivels hebben hun best gedaan om hem voor zijn geboorte- en opleidingsland te behouden, maar ‘hun best’ was niet genoeg. Hoe de Marokkanen het hebben aangepakt om Bounida voor hen te winnen, blijft het grootste geheim.

Tussenpersonen met kilometers in het voetbal wijzen erop dat Marokko sinds het aantreden van hun voorzitter Fouzi Lekjaa in 2014 alle registers (ook die met cash) heeft opengetrokken om talenten met Marokkaanse roots aan zich te binden. Lekjaa en zijn bond hebben de uitdrukkelijke steun van koning Mohammed VI, die via voetbal zijn land op de wereldkaart wil zetten. Te allen prijze.

In Nederland zullen ze niet schrikken van het dossier-Bounida. Dat deden ze wel tien jaar geleden toen Hakim Ziyech doorbrak bij Heerenveen, later Twente en vanaf 2016 bij Ajax. Een jaar eerder had die zich evenwel aan de Marokkaanse nationale ploeg gecommitteerd terwijl hij al eens was opgeroepen voor Oranje door Guus Hiddink, daar ook op inging, maar door een (echte) blessure verstek moest laten gaan.

In het geval van Mohamed Ihattaren — inmiddels van wereldtalent verworden tot meeloper bij Fortuna Sittard — gingen de geruchten dat de Marokkaanse voetbalbond FRMF ver wilde gaan om de toen nog Nederlandse jeugdinternational voor zich te laten kiezen. Er was sprake van een hotel met 150 kamers en niet minder dan 30 huizen waarvan de opbrengsten voor de familie Ihattaren zouden zijn. Tenminste, dat vertelde zijn broer ooit aan de Nederlandse krant AD.

Misschien moet het allemaal niet zo ver gezocht worden en is het gewoon een sportieve en culturele keuze van de Bounida’s en ook van de Talbi’s want ex-Club-voetballer Chems Talbi (20 interlands voor België) koos al eerder voor Marokko.

Marokko zat in Qatar in dezelfde groep als België en ging wel door, meer zelfs, ze speelden de halve finale. Nog maar recent haalden ze ook de finale van de Afrika Cup, die ze voorlopig hebben gewonnen voor de groene tafel.

Les Lions de l’Atlas zijn vandaag een betere ploeg met meer toekomstperspectief dan les Diables Rouges. Anderzijds was het op termijn misschien wel sportief verstandiger geweest om bij deze generatiewissel in te stappen bij België en juist niet te kiezen voor de van talent bulkende Marokkaanse selectie.

Of was het toch de cultuur, de familie en haar antecedenten, het hemd nader dan de rok? Dat was het argument van de Griekse Belg Kos Karetsas (18 jaar, 18 interlands voor Belgische U-selecties) om in 2025 voor Griekenland te kiezen, het land van zijn ouders en grootouders.

Tussenpersonen die bij gesprekken waren van de vertegenwoordigers van de Marokkaanse voetbalbond met spelers met de Marokkaans-Belgische nationaliteit spreken van een enorme overtuigingskracht. Grenzend aan morele en culturele chantage en inspelend op het al of niet subjectieve gevoel dat ze in een Belgische ploeg nooit echt thuis zullen komen.

Deze problematiek overstijgt het sportieve: in 2007 heeft België de dubbele nationaliteit in een wet gegoten. Zowel Bounida, Talbi als Karetsas maken nu gebruik van die wet om op latere leeftijd van nationale ploeg te switchen en zo van twee walletjes te eten.

Soms wordt geargumenteerd dat het opleidingsland het recht van eerste weigering zou moeten krijgen. Een selectie voor de U18 of U21 aanvaarden zou dan een definitieve keuze voor een sportieve nationaliteit betekenen. De kans dat de wereldvoetbalbond FIFA zich daaraan waagt is onbestaande. Dat zou ingaan tegen de belangen van de armere voetballanden. En juist daar zijn voor FIFA-voorzitter Gianni Infantino de meeste stemmen te rapen.