Masterclass

Honderddrieëndertig kilometer, dat zijn er geen 156. Nokereberg, dat is niet de Cipressa of de Poggio. En Kool, Gillespie of Bossuyt, dat zijn niet Niewiadoma, Le Court, Balsamo, Gasparrini, Pieterse, Wiebes of wie nog allemaal in dat vrouwenpeloton die goed met de fiets kunnen rijden.

Was die overwinning van Lotte Kopecky afgelopen woensdag in Nokere Koerse een gunstig voorteken? Alvast geen ongunstig, winnen doet altijd deugd en verliezen was een domper geweest, maar ook weer geen garantie op verder succes. Tenslotte was ze anderhalve week eerder zoek gereden in de Strade Bianche. Fout gedacht, Nokere bleek zowaar de opsteker waar ze naar op zoek was.

Kopecky is weer helemaal de oude, zo werd zaterdag snel geconcludeerd. De oude worden, dat is zo’n klassieke foute aanname, waar Mark Uytterhoeven laatst nog heerlijk op wees toen hij in Wielerclub wattage deze vraag kreeg: “Wanneer wordt Wout weer de oude Van Aert?” Antwoord van Uytterhoeven: “De oude Van Aert, die rijdt nu rond, het is de jonge die we willen zien.” (Daar was gelukkig weer een glimp van te zien afgelopen zaterdag.)

Dat geldt helemaal voor Kopecky. Lotte, het jonge veulen, de spring-in-‘t-veld, die willen we terug vooraan zien. Gas geven als het moet, gas terugnemen als het kan, slim koersen en afmaken. De jonge Kopecky, of de vernieuwde Kopecky die zaterdag haar eerste Milaan-Sanremo won: op de Poggio en nadien tot en met de Via Roma deed ze alles perfect.

De oude Kopecky is die van vorig jaar, die er na winst in de Ronde van Vlaanderen niet veel meer van bakte en moest wachten tot de eerste rit in de Ronde van de Ardèche begin september om tegen Mieke en Mieke nog eens als eerste over de streep te komen. Toen in april in Oudenaarde had ze in de sprint nog de powerhouses Pauline Ferrand-Prévot, Liane Lippert en Kasia Niewiadoma ongenadig het nakijken gegeven.

Dat was net als zaterdag een masterclass ‘afmaken en winnen’, al is ook dat misschien een foute aanname. Het vrouwelijke van master is mistress, zegt AI, maar master is genderneutraal en kan dus ook voor een vrouw.

Bijkomende overweging: mistress kan minnares betekenen en die connotatie willen we niet. Sport moet om sport draaien. Er verschijnen al genoeg interviews met vrouwen van spelers/trainers/renners/sporters.

De tijdelijke declassering in 2025 van de wereldrenster Lotte Kopecky tot pelotonvulling heeft volgens de overlevering te maken met haar fixatie op het rondewerk dat haar slecht zou zijn bevallen. Ze kwam niet uit de verf in de Ronde van Burgos (elfde), ook niet in de Ronde van Italië (opgave in rit zes) en al helemaal niet in de Tour de France, die ze afsloot op de 45ste plek zonder ooit één rit top tien te hebben gereden.

De realiteit was wat complexer. Uiteraard heeft ze nu geleerd dat het groterondewerk, inclusief dat verplichte verlies van kilo’s, ten koste is gegaan van haar hormonenhuishouding, vervolgens haar fysiologie en uiteindelijk haar prestatieniveau. Daarbij kwam ook dat ze zoekende was, anderen spraken over de weg kwijt.

Kopecky moet het goed voor elkaar hebben, privé dan, en dat was een tijdlang haar grootste probleem. De media zijn daar erg verstandig mee omgegaan, hulde daarvoor. Haar relatie met Axel Merckx was al heel lang bekend en verscheen pas – zonder franjes – in de pers toen ze die zelf niet meer verborg.

Ze zei (deze quote is een vrije interpretatie, niet afkomstig van AI): “Ik kan goed alleen zijn, maar het is toch altijd fijner als er af en toe eens iemand thuis op jou zit te wachten.” Dat geluk is haar gegund. En nu heeft ze ook haar eerste Milaan-Sanremo gewonnen. Nog zes te gaan, als ze haar schoonfamilie eer wil aandoen (grapje).

Tot slot, even ernstig alsnog, over die vreselijke valpartij in de afdaling van de Cipressa. Op de sites verscheen: “Niewiadoma en Le Court liggen erbij en enkele rensters in de volgende groep kunnen het niet ontwijken en vliegen erover. Een vrouw van Laboral Kutxa-Fundación Euskadi is enkele meters naar beneden gevallen. Hopelijk valt de schade mee.”

Een vrouw van Laboral Kutxa-Fundación Euskadi… Anderhalf uur heeft het geduurd voor we haar naam kenden en voor we wisten of ze nog in leven was. Debora Silvestri heet ze. Het is een Italiaanse van 27, geboren in Isola della Scala. Het zal je dochter maar zijn die je op de televisie bij je koffie en cake uit een bocht ziet vliegen, van meters hoog over de vangrail tegen het asfalt kwakken, waarna ze roerloos blijft liggen. Je mag er toch niet aan denken dat je kinderen en kleinkinderen ooit willen wielrennen?