De Biecht van de Vlaamse Riccò in De Morgen van 6 dec 2014

De Biecht van de Vlaamse Riccò

Een wielrenner op amfetamines. Nog een wielrenner, geschorst maar toch gekoerst. En weer een wielrenner, nu op rilatine. Een fitnesser op anabolica, maal twee. Een kickbokser op coke en een Franse paracommando, powerlifter. De Morgen was in het Boudewijngebouw voor de rechtszitting van A.B. of de Vlaamse Riccardo Riccò, een renner van amper twintig, betrapt op de bloeddoping cera. Het dopingleven zoals het is.

“In uw urine zaten na een wedstrijd amfetamines. Wat is uw uitleg?” Bart Meganck, rechter bij de Disciplinaire Commissie van de Vlaamse Gemeenschap, de rechtbank van eerste aanleg inzake doping, maakt snel zijn punt.

“Ik weet niet van waar het komt, mijnheer. Het enige wat ik kan bedenken, is dat verjaardagsfeestje van mijn zus een paar dagen eerder. We zijn gaan vieren in The Factory en daar hebben we een pot gemaakt, zoals jonge gasten van onze leeftijd doen, en we hebben een fles gekocht. Misschien komt het daar van. In de uitgang worden amfetamines gebruikt, dat weet ik. Ik heb het vroeger ook wel eens gedaan, maar nu niet. Maar ja, je ziet, ik ben er vet mee.”

V.N., een elite zonder contract van 21 jaar – inmiddels hangt de fiets aan de haak – heeft een advocaat mee, de welbekende meester Johnny Maeschalck. Die heeft zoveel dopingkilometers op de teller dat hij een te winnen zaak meteen kan onderscheiden van een op voorhand verloren zaak. Hij gaat hier voor schadebeperking, want zonder uitzondering hebben de sporters die voorkomen meer schrik voor de geldboete dan voor de schorsing. “Mijn cliënt is betrapt op een lage hoeveelheid, maar heeft niet het geld om dat nog eens extra te laten onderzoeken. Hij is dakwerker. Ik wil aandringen op verzachtende omstandigheden.” De openbare aanklager heeft er geen oren naar en vraagt twee jaar.

Balkon 5 in het Boudewijngebouw is al jaar en dag de locatie voor dopingzittingen. Deze middag staan er zeven op de lijst. Allemaal zijn ze gevraagd te komen om 14 uur en hangen bij gebrek aan een wachtzaaltje wat rond in de gangen, waar het personeel van andere diensten af en aan loopt. Tussen 14 uur en de laatste die het pand zal verlaten om 15u30, passeren zeven dopingovertreders de revue. De advocaten hebben een streepje voor: zij mogen eerst binnen.

Ook wielrenner L.N., eigenaar van een fietsenzaak en dus verhinderd omdat hij in zijn winkel moet staan, heeft een advocaat. Rechter Meganck houdt niet van sporters die zich niet zelf komen verschonen. De advocaat pleit onschuldig voor het deelnemen aan wedstrijden terwijl hij al een schorsing had en gooit het op procedurefouten. De openbare aanklager wil de straf opnieuw laten starten.

Zwaarste doping ooit

Hier zijn we niet voor gekomen. Wel voor zaak nummer drie op de rol. Tot onze immense ontgoocheling en die van de magistratuur én de griffie is de betrapte wielrenner niet komen opdagen. Wel een advocaat. Meester Xavier Potvin weet waarom: “Mijn cliënt moest werken in de fietszaak waar hij tewerkgesteld is.” Een eenvoudige check leert dat de bewuste fietsenzaak altijd op dinsdag gesloten is.

A.B. is een heel bijzonder geval, misschien het meest hallucinante dopinggeval dat de Disciplinaire Commissie ooit op haar bordje kreeg. In de urine van een twintigjarige is cera gevonden, langwerkende epo van de derde generatie. Een gesofisticeerd en duur middel vooral bekend van betrapte wielrenners als Kohl, Sella, Piepoli, Schumacher, Di Luca en uiteraard Riccardo Riccò, bijgenaamd Il Cobra omdat hij zijn tegenstanders in de ogen keek voor hij weg demarreerde.

Het is pas het tweede cera-geval ooit in het DoCoLab van Gent en nooit eerder is in Vlaamse urines een cera-geval opgespoord, laat staan bij een elite zonder contract van ocharme twintig jaar, een rennertje van het derde knoopsgat.

Voor A.B. is het niet de eerste keer dat hij moet voorkomen. In 2013 woonde ik de zitting bij waarop hij zich moest verantwoorden na een no-show bij een controle na een wedstrijd. Soms zijn er goede redenen. Het was een hartverscheurend verhaal dat zijn advocaat (niet dezelfde van deze week) toen vertelde, inclusief doktersattest: opa die tijdens de koers van de trap was gevallen en hoe mama en zoon snel na de koers naar hem waren gereden om hem op te rapen. Daardoor hadden ze de controle over het hoofd gezien, waarvoor excuus. Iedereen in de zaal had medelijden en de rechter – dezelfde van vandaag – had A.B. toen vrijgesproken. Maar het Vlaams antidopingagentschap was in beroep gegaan en uiteindelijk had A.B toch een jaar aan zijn broek gekregen. Later zou in de wandelgangen te horen zijn dat hij bekend stond als hoogst verdacht.

Maar nu: cera, als tweede vergrijp. De sportieve doodstraf wenkt, tenzij, aldus rechter Meganck: “Als uw cliënt ons komt helpen om dit onderzoek te voeren, staat daar strafvermindering tegenover.” Ook nu weer waren de dopingcontroleurs getipt om A.B. te controleren, al had een blik op de uitslagen hen ook veel kunnen leren: wie nooit wint en dan ineens drie koersen in elf dagen, is sowieso uiterst verdacht.

Een koerskennis van A.B. is formeel: “A. is een goeie jongen, die een beetje aan zijn lot is overgelaten. Toen mijn zoon nog koerste, namen we hem weleens mee. Iedereen had zijn ouders en supporters, maar hij was altijd alleen op pad en moest zijn plan trekken. Af en toe kwam zijn opa wel kijken, dat klopt, maar dat was het dan. Niemand die met gelletjes klaar stond of met wielen.”

“Wielrennen was zijn leven en hij wilde het absoluut maken. Het verwondert mij, want cera is duur en ik weet dat hij het niet breed heeft, maar tegelijk verwondert het mij niet. Wellicht was hij niet goed genoeg en dit was de ontsnapping die hij in gedachten had. Ik heb met hem te doen.”

Bijna ontsnapte hij, want kort na zijn overwinningen kreeg hij een contract bij een continentale ploeg, de laatste stap naar het profbestaan. Bij die ploeg is hij inmiddels afgevoerd. De uitleg die vriend en vijand te horen kreeg, was dat A. wel heel brute pech had: eerst dat met zijn opa en nu zowaar betrapt op een partydrug.

Een collega-renner: “Op zondag iets gepakt in den uitgang en op donderdag tekende het nog bij de controle. Jammer voor A. toch. Of is er meer aan de hand? Ja? Eigenlijk verwondert dat niet: hij trainde met foute mannen, met gasten die aankondigen wanneer en hoe ze gaan winnen: het was een goeie jongen, maar als we er één in de ploeg niet vertrouwden, dan hij.”

Kickbokser onder de coke

Ik kan niet wachten om A.B. op te zoeken, maar we zitten de zitting uit, want dit is het dopingleven zoals het is. Eerst komt een fitnesser aan bod, betrapt op Oral-Turinabol en Dianabol, zowaar een realitycheck met de dopinghistorie. O-T werd ooit ontwikkeld door de DDR in de jaren zestig en Dianabol al in de jaren vijftig door een Amerikaanse gewichtheffer die een antwoord wilde op de USSR-doping.

Fitnesser R.D. legt uit: “Onbezonnen besteld via internet, maar al vroeg gestopt en mijzelf afgevraagd: waar zijde gij mee bezig?” De aanklager is niet onder de indruk en vordert twee jaar. De beklaagde is ook een computerexpert, slecht betaald uiteraard, want die les hebben ze allemaal ingeprent gekregen: de boetes worden uitgedeeld volgens de inkomsten. “Als u wordt geschorst, mag u aan niks meer deelnemen dat is georganiseerd. Ook niet aan een wandeltocht van de Gezinsbond.” R.D. moet even slikken.

Daarna weer een wielrenner: S.T., elite zonder contract, dertig jaar en betrapt op rilatine. “Gekregen voor de wedstrijd van iemand om te kalmeren. Ik ben nogal zenuwachtig.” Hij heeft zijn zus mee ter ondersteuning. Zij heeft hem opgevangen na zijn depressie en hospitalisatie ten gevolge van dit dopinggeval en het verlies van zijn werk en schorsing van de RVA er bovenop. “De fiets is zijn leven. Heb medelijden”, pleit de zus. Openbaar aanklager Yves Defoort is onverbiddelijk: “Twee jaar.”

Diezelfde straf wordt ook gevraagd, maar iets voorzichtiger uitgedrukt, bij J.V.. De zaal lijkt toch wat op haar hoede voor deze kickbokser, betrapt op cocaïne. “Mijn lief had het afgemaakt na zeven jaar en ik was schijtezat: ik heb één keer cocaïne gebruikt,
iets dat ik kende van vroeger.” Hij vertoont alle kenmerken van een verslaafde, maar niemand die hem daarmee wil op de zenuwen werken. Als hij vertelt over hoe hij in de bak heeft gezeten voor vechten op straat is iedereen al lang blij dat het bij verbaal protest blijft, na de melding dat hij zal geschorst worden. “Kickboksen is mijn leven, het heeft mij uit de gevangenis gehouden. Mag ik a.u.b. een werkstraf?” “Dat zal niet gaan”, repliceert Meganck moedig en J.V. druipt af.

De Franse paracommando die over de hele wereld missies moet volbrengen en die ene keer in zijn verlof in het Vlaamse gedeelte van Komen mee had gedaan aan een powerliftingwedstrijdje en niet naar de controle was gegaan met de melding “ik moet ergens anders naartoe”, had in zijn kazerne in Parijs een brief gekregen met een schorsing en 3.000 euro boete. Zijn kapitein had hem gezegd dat hij het moest gaan uitleggen.

De commissie weet niet of dat haar bevoegdheid is. Van de hele namiddag is dit de enige zaak waarbij ik het gevoel krijg dat de sporter vrijuit zal gaan. Een dag congé opnemen, helemaal uit Parijs komen, beleefd blijven, bovendien geen Belg zijnde laat staan Vlaming, aangesloten zijn bij een Franstalige Belgische club, niet eens effectief betrapt, hier zal de commissie mild over zijn. De ellende moet ook de moeite waard zijn. Om half vier kunnen ze terug naar huis. De commissie blijft beraadslagen. De meeste vonnissen zullen op 15 december worden betekend.

Raad van foute vrienden

Enkele uren na de zitting heeft de Vlaamse Riccardo Riccò, ‘Oskarito’ voor zijn vrienden, nog geen telefoon gekregen van zijn advocaat. Wel van mij.

“Hallo, ja. Ik ben aan het fitnessen, met wie spreek ik?”

Ik was ooit bij je zitting voor die gemiste controle en ik was toen verontwaardigd dat je een jaar kreeg. Maar nu: cera. Waar waren je gedachten?

“Ja, maar dat kan ik uitleggen. Ik wilde een homeopathisch middel bestellen dat het hematocriet op natuurlijk wijze zou stimuleren, maar er zat cera in. En ik liep tegen de lamp.”

Oh ja? Cera is hightech epo, moet worden gespoten en is dus nooit een vergissing.

(stilte) “Ja, oké, je hebt gelijk. Goed, wat is er gebeurd: ik ben vorige zomer teruggekeerd na mijn schorsing en ik wilde weer koersen. Privé zat ik toen diep. Inmiddels was mijn opa ook overleden en het ging mij gewoon niet af. Ik was wel rap weer op niveau om te koersen en dan vraag je je af wat er nu nog extra te doen is. Misschien vroeg ik dat wel aan de foute vrienden, maar je hoort dan van alles: den Boonen doet dit, den Gilbert doet dat. Je kop wordt zot gemaakt door die gasten en vervolgens denk je: waarom niet, als al die groten dat ook doen?”

Ben je daar zo zeker van dat die profs dat allemaal doen?

“Nu niet meer neen, want ik train ook met een prof. Enfin trainde. Je moet zijn naam er ook niet inzetten, want het is een goeie maat en hij heeft mij nota bene op het rechte pad proberen te houden.”

Heb je die cera zelf besteld?

“Euh, ja zeker? Ik ga daar niet te veel over vertellen.”

Wie zet nu Ricardo Riccò, de zwaarste dopinggebruiker van de laatste halve eeuw met een foto op zijn Facebook? Jij. Je leek wel voorbestemd.

“Ja, dat was inderdaad niet zo slim van mij. Ik denk daar niet altijd bij na.” (De bewuste foto van 16 augustus 2013 heeft hij inmiddels verwijderd en zijn Facebookpagina is alleen nog via omwegen te bereiken, HVDW)

Als je niet goed genoeg bent om clean te winnen, win dan niet.

“Ik was wel goed genoeg, maar terwijl de anderen niks moesten doen, werkte ik dertig uur per week, rechtstaand. Ik heb ook zonder cera mooie wedstrijden gereden en net niet gewonnen. Ik reed met een wattmeter en ik heb meer watts getrapt in wedstrijden zonder cera in mijn lijf dan met. Alleen hielp dit wel als we naar de meet gingen. Maar die drie wedstrijden die ik heb gewonnen, had ik niet het gevoel dat het door die cera kwam. Wellicht had ik ze anders ook gewonnen. Maar goed, het is voorbij zeker? Ik stop toch met fietsen.”

Je kan levenslang krijgen, maar ook strafvermindering. Dat weet je advocaat, maar dan moet je wel je verhaal komen vertellen.

“Ik heb het gehad met die cinema van de koers, maar ik zal er eens over nadenken. Ik denk dat ik nu beter naar mijn advocaat bel. Nog een goede avond en bedankt om mijn naam niet te noemen.”

Biecht van de Vlaamse Riccó

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s