Column Management by fear in De Morgen van 2 aug 2014

Of we Emilio Ferrera ooit nog terugzien bij het voetbal, is niet de vraag. Het voetbal is zijn biotoop. Ook gisteren is hij bij een voetbalclub gespot. Of we hem nog terugzien ín het voetbal als T1 van een Belgische voetbalclub, is hoogst twijfelachtig. Te veel, te vaak gekwetst. Als T1 van een buitenlandse club? Te veel, te vaak, te ver van huis.

De analyses waartegen hij zich – juridisch advies ingewonnen – niet heeft kunnen verdedigen (zie de weekendbijlage van deze krant voor een reconstructie), gaan in de richting van een voorspelbaar ontslag. De achteraf-interpretatie van de feiten dient daarbij niet de waarheid, maar het beoogde doel.

Feit is dat Ferrera vorig jaar een team trof dat van de hele eerste klasse de minste punten had verdiend in de tweede ronde. Toch slaagde hij er in play-off 1 te bereiken. In play-off 1 werd twee keer gewonnen en drie keer gelijkgespeeld. Vijf andere keren werd verloren en Genk eindigde laatste, een plaats die het ook met betere resultaten moeilijk had kunnen ontlopen.

Er was lof, veel lof, maar dat is praat achteraf: het beeld is bevestigd van een wereldvreemde tovenaar-trainer die als geen ander een wedstrijd kan analyseren, maar die niet de capaciteiten heeft om een groep labiele voetballers wekelijks naar een orgastisch vertoon te stuwen.

Het zou weleens kunnen dat Emilio Ferrera met zijn specifieke knowhow, analyse en tactiek, niet langer de juiste man is voor de duiventillen van het Belgisch voetbal, waarin spelers zonder hoek af steeds zeldzamer worden, waarin ze steeds jonger zijn, waarin de transfer-markt steeds meer op een Aziatisch gokkantoor lijkt en de clubs vandaag niet weten wie morgen nog op hun payroll staat.

Maar wat als bijvoorbeeld de schuld bij KRC Genk lag? Wat als een vzw met een te nadrukkelijk aanwezig bestuur haaks staat op de bedrijfsvoering in het hedendaagse voetbal? Wat als de modelclub KRC Genk zich een strop om de nek heeft gehaald met een payroll van meer dan twaalf miljoen euro en voorlopig geen kant meer op kan? Wat als Emilio Ferrera het slachtoffer is geworden van een machtsstrijd tussen de raad van bestuur en het professioneel kader?

Hoe de vzw-structuur een goed beheer van de sport in de weg staat, zal misschien ver van uw bed zijn, maar ooit was het mijn bed, dus ik weet waarover ik spreek. Sport moet geleid worden door professionals met bevoegdheden, door verlichte despoten desnoods. Eens in de zoveel tijd zullen die voor hun management verantwoording afleggen aan hun raad van bestuur, waarvan de leden zich de rest van de tijd moeten tevreden stellen met het uitdelen van gratis kaarten.

Soms volstaat dat niet en dan gaat de slinger de andere kant op, zoals bij KRCG. Daar moest eerst een andere despoot, Dirk Degraen, baan ruimen waardoor de ego’s van de raad van beheer de dagelijkse werking konden overnemen. De algemeen directeur werd niet ver- vangen en vervolgens werd de technisch directeur aan banden gelegd.

De trainer een eigen kantoor geven en de wellness van opslagruimte weer upgraden naar wellness kon nog net, maar het sportieve beleid was niet langer in handen van het personeel met de veronderstelde sporttechnische kennis. Na Degraen passeerden alle sportieve beslissingen langs de raad van bestuur. Gevolg: lange lijnen, paranoia tussen sporttechnisch departement en bestuur en frustratie binnen het sporttechnisch departement. Management by fear: het helpt om een bedrijf te leiden, maar voor een professionele sportclub is het nefast.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s