Column Absurdistan over cross/doping in De Morgen van 24 jan 2015

ABSURDISTAN

En ik die dacht dat ze voor hun tijdelijk gelijk al minstens naar het Europees Hof moesten, maar nu heeft het Belgisch Arbitragehof voor de Sport (BAS) Tom Meeusen, Bart Wellens en Laurens Sweeck gevolgd in hun zaak tegen de Koninklijke Belgische Wielrijdersbond (KBWB). Die is daardoor verplicht de renners te selecteren of in geval van niet-selectie te motiveren waarom ze niét zijn geselecteerd en die motivatie mag niks te maken hebben met hun betrokkenheid in een lopend dopingonderzoek.

De renners hadden gelijk dat ze deze zaak aanspanden. Het Arbitragehof had gelijk dat het deze beslissing nam, waartegen geen beroep mogelijk is. Maar de KBWB had ook gelijk dat ze de renners in eerste instantie niet selecteerde. Iedereen had gelijk, maar het grootste gelijk moet nog komen en dat is wellicht voor het Vlaamse antidopingagentschap (NADO Vlaanderen) als die straks met de staalharde bewijzen komt dat de renners hebben gezondigd tegen de dopingreglementering.

Zelfs als hij naar alle waarschijnlijkheid over afzienbare tijd twee jaar aan zijn broek krijgt, dan nóg kan Tom Meeusen ondertussen in Hoogerheide zijn ding doen en meer dan waarschijnlijk ook in Tabor volgende week op het wereldkampioenschap veldrijden. Winnen wordt een ander verhaal, want Meeusen had niet bepaald ‘de moral’ de voorbije twee weken, maar misschien dat die extra rust in combinatie met wat nijd hem vleugels geeft.

Iemand is onschuldig tot het tegendeel is bewezen en dat geldt zelfs voor een wielrenner die bij dokter Mertens patiënt was en daar domme/verboden dingen heeft gedaan. Alles wijst erop dat Meeusen en zijn kompanen effectief twee jaar aan de kant moeten, maar 100 procent zeker is het niet. En dus is het correct dat Meeusen mag starten.

De edele strijd tegen doping in de sport wordt iets minder edel van het moment dat de bewijslast wordt omgekeerd en het rechtsprincipe ‘onschuldig tot…’ met de voeten wordt getreden. Anderzijds zijn daar wel weer goede, specifieke redenen voor. Die zijn min of meer wielergebonden, want wielrennen mag dan niet de eerste dopingsport zijn, geen enkele andere sport heeft meer geleden onder het dopingspook.

Precies om zich in te dekken tegen retrograde aanpassingen van podia – zoals de Tour de France, waar zowat alle winnaars zijn verwijderd of in opspraak kwamen – heeft men onlangs besloten dat renners onder verdenking beter niet worden geselecteerd voor kampioenschappen of wereldbekers. Dat werd verordonneerd door de privéorganisatie UCI of de internationale wielerbond vanuit Zwitserland en dat werd overgenomen door de Belgische vzw de Koninklijke Belgische Wielrijdersbond.

Men mag mij nooit verdenken van al te veel sympathie jegens de KBWB, maar inzake doping heeft de wielerbond de laatste vijftien jaar een strakke lijn gereden en die ook steeds aangehouden. Dat de KBWB nu wordt terechtgewezen door het BAS is niet haar schuld maar een evidentie die het gevolg is van de uitzonderingspositie die de sport steeds weer vraagt, maar nooit krijgt.

Deze affaire Meeusen en co. is iets groter dan we allemaal denken en vooral veel groter dan de betrokkenen willen laten uitschijnen. Die hebben het over een spuitje hier en een onschuldig prikje daar. Was ozon dan doping? Wisten we niet. Mochten spuiten niet? Jeetje, een vergissing. Die gespeelde naïviteit is mooi en zal hen misschien clementie opleveren bij het grote publiek, maar als de disciplinaire commissie van de wielerbond straks moet oordelen en de bewijzen worden hard gemaakt, dan zijn er volgend jaar minimaal twee profs minder.

Het veldrijden heeft een dodelijke bloedarmoede kunnen overleven en zal ook dit wel doorspartelen. Als deeldiscipline van het wielrennen is het relatief gevrijwaard gebleven van dopingverhalen, maar dat heeft in de eerste plaats te maken met een gebrek aan controles in het verleden.

Ondanks die lage pakkans werd Meeusens ploegleider Danny De Bie in 1991 omwille van fraude bij de dopingcontrole uitgesloten van deelname aan het WK in Gieten. En was er uiteraard de infame Mario De Clercq (nu ploegleider bij Sunweb-Napoleon Games) die vier jaar kreeg in 2003 in de zaak-Landuyt (net als onder meer Museeuw). In het veldrijden vindt men dat niet erg. De Clercq heeft nooit één letter schuld bekend en toch wordt nu al jaren een grote prijs naar hem genoemd, nota bene in de tuin van de bondsvoorzitter. In Absurdistan ligt in het cyclisme altijd om de hoek.

Absurdistan

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s