Column ‘De koers is van ons, maar…’ op demorgen.be 13 april 2015

De koers is van ons maar op het einde wint de laatste tijd altijd een ander 

 

 De Duitser John Degenkolb wint Parijs-Roubaix. ©PHOTO NEWS
 

Het heeft een paar kilometer gescheeld of anders had de hele Parijs-Roubaix een (ex)renner van Topsport Vlaanderen voorop gereden. Eerst Tim Declercq en enkele kilometer nadat die moest lossen, kwam Yves Lampaert, tot voor een paar maand ploegmaat van Declercq.

Het tewerkstellingsproject scoort misschien iets minder overwinningen dan vorig jaar, maar het bewijst zijn nut, dag na dag, wedstrijd na wedstrijd, klassieker na klassieker zelfs. Het is een uniek model, dat ons door andere landen wordt benijd, in de eerste plaats omdat wij het enige land zijn waar zoiets kan met overheidsgeld.

Een ander uniek model heeft uiteindelijk gewonnen: Team Giant-Alpecin. Ooit begonnen als Skil-Shimano, later heel even 1t4i (one team, four innovations) geheten en nog later Argos-Shimano, WorldTour vanaf 2013, vervolgens Giant-Shimano en nu Team Giant-Alpecin. TGA is officieel een Duits team, maar het management is hoofdzakelijk Nederlands. Iwan Spekenbrink is de general manager, Geert Broekhuizen – een Nederlander die in Gent is blijven plakken – doet de marketing, de meeste sportdirecteurs zijn ook Nederlanders en de service course is in Deventer.

Er rijden twee Belgen: master LO Bert De Backer, die gisteren als springplank fungeerde voor de latere winnaar, en Zico Waeytens, master hardrijden. Keep Challenging is het motto van het team. De missie klinkt voor de klassieke wielrennerij op het arrogante af: ‘De sport vooruit helpen, door de limieten van technologie, innovatie en atletisch vermogen te verleggen. Onze uitdaging is wielrenners van over de hele wereld te inspireren.’

Het is duidelijk dat de ambitie ‘een alternatieve omgeving bieden voor topsport’ de klassieke teams nogal op de zenuwen werkt, al zal het hypocriete wielerwereldje dat nooit toegegeven. Met alternatief wordt bedoeld: het zal bij er bij ons clean aan toegaan en als het niet clean kan, dan maar niet.

De inmiddels uit de hand gelopen sportieve ambitie van Spekenbrink en co was de beste sprintploeg ter wereld worden. Ze hadden namelijk uitgevlooid dat in het moderne en steeds cleanere wielrennen meer en meer ééndagswedstrijden op sprints zouden eindigen. En in rittenwedstrijden werd ook gesprint en een Touretappe was een kleine klassieker waard.  En zo won Marcel Kittel in de Tour van 2013 vier ritten en troefde hij tot op de Champs Elysées Cavendish af. Daar is een film over gemaakt en die heet ‘Nieuwe Helden’. Op youtube is de trailer te vinden. https://youtu.be/GiiASMXzxeo

Kittel speelt de hoofdrol en zijn sidekick is een andere Duitser, ene John. John Degenkolb dus, die zich in de trailer de vraag stelt wat hij moet doen om de mensheid ervan te overtuigen dat hij clean rijdt. De mensheid, dat is een metafoor voor de Duitse pers en het Duitse publiek, dat wielrennen had afgezworen na het Fuentes-schandaal.

In de film zie je hoe John Degenkolb het keer op keer op puur vermogen moet afleggen tegen Marcel Kittel in sprints bergop, op grote hoogte. Jaaa, Vlaanderen-Koersland, dat is moderne wielertraining, en met hoogte wordt bedoeld: veel hoger dan de Kwaremont. En ook niet op kasseien. Dat was twee jaar geleden. Vandaag ligt Kittel ziek in de lappenmand en wordt hij overvleugeld door zijn één jaar jongere landgenoot, die zachtjes is gebracht en die een grotere motor combineert met pure snelheid, wat dit jaar is gebleken in de langste èn in de zwaarste klassieker.

Die talentontwikkeling bij Team Giant-Alpecin is geen toeval en staat haaks op de mand-met-eieren principe die in het Belgisch wielrennen al jaar en dag wordt gehanteerd. Wij gooien een mand met eieren bij voorkeur tegen de kasseien en we doen verder met het ei dat niet breekt. Blijkt dat het ei wel sterk is, maar verder niks speciaals kan, dan proberen we daar toch koersen mee te winnen. Niet dus.

Conclusie na de laatste ‘Vlaamse’ klassieker: de koers is van ons maar op het einde wint de laatste tijd altijd een ander: een Zwitser, een Engelsman, een Welshman, een Noor, een Nederlander ook al eens, en gisteren was het de beurt aan een Duitser.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s