Column over Club-Anderlecht op demorgen.be van maandag 20 april

Hoe meer ik naar het voetbal ga, hoe minder ik ervan begrijp 

Ik heb veel betere voetballers gezien bij Anderlecht dan bij Club Brugge, maar ik heb Club Brugge gezien met een wil en een onverzettelijkheid waarmee wedstrijden worden gewonnen en dat deden ze dan ook

Ik ben naar het voetbal geweest gisteren, naar Club Brugge- RSC Anderlecht, en ik heb in de 58ste minuut de beste doelman van België, zijn doel open en bloot, een makkelijke bal zo maar in de voeten zien trappen van Dennis Praet van Anderlecht. De Gouden Schoen van 2015, de in theorie beste speler op onze velden, heb ik de bal daarop gewoon naast het lege doel zien zetten. Soms vat een actie een hele wedstrijd samen: ik ben naar het voetbal geweest en ik heb dan wel misschien een spannende wedstrijd gezien, maar alleszins geen goede wedstrijd.

Ik heb een tifo gezien net voor de wedstrijd, waarvan ik mij het nut afvroeg want ik kon niet goed lezen wat ze nu eigenlijk bedoelden, maar misschien was het niet om de tekst te doen maar om de kleurtjes. Of misschien was het gewoon bedoeld om mee te gooien, want dat deden de mensen  uiteindelijk met de A3-tjes die ze op hun stoel hadden gevonden. (Wie houdt zich bezig met gekleurde blaadjes op stoelen te leggen, een heel stadion vol, zonder zich te vergissen? Dat bedacht ik ter plekke en ik kwam er niet uit. Ik ken zo niemand. Hoop ik.)

Al dat werk en de mensen maakten er papieren proppen mee en gooiden die naar het hoofd en de benen en het lichaam van de Anderlechtspelers, bij voorkeur als die hoekschoppen moesten nemen. De toeschouwers die hun papieren projectielen niet tot in de hoek kregen, gooiden ze dan maar gewoon op het veld. Anderen gooiden voetzoekers, naar Steven Defour.

Ik ben naar het voetbal geweest en ik heb al heel snel in de wedstrijd een aanslag gezien van Anthony Vanden Borre op de enkels van Victor Vazquez. Zo zag het er althans uit en bij het herbekijken van de beelden is het duidelijk dat Anthonieke met Vazquez een Simonneke in gedachten had, maar waar hij Moses Simon van Gent een paar weken geleden niet eens kon raken, had hij nu Vazquez frontaal mee.

Ik heb daarop Vazquez zien kronkelen van de pijn, op de grond zien slaan van ellende, zien weghinken, zien opgelapt worden langs de zijlijn en nog wel drie volle minuten lang zien trekkebenen, waarna hij bij de eerste goeie diepe bal in zijn richting als een jonge hinde naar het doel van Proto liep. En toen wist ik het niet meer. Ook niet toen ik Tom De Sutter onthoofd zag neervallen nadat weer Anthonieke hem had geraakt, waarna Tom fluks rechtstond want de scheidsrechter geloofde hem niet.

Ik heb een Anderlecht gezien dat hoog en fel storend, met Mitrovic vooropgaand in de strijd, makkelijk Club Brugge afhield. Dat scoorde via Mitro met een hakje achter het steunbeen en door de benen van Timmy Simons voorbij een grabbelende Mat Ryan. Dat vervolgens een tweede keer had kunnen scoren via Mitro, maar dat naliet. Dat ook Praet, zie hoger, een open doelkans zag missen, Ryan een afgeweken vrije trap zag keren met een mirakelsave, een dubbele strafschop op Acheampong niet zag fluiten en een doelpunt zien afgekeurd worden voor buitenspel dat geen buitenspel was.

Ik ben naar het voetbal geweest, maar de thuisclub had niet goed begrepen dat het voetbal ook goed kan worden gespeeld en dat je die ene kans die je krijgt, niet aan Davy De fauw moet overlaten. Tot Obbi Oulare in het veld kwam en vuur in zijn ploeg kreeg, maar de manier waarop hij scoorde met een gezichtsbal in plaats van een kopbal, verdiende ook al geen schoonheidsprijs.

Ik heb (gisteren althans, want volgende week is het misschien andersom) veel betere voetballers gezien bij Anderlecht dan bij Club Brugge, maar ik heb Club Brugge gezien met een wil en een onverzettelijkheid waarmee wedstrijden worden gewonnen en dat deden ze dan ook. No Sweat, No Glory doen ze nu al weken alle eer aan. Ik ben naar het voetbal geweest, naar Club-Anderlecht en ik heb een Anderlecht gezien dat achterin geconcentreerd, in het midden gecontroleerd en voorin uitgekookt speelde, maar dat dit seizoen voor de zevende en achtste keer tegen Club Brugge een goal slikte op een stilstaande fase.

Ik ben naar het voetbal geweest gisteren en hoe meer ik naar het voetbal ga, hoe minder ik ervan begrijp.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s