Column Ersatz in De Morgen van maandag 18 mei 2020

Ersatz

Kom je thuis van een honderdje op de fiets en verheug je je op een lekkere douche en uitrusten op het terras in het zonnetje, om je dan te realiseren dat er weer wordt gevoetbald. Geen lounge, geen terras, geen zonnetje, rewind naar het miserabele leven van een sportjournalist: binnen voor de televisie zitten kijken naar Borussia Dortmund gegen Schalke 04. Dat werd het ook: 0-4, enfin 4-0 dan, tegen Schalke.

Een deprimerende vertoning, las ik in de eerste commentaren. Ik ben het daar mee eens maar dan toch in de eerste plaats omwille van die commentatoren in plaats van door de wedstrijd zelf. Analist Marc Degryse zat in de studio van Play Sports en zocht in de rust en na de wedstrijd naar een middel om zich van kant te maken. Gelukkig hadden ze alle touwen bij Telenet op tijd verborgen. Gelukkig was er ook de altijd goedgezinde Geert De Vlieger om hem op het juiste pad te houden. Hij en Karl Vannieuwkerke zagen natuurlijk ook het grotere plaatje: zeggen dat het nergens op lijkt, jaagt de kijkers weg.

Eerlijk is eerlijk, het was voetbal. Ersatz, maar toch voetbal. Dus het uitzenden waard. Borussia was een moderne voetbalmachine, zette Schalke overal onder druk, recupereerde snel en schakelde meteen om. Thorgan Hazard was soms meesterlijk, Erling Haaland ook en verder liepen er nog een paar hele goede voetballers rond, zoals Raphael Guerrero met zijn twee goals.

322 mensen waren toegelaten in een stadion voor 81.365 toeschouwers. Daaronder tien journalisten. De plastieken fans, een trucje dat ze hadden afgekeken van Borussia Mönchengladbach, stonden niet in de tribune. Is dat ‘nóg niet’ of blijft dat Signal Iduna Park bij elke thuiswedstrijd leeg? Je hoorde elke schreeuw, elke conversatie tussen spelers, elke aanwijzing van de trainer en de bank. Het galmde als in een reusachtig zwembad, schreef De Volkskrant. Verder hield die krant zich op de vlakte en beschreef de sport zoals ze zich voltrok: een knappe overwinning van de Borussen die Bayern München onder druk blijven zetten.

Het is nu aan de spelers om de intensiteit bij zichzelf op te wekken die nodig is om een prestatie te leveren die een rechtstreekse uitzending van het vertoon wettigt. Lastig? Dat is hetzelfde als aanvaarden dat een ronderenner minder hard trapt in een haarspeldbocht waar geen volk staat. Ongetwijfeld zullen de tribunespelers – op het veld en in de perstribune – diep in hun intrinsieke motivatie moeten tasten om geïnspireerd te blijven. Overigens is dat op het veld meetbaar. Ik ben nu al benieuwd naar het verschil in afgelegde kilometers en sprints aan hoge snelheid met en zonder publiek.

Het klopt dat publiek van bij het ontstaan een onlosmakelijk deel is van voetbal, en het spel wellicht daardoor het populairste ter wereld is geworden, maar nu moet het even anders. Deze coronatijden bieden ook kansen: bijvoorbeeld om de beschaving terug naar het stadion te halen. Het verdient de aanbeveling om op Netflix de miniserie The English Game te bingen. Die gaat over het prille begin van het voetbal. Meer in het bijzonder de pure amateurploegen ter vermaak van de elites (zoals de Old Etonians) die de hete adem

in de nek voelen van de fabrieksploegen met werkvolk dat betaald wordt om te voetballen, zoals Blackburn Olympic. De serie is – op enkele details en de romantiek na – historisch erg correct en opvallend is onder meer het ontstaan van het hooliganisme als twee fabrieksteams het tegen elkaar moeten opnemen.

Wel iets om je druk over te maken, zijn de bepaald onzinnige maatregelen die moeten verhinderen dat de Bundesliga na drie speeldagen een Covid-19-selectie in quarantaine moet sturen. Zowat alles wordt ontsmet, zowat iedereen is getest, op de bank zitten de reservespelers en de staf meters van elkaar. Ze hebben mondkapjes op, maar die doen ze naar beneden om aanwijzingen te schreeuwen. Spelers mogen vrij ademen tijdens het spel, maar na de wedstrijd mochten ze niet met elkaar douchen en moesten de mondkapjes weer op.

Juichen en feesten met elkaar mag ook niet. De spelers van Hertha Berlijn lieten het bij hun sensationele uitoverwinning op Hoffenheim niet aan hun hart komen en knuffelden een eind weg. Die van Borussia deden elleboogje-elleboogje of dansten een regendansje, komt ook van pas dezer dagen. Het toppunt van hypocrisie doet zich voor in het spel zelf met het voetbal zoals we het kennen. Ze hijgen in elkaars nek, hangen aan elkaars lijf, doen handjeklap uit gewoonte, fluimen vliegen in het rond en – voorspelling – ze blijven allemaal gezond.

 

20200518_De-Morgen_p-21-mail