Column ‘Adiós Godenmakers’ in De Morgen 20 juni 2014

ADIOS GODENMAKERS

De Morgen – 20 Jun. 2014

Dynastieën zijn niet van de Europese sport, omdat de handel in talent hier zo vrij en welig tiert en een topspeler in spe zomaar andere oorden kan opzoeken. Dat maakt het bouwen aan een dynastie heel moeilijk, en dat is verdomd jammer want topsport leeft van dynastieën.

Teams, maar desgevallend ook individuen, die er jaar na jaar in slagen in dezelfde bezetting de nummer één te blijven, krijgen er onderweg fans bij. Omgekeerd zal het aantal fanatieke tegenstanders afnemen naarmate de dynastie het langer volhoudt en zal het respect van de vijand toenemen.

Grote wereldwijde sportdynastieën zijn tot nog toe onveranderd Amerikaans, met de Chicago Bulls van Michael Jordan als meest uitgesproken exponent met mondiale exposure. Het Spaans nationaal elftal van de voorbije zes jaar mag gerust zijn voet zetten naast Jordan en co.

Eergisteren, aan het einde van de déconfiture tegen Chili, passeerde een tweet van Pierre Hellebaut, een goede kennis in dit vak en een voetbalbeest. “Hoed af voor deze heerlijke generatie. Elke voetbalfan heeft zes jaar van jullie genoten.” Het is te hopen dat elke voetbalfan heeft genoten, want Spanje speelde drie toernooien op rij enkele buitenaardse wedstrijden waarbij het de tegenstand horendol tikte. Spanje was een team waar je van hield, of dat je haatte omdat je het diep van binnen bewonderde.

Dit was uitzonderlijk voetbalsucces dat geenszins op toeval berustte. Het was het succes van een dominant spelsysteem, behaald door een mix van spelers uit clubs die elkaar op een doordeweekse dag naar het leven staan, in en naast het veld, maar die elkaar binnen de nationale ploeg met plezier kwamen aanvullen. Daarom: adiós amigos. We zijn u dankbaar, maar nu is het mooi geweest. Uw succes van de laatste twintig jaar komt zeker nooit meer terug en is misschien ook niet wenselijk.]

Wie het Spaans succes in historisch perspectief bekijkt, kan niet anders dan hier en daar een vraagteken plaatsen, want het is wel heel erg plots gekomen. Vóór de Spelen van Barcelona in 1992 richtte Spanje door het hele land de zogeheten CAR’s op, waarbij CAR staat voor Centro de Alto Rendemiento. Het rendement was bijzonder hoog, want van de in totaal 130 olympische medailles die Spanje ooit won, werden er 104 behaald sinds 1992.

Na de eeuwwisseling werden ze in het voetbal twee keer Europees en één keer wereldkampioen en in het basketbal wereld- en Europees kampioen en tweede op de Spelen. Individueel was er Rafael Nadal in het tennis, Miguel Indurain, Alberto Contador en Carlos Sastre in de Tour, Fernando Alonso in de Formule 1 en ga zo maar door.

Het programma dat ze vóór 1992 opzetten, had als codenaam Hacedores de Dios, Godenmakers. Eerste minister Mariano Rajoy zei ooit: “Sport is een van de grote troeven in dit land en een fundamenteel ingrediënt van het merk Spanje.” De Spanjaard kon toch een beetje trots zijn, ondanks alle economische ellende en kocht dat ene T-shirt: “I’m Spanish, what do you want me to beat you at?”

Jammer dat de hele tijd de slagschaduw van bedrog de Spaanse sportsuccessen verduisterde, maar daaraan hebben ze zelf schuld door hun halfslachtige houding tegenover doping. We hebben gekeken, getwijfeld, gespeculeerd, nooit geweten en toch ook genoten, ondanks alles. Zo gaat dat in de sport.

HANS VANDEWEGHE

Copyright © 2014 De Persgroep Publishing. All rights reserved

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s