Column ‘Team USA’ in De Morgen van 1 juli 2014

TEAM USA

Zijn we bang voor een stelletje Amerikanen, van wie de helft reserve-Duitsers? Neen toch? De VS is met afstand het beste sportland ter wereld, maar Amerikanen spelen eerst American football, vooral als ze op de buiten zijn geboren. Zijn ze uit de binnenstad en hebben ze een kleurtje, dan gaan ze eerder basketballen. Wonen ze in het noorden en hebben ze geen kleur, dan is ijshockey ook een optie. Komen ze echt uit de midwest en spelen ze geen football en rijden ze niet met auto’s op een ovaal, dan spelen ze baseball. Net als de geïmporteerde Spaanssprekende jongens van de Caraïben.
Pas als ze in dat alles niet zo bedreven zijn, gaan ze voetballen, en dat spel noemen ze dan soccer. Dat is overigens geen Amerikaans woord, maar stamt uit de beginjaren waarin verschillende football codes elkaar bekampten. Rugby heette in de omgangstaal ‘rugger’. Ene Charles Wredford Brown kwam met ‘soccer’. En vervolgens is dat woord met een boot over de oceaan geraakt.

Er is een heerlijk provocerende columnverschenen van een bijzonder rechtsemevrouw, ene Ann Coulter, over het volksvreemde spel soccer dat on-Amerikaans is en een sport van migranten en vrouwen. Daar is iets van. Het is trouwens opvallend dat de wereldsport voetbal en de wereldbeker volledig voorbijgaan aan de twee meest bevolkte landen ter wereld, China en Indië, en dat voor de derde grootste bevolking – althans voor de blanke Amerikaan – voetbal een meisjessport is. Zelfs in het vierde dichtst bevolkte land, Indonesië, is de World Cup een randfenomeen. Daarna komen Brazilië en Nigeria, en daar beheerst voetbal wel het dagelijks leven.

Bon, wat mogen we verwachten van dat Amerikaanse elftal? Strijd, zoals van alle Amerikaanse teams. Ik heb mij op de Olympische Spelen van Peking vermaakt door alle wedstrijden te gaan bekijken tussen de VS en China in de teamsporten. Tot het softball toe, en dat is een hele beproeving. Tien wedstrijden, tien keer de VS tegen China: 10-0 voor de VS. Het meest individualistische land ter wereld, dat teamsport herleidt tot individuele statistieken, tegen het (althans op papier) meest collectivistische land ter wereld. 10-0 voor de individualisten tegen de communisten.

Dat moet ons aan het denken zetten. De Amerikanen die we vanavond zullen treffen, hebben niet de helft van ons talent, maar met talent alleen red je het niet. In een ideale Amerikaanse ploeg zwaait Aristoteles de plak: het geheel is meer dan de som der delen.

“There is no I in Team” is een ander mantra dat in de meeste Amerikaanse kleedkamers en sporthallen hangt. Het individueel belang ondergeschikt aan het teambelang wordt er van in de lagere middelbare school door coaches ingestampt.

Meestal zijn die coaches prima geschoold, en ook dat is de sterkte van de Amerikanen. Ze mogen dan niet al te veel cultureel gebonden voetbaltalent hebben, ze zijn prima opgeleid. Daartoe hebben ze de beste trainingen gehad en zijn ze maximaal fysiek voorbereid op de beproevingen in de warmte van Brazilië.

Er is één aspect aan het voetbalspel dat ze niet beheersen, en dat weten ze maar al te goed. Soccer is wel degelijk on-Amerikaans omdat er zo weinig wordt gescoord en de beste niet altijd wint. In hun sporten kan de beste speler altijd aan banden worden gelegd door het beste team. In voetbal kan dat niet, getuige Robben, James, Messi en Neymar. Wie van ons vanavond die Amerikanen de das omdoet, mag u zelf invullen.

HANS VANDEWEGHE ■

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s