Column Isthmolysis in De Morgen van 6 sep 2014

Isthmolysis

Nairo Quintana zal de Ronde van Spanje niet winnen, want hij heeft zijn schouder gebroken. Moet bij wielrenners niet minimaal het hoofd van de romp gescheiden zijn voor ze opgeven? Even serieus, vriend Nairo, welke coureur stapt van zijn fiets voor een bagatel als een gebroken schouder?

Tyler Hamilton reed de Giro van 2002 uit met een gebroken schouder en werd tweede. Een jaar later reed hij de Tour uit met een gebroken sleutelbeen, en dat deed zoveel pijn dat hij 142 kilometer knarsetandend op kop reed en een etappe won. Hij werd vierde, met nog de helft van zijn tanden. Nog een jaar later brak hij ongeveer zijn rug in de zesde etappe, maar was dan toch al zover onderweg naar Parijs dat hij maar op zijn fiets bleef zitten. In etappe dertien stapte hij toch af.

Over drie weken is het wereldkampioenschap wielrennen op de weg. Het minste dat we van dat mannetje Quintana verwachten, is dat hij tegen die tijd helemaal hersteld, gereset en bijgetraind is. Wielrenners draaien daar hun hand niet voor om. Neem nu Alberto Contador. De val in de Tour in de Vogezen was spectaculair, als we ooggetuige Jurgen Van den Broeck mogen geloven. Enkele keren over de kop in de afdaling van de Col de Chevrères, na enkele minuten weer opgestaan en dan nog twintig kilometer gereden, waarna hij toch is afgestapt. Verdict: gebroken scheenbeen.

Zes weken later staat hij netjes aan de leiding van de Vuelta. Alberto is een medisch wonder, maar het kan ook dat hij ons belazerd heeft. Een supergezond mens mag al blij zijn als hij zes weken na een fractuur van het scheenbeen weer normaal kan beginnen stappen en revalideren. Bij Contador is de breuk niet alleen geheeld, hij heeft en passant ook nog eens zijn conditie in die mate bijgetraind dat hij een grote ronde kan winnen.

Sport, en vooral het wielrennen dat te lang in fabeltjesland heeft vertoefd, bewijst zichzelf geen dienst door blessures te overdrijven. Waarom niet meteen zeggen dat er een barst(je) te zien was op de scan? En dat dit barstje, hoe onnozel ook, wel vreselijk pijn deed? Wielrenners zijn zo al martelaar genoeg om niet te moeten overdrijven.

In juni was er nog zo’n voorval in een andere sport waarin overdrijven wel tot de basisvaardigheden behoort. De begaafde voetballer Neymar da Silva Santos Júnior werd in de kwartfinale op het WK tegen Colombia enigszins lomp in de rug gesprongen door Juan Zúñiga en moest van het veld. Diagnose: gebroken ruggenwervel.

Dat is wat hoor, en dat heelt vaak niet te best en soms moet er een operatie aan te pas komen, maar de volgende wedstrijd kwam Neymar doodleuk het stadion binnengewandeld en werd dan ten behoeve van de media in een rolstoel het veld opgereden.

Zijn scans werden in de media gegooid ten bewijze van welke aanslag die arme jongen wel niet had overleefd. Een fietsvriend die in zijn vrije tijd radioloog is, bekeek die CT-scan die de wereld was rondgegaan en was formeel: “Dat is geen gebroken ruggenwervel, dat is isthmolysis van de isthmus (mag u opzoeken). Dit is dus geen acuut letsel, maar de eigenaar van deze rug is een chronisch rugpatiënt.”
Als de gepubliceerde foto daadwerkelijk zijn scan was, heeft de chronische ruglijder Neymar tegen Colombia een flinke stamp in zijn al behoorlijk zwakke rug gekregen en is hij daarom van het veld gemoeten. Dat verklaart ook zijn redelijk snelle terugkeer en zijn snel hervonden mobiliteit.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s