Column Nys op Demorgen.be van 22 december 2014

Sven Nys, waarom doe je dit jezelf nog aan?

 2©BELGA

De komst van de nieuwe supergeneratie valt samen met het vooruitzicht dat het einde nadert

Wat zou er met Sven Nys aan de hand zijn? Een goeie seizoensstart, dan een terugval, vervolgens nog één crossje gewonnen op een achterafplek waar hij de voorbije jaren de anderen winst gunde, en daarna de grote leegte. Hij werd zaterdag haast ingehaald door Bart Wellens die traditiegetrouw net voor de lijkwagen uitreed. Zondag kwam hij niet opdagen in Namen waar ‘zijn’ Golazo organiseerde. Wat was/is er met Sven Nys aan de hand? Dit zijn de mogelijke oorzaken.

1. Doping

In het verleden was doping de oorzaak voor meer dan de helft van de plotse déconfitures in het wielrennen. Kan Sven Nys geen beroep meer doen op een middel dat tegenwoordig kan worden opgespoord? Ik steek voor niemand mijn hand in het vuur, maar van Nys zou mij dat uitermate verwonderen. Meer zelfs, het zou de eerste keer zijn dat ik mij bedrogen zou voelen.

Waarschijnlijkheid: minder dan 1 procent.

2. Ziekte

Veel, zo niet alles kan worden opgespoord in het bloed en Nys kennende heeft hij de laatste tijd elke week zijn bloed laten onderzoeken. Een acute aandoening kan worden uitgesloten. Een sluimerende ziekte/aandoening of een mankement dat nog niet helemaal is doorgebroken, ligt misschien meer voor de hand – denk aan Niels Albert – maar waarom rijdt hij dan op training even hard als in zijn beste jaren?

Waarschijnlijkheid: 10 procent.

3. Training

Sven Nys (een beetje) kennende, zou hij geen tweets de wereld insturen die nergens op zijn gebaseerd. Als hij zegt dat hij goed heeft getraind, als hij zegt dat zijn volume hetzelfde is en het met de intensiteit en kracht ook goed zit, dan moeten we daar niet aan twijfelen. Al zou het kunnen dat hij in die vervelende voorbije zomer (zie verder) toch net dat ietsje minder heeft gedaan.

Waarschijnlijkheid: 5 procent.

4. Tegenstand

We moeten eerlijk zijn: veldrijden was lang een sport van één zeer ernstige B-atleet (Nys) tegen een minder ernstige B-atleet (Albert) met in hun spoor enkele potentiële B-atleten die om diverse redenen onregelmatig waren: Kevin Pauwels en de anderen. De A-atleten als Lars Boom en Zdenek Stybar liepen over naar het wegwielrennen.
Zoals die jonge gasten die nu aan de boom schudden van in de eerste kilometer, zo had hij er vroeger maar één om mee af te rekenen, en dat was Niels Albert. Die hield het vaak maar een halve wedstrijd vol en toen hij nog eens minder begon te leven voor zijn sport, en de rest van de toppers naar de weg waren verhuisd, kreeg Nys weer de overhand. Mathieu Van der Poel, Wout Van Aert en consorten die van bij de aspiranten hebben geleerd om continu tegen zeer hoge hartslagen rond te crossen, zetten hem dit jaar al op achterstand in de eerste ronde en dat demotiveert.

Waarschijnlijkheid: 30 procent.

5. Moraal

Er worden afgereden, moet pijn doen: voor de vader én voor de zoon

Sven Nys heeft een drievoudige klap te verwerken gekregen. De komst van de nieuwe supergeneratie valt samen met het vooruitzicht dat het einde nadert. De idee te kunnen stoppen, maar met de verplichting om tot op het laatst tot het gaatje te moeten gaan, is zwaar om dragen. Bovendien is hij deze zomer van zijn jeugdliefde gescheiden, en dat was niet zijn idee.

Toen ik in oktober samen met zijn trainer Paul Van Den Bosch bij hem een dubbelinterview deed, heb ik gepeild naar zijn gemoed. Eerst op band en nadien ook nog eens privé. Ik had niet de indruk dat hij er erg mee zat en ook niet dat het zijn dagelijkse routine verstoorde. Toen Thibaut thuis kwam na school, zag ik wel de wielrenner veranderen in de zorgzame vader. Ik stelde mij daar toen geen vragen bij. Nu wel. Er worden afgereden, moet pijn doen: voor de vader én voor de zoon, zijn grootste en eerste fan, en dus dubbel zoveel pijn voor de vader.

Waarschijnlijkheid: 54 procent.

Zijn er oplossingen?

Jawel. Stoppen, en per direct.

Waarom doe je dit jezelf nog aan?  Dat was exact de vraag die ik eind januari 2002 stelde aan Michael Jordan in zijn laatste jaar in Washington, waar hij rotslechte wedstrijden afwisselde met flarden van genialiteit, maar waar het rotslechte toch gaandeweg de bovenhand nam. Ik was niet bepaald origineel en hij had een standaardantwoord klaar: “Ik speel basketbal omdat ik hou van basketbal spelen. Waarom gunnen jullie mij dat niet? Bij elke nederlaag gaat er echt geen streepje af van de overwinningen of de punten van vroeger en, last time I checked, had ik ook nog alle zes mijn (kampioens)ringen. Zolang ik er lol aan heb, doe ik verder.”

Dat geldt ook voor Nys. Ook al wint hij nooit meer, zijn overwinningen, prijzen, verdiensten (financieel en sportief), truien en zijn imago van modelatleet blijven. Zijn opdracht is simpel: er weer lol aan beleven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s