Les Bleus en grève

Vrijdag heeft onze eigenste sélectionneur zijn spelersgroep bekendgemaakt waarmee hij de wereld wil verbazen op de aanstaande World Cup in Noord-Amerika. U hebt inmiddels zelf vast een mening gevormd over de keuzes die Rudi Garcia heeft gemaakt.

Hou hierbij voor ogen dat een groep samenstellen nooit helemaal gebeurt op basis van kwaliteit van de individuele spelers, maar deels op basis van complementariteit en bewezen loyaliteit. Bijgevolg vallen soms spelers uit de boot die op papier en op het veld beter zijn dan spelers die er wel bij zijn, maar van wie Garcia denkt dat ze niet in de groep passen of hem niet kunnen helpen op korte termijn te overtuigen.

Een voorbeeld uit het verleden is de niet-selectie van Radja Nainggolan, een ongeleid projectiel als geen ander. De vorige bondscoach wist maar al te goed welke kluif hij aan hem zou hebben om hem in het gareel te houden en liet hem thuis. Goed gezien van Roberto Martínez, maar de media vertaalden het onterecht als zwak.

Niet in de groep passen kan om diverse redenen: geen respect voor de coach, voor de ploeg, voor de tactiek, te veel ego. De belangrijkste taak van Garcia tot aan de eerste wedstrijd tegen Egypte op 15 junikomt er nu op aan om de groep te smeden en zijn boodschap over te brengen. En vervolgens te hopen op het nodige geluk.

Van Garcia mogen we verwachten dat hij de klassieke valkuilen van een bondscoach kent. Meer nog, van de Fransman Garcia mogen we verwachten dat hij de peilloze dieptes van het bondscoach zijn zomaar uit het collectieve Franse geheugen kan oproepen.

2010, het schandaal van Knysna, doet dat een belletje rinkelen?

Ga op Netflix de pas verschenen docu Le Bus: les Bleus en grève bekijken. Een ronduit geniale documentaire van 81 minuten met alle hoofdrolspelers van wat toen als de grootste crisis ooit in de Franse sport werd omschreven. Zo erg dat Nicolas Sarkozy zelfs de minister van Sport naar Zuid-Afrika stuurde.

Om het geheugen even op te frissen, een blokje voetbalhistorie. Eind vorige en begin deze eeuw was het Franse elftal een toonbeeld van zeer goed voetbal en een perfecte maatschappelijke integratie, tot ergernis van het Front national. Black, blanc, beur (zwarten, blanken en gekleurden), ze voetbalden La France naar twee deliria op rij: wereldkampioen in 1998 en Europees kampioen in 2000.

In 2002 ging het mis (eruit op de World Cup in de eerste ronde), maar in 2006 speelden ze weer de finale. In 2008 op het EK ging het ook mis en dat was onder bondscoach Raymond Domenech. Onbegrijpelijk dat de Franse voetbalbond hem liet zitten, zodoende mocht hij de WK-kwalificaties afwerken.

Daarvan herinnert u zich misschien de cruciale laatste play-offwedstrijd die door Frankrijk moest worden gewonnen, thuis tegen Ierland. Thierry Henry nam toen de bal mee met de hand en gaf de assist aan William Gallas.

Domenech zag er geen graten in – “bij ons overheerst nu de vreugde van de kwalificatie – en begon aan de samenstelling van zijn selectie, waarin vooral niet te veel schorpioenen mochten zitten. Hij had er eerst zeven. Dat herleidde hij tot twee en een schorpioen speelde beter niet samen met een ram, want dat zou niet werken. Dit gaat, jawel, over de sterrenbeelden en dit is nog maar dik vijftien jaar geleden.

Dat WK van 2010… Frankrijk had een sterrenelftal, toppers bij grote clubs als Chelsea, Arsenal, Barcelona, Bayern en Manchester United aangevuld met waterdragers. Eerste wedstrijd tegen Uruguay: 0-0. Niet goed, maar oké, alle begin is moeilijk.

Tweede wedstrijd: Frankrijk-Mexico: 0-2. Bij de rust (0-0) verving Domenech zijn spits Nicolas Anelka omdat die overal liep behalve in de spits. In de rust kwam het tot een discussie waarbij Anelka zou hebben geroepen: “Va te faire enculer, fils de pute.” (Vrij te vertalen.)

Daags nadien, in de aanloop naar de wedstrijd van de laatste kans tegen Zuid-Afrika, publiceerde L’Équipe dat bewuste zinnetje van die scheldpartij op de één. Anelka werd een paar dagen later weggestuurd door de bondsvoorzitter en de bondscoach, waarna de spelers weigerden te trainen en in de bus gingen zitten.

Die kon evenwel niet vertrekken omdat Domenech de sleutels had verstopt. Een vaudeville, je kunt het zo gek niet verzinnen of het is toen gebeurd. Zoals de teammanager die ontslag nam live op tv en Domenech die zijn captain Patrice Evra niet meenam naar de persconferentie terwijl die zich namens de hele ploeg wilde verontschuldigen bij publiek en pers.

Enfin, kijkt u vooral zelf. O ja, ze verloren wedstrijd drie van Zuid-Afrika met 1-2 en moesten naar huis. Zestien jaar later is het oud zeer niet weg.