Sportzomer 20 juni-25 juni: van goed tegen Ierland, bibberen tegen Zweden tot bang tegen Hongarije in De Morgen

MAANDAG 20 JUNI

SIRE, WE KUNNEN WEER

VOETBALLEN EN WINNEN

De dag dat de Rode Duivels de wolken van boven hun hoofd verdreven, begon de zon weer te schijnen boven Bordeaux en keerde ook de beschaving terug naar het voetbal. Koning Filip kwam vanuit Brussel en zag dat het goed was: België won met 3-0 van Ierland en zijn volk gedroeg zich voorbeeldig. Sire, we kunnen toch voetballen en ook weer winnen, maar we zijn er nog niet.

 

De Belgische nationale ploeg is opnieuw de dark horse van Euro 2016, aldus de Engelse media. Letterlijk betekent dat de outsider die niemand kent, wat ook niet correct is, want de reputatie van de Belgen was hen vooraf gegaan. Een heropstanding uitgerekend in het vervloekte Bordeaux, hoe symbolisch. In juni in de World Cup van 1998 scoorde ene Marc Wilmots in Bordeaux twee doelpunten tegen Mexico en toen stond het 2-0. Het was bloedheet en in de tweede helft zakten de Belgen in elkaar, ook omdat huidig analist en bondscoach U19 Gert Verheyen een strafschop veroorzaakte en rood kreeg. In geen tijd stond het 2-2 en na een gelijkspel tegen Zuid- Korea was de uitschakeling na de eerste ronde een feit.

Gisteren was er nooit sprake van zo’n rampscenario en alleen het derde kwart van de eerste helft kreeg je even de indruk dat België zou kunnen hervallen in de ziekte van trage opbouw en weinig stootkracht. Na de rust gaven de Ieren wat ruimte weg en kwam de 1-0 al bij al makkelijk tot stand.

Het lastigste in teamsport is deze afweging: zijn de anderen zo goed/slecht of zijn wij zo slecht/goed? In de praktijk is dat haast niet te achterhalen, maar dat het Ierland van zaterdag minder was dan het Italië van vorige week, staat als een paal boven water. Veel maakt het niet uit, het werd een droge 3-0, en dat is de verdienste van onze jongens. Zo werkt het: zij als ze hebben verloren, Onze Jongens als We hebben gewonnen.

Afval van de deli

Hoe verliep die wedstrijd tegen de Ieren? Ten eerste had Wilmots – netjes voorspeld in deze rubriek – eerder in de week aan Romelu Lukaku gemeld dat hij zou starten en dat hij zich niets moest aantrekken van de mist die hij (de bondscoach) zou spuiten. Ten tweede bracht hij Thomas Meunier in. Ten derde zette hij Mousa Dembélé voor de verdediging en Axel Witsel wel twintig meter hoger dan tegen de Italianen.

Marouane Fellaini, zaterdag nog prominent geportretteerd in l’Equipe Magazine als de onmisbare Belg, zat gewoon op de bank, samen met Radja Nainggolan. Yannick Carrasco kwam ook in de ploeg en Kevin De Bruyne speelde centraal.

Het spel verliep beter dan tegen Italië en dat mag al bij al een wonder heten. Van de drie wisselspelers was Meunier aanvallend een meerwaarde, hij gaf de assist bij de tweede goal, en speelde Dembélé zoals dat van iemand op zijn positie wordt verwacht: precies, snel en verticaal.

Maar verder was Carrasco ondermaats, won Lukaku aanvankelijk geen enkel kopduel, was Hazard balvast, alleen te ver van het doel en leed De Bruyne tot aan de 1-0 vijf balverliezen.

Maar zelfs het afval van de delicatessenzaak KDB blijft best te pruimen. Op een snelle counter leverde hij de assist voor de eerste goal. Voor de scorende Lukaku gold hetzelfde als voor De Bruyne: het zag er niet altijd even goed uit, maar oog in oog met de doelman bleef hij de killer van Everton en dat is een niet te versmaden kwaliteit. Door De Bruyne en Lukaku te laten staan, geeft Marc Wilmots aan dat hij een team wil laten groeien en dat is een absolute voorwaarde om in een toernooi te presteren.

Na de wedstrijd kwam de vraag of België nu een counterploeg is geworden. Het klopt dat de 65 procent balbezit van de eerste helft verwaterde door een 44-56 procent overwicht van de Ieren in de tweede helft, maar dat had ook te maken met wat pragmatisch kan worden omschreven als verstandig terugplooien. Zo ontstond ook de ruimte voorin voor de 1-0.

België is met deze jongens dodelijk in de reactie, dat is nu wel gebleken, maar het tweede doelpunt, dat de Ieren afmaakte, was geen counter en ook geen reactievoetbal, dat was powerplay. Liefst 28 keer – zes keer meer dan de kunstenaars van la Roja – ging de bal heen en weer. Het ging nog niet zo snel als bij de Spanjaarden, maar alle begin is moeilijk. Uiteindelijk deed Meunier wat hij bij Club al zo vaak had gedaan: hij gooide een goede bal voor de pot en Axel Witsel, die bij de nationale ploeg in geen eeuwen de penaltystip van de tegenstander nog had gezien, scoorde met het hoofd.

Voetbal weer gezellig

Doelpunt drie was vintage Eden Hazard. De tegenstander de illusie geven dat hij bij de bal kan halen, maar dan snel de man omspelen (en ook de lijnrechter) en Lukaku vinden, die weer dodelijk afwerkte. Deze wedstrijd tegen Ierland was gewoon goed, daar hoeft niet veel commentaar bij. De ingrepen van Wilmots hebben gewerkt. Nu ook nog tegen Zweden uit hetzelfde vaatje tappen en dan een level hoger tegen sterkere teams. Tot nog toe heeft geen enkele van de 24 landen een verpletterende indruk nagelaten, dus kansen om Europees kampioen te worden zijn er nog steeds.

Bepaald verheugend was het festief karakter van deze ontmoeting tussen België en Ierland. Zaterdagnamiddag in Bordeaux werd voetbal weer gezellig. Al op donderdagavond kon je Ieren en Belgen zien verbroederen. Op vrijdagavond ging dat aan één stuk door en op de dag van de wedstrijd werd het alleen maar mooier: Ieren en Belgen door elkaar, samen drinkend, grappend, etend, voetbal consumerend. Vóór de wedstrijd: applaus voor elkaars gezangen en hymnes. Na de wedstrijd kregen de Belgen felicitaties van de Ieren. Radio Gold, de lokale radio, bleef maar live tussenkomen vanuit de fanzone en zong de lof van de twee supportersclans: “Incroyable, ces Belges et Irlandais. De ene heeft de andere gemassacreerd maar ze vieren samen feest. Du jamais vu.”

Geen baby’s en koningen

Omdat niets ooit perfect is, één minpuntje nog waar we ons even druk moeten over maken. Kan de meligheid ophouden? Spelers van 74 miljoen die niet kunnen wachten om hun baby in de armen te nemen, broertjes die van plan zijn tot 2 uur met hun mama te skypen en tijdens het snikkend vieren van de goal alle tegenslag in hun leven overlopen, ik wil het niet weten. Tegenslag is relatief in hun milieu.

Die Lukaku’s laten het uitschijnen alsof hun opgroeien een kruisgang was, maar vader was een gevierd profvoetballer die ook goed zijn boterham heeft verdiend (en het daarna een beetje familiaal uithing, maar dat is hun zaak). Jordan en Romelu zijn van hun zestiende, of wellicht zelfs eerder, redelijk goed vergoed voor hun talent. Vandaag zijn ze miljonair (Jordan) en multimiljonair (Romelu).

Al dat emotionele gedoe is nergens goed voor. Een team op een kampioenschap is een peloton special forces op buitenlandse missie en daar horen geen vrouwen, kinderen, baby’s, huisdieren of mama’s bij. En al helemaal geen koningen en ministers in dit stadium van de competitie. In godsnaam, we hebben één matchke gewonnen, en de koning moet al zo nodig zijn voetballende onderdanen gaan feliciteren in de kleedkamers.

DINSDAG 21 JUNI

DE VLOEK IS UIT DE STAD

De trip van Bordeaux naar Nice verliep voorspoedig, langs vele vakantie- en bezoekplekken van mijn jeugd. Ik werd er zowaar melig van. Even overwoog ik een Lukakuutje, maar ik heb geen broer en bovendien zijn ook journalisten op missie en moeten wij ons daarom te allen tijde hoeden voor te veel emotie.

Het eerste hoogtepunt van de ongeëvenaarde sportzomer van 2016 hebben we de voorbije dagen gehad. U mag nu raden…

De winst van de Rode Duivels tegen Ierland? Neen, zoals één vogel de lente niet maakt, is die 3-0 maar een voetnoot. En laten we vooral hopen dat we niet blij zijn geweest met een dode mus.

Wouter Vandenhaute die Brugge links laat liggen en naar Antwerpen trekt? Ook niet. Een dieptepunt had ook gekund, maar de reacties op die move waren dat nog meer.

Juist! LeBron James die de eerste titel in 52 jaar naar Cleveland haalt, dát is het eerste hoogtepunt van de zomer van 2016. Ik las op de mail dat de Rode Duivels pas gisterennamiddag trainden en praatten met de pers – of wat daar (trainen en praten) voor moet doorgaan – en ik wed dat dit te maken heeft met game seven in de NBA Finals die in de nacht van zondag op maandag om 2 uur onze tijd werd gespeeld.

Er zullen er vast zijn die hebben gekeken. Voetbalspelers kunnen dat hebben, denken ze. Ik niet en mijn nacht was niet zo kort. Ik heb een pasje genomen op L’Equipe TV en kon gisterenochtend om halfzeven van een mooie samenvatting van een halfuur genieten, zonder dat ik de uitslag kende. LeBron James die in de laatste seconden eindelijk een titel schenkt aan dat vreselijke Cleveland, Ohio, waar helemaal niks te beleven is: a storybook ending.

De NBA-titel voor de Cavaliers is in meer dan één opzicht historisch. Tweeënvijftig jaar lang had geen enkel team in Cleveland ook maar iets van belang gewonnen. Niet de Cavaliers van het basketbal, niet de Browns in het voetbal en ook niet de Indians van het baseball. Er rustte een vloek op de stad. De honkballers hadden zelfs een aparte vloek voor henzelf alleen: de curse of Chief Wahoo.

Die discussies bij ons over Zwarte Pieten heb je over de oceaan met indianensymbolen, zoals AA Gent laatst kon ondervinden. Chief Wahoo stond tot 2013 prominent op de pet van de Indians. Dat jaar werd hij eraf gehaald en op het shirt genaaid/geflockt of wat dan ook, officieel om de indianen tegemoet te komen, maar eigenlijk vooral om de vloek af te wenden. Niet dus.

Het zijn twee basketballers die Cleveland, bijnaam The Mistake on the Lake (Erie), van de vloek hebben afgeholpen. LeBron James – bijnaam The Freight Train omwille van zijn imposante fysiek – en Kyrie Irving. Zij scoorden de laatste vier punten voor hun team. Als u wilt weten wie Kyrie Irving is, zoek dan eens Uncle Drew op Youtube. Heerlijke stuff. Opmerkelijk en een les voor alle teams is de verstandhouding tussen de twee supersterren James en Irving. Zij gunnen elkaar het licht in de ogen en de triomfen.

James werd most valuable player en Irving scoorde de beslissende driepunter. De overwinning in de zevende wedstrijd was des te opmerkelijker omdat die werd behaald in de Oracle Arena bij Golden State en omdat Cleveland de eerste ploeg is in de geschiedenis van het basketbal die van een 3-1-achterstand terugkwam.

U moet het mij vergeven dat ik hier even over ben doorgegaan, bij onze Rode Duivels was de laatste dagen dan ook niet veel te beleven. Alles is daar om ter best in dat trainingsoord. Het enige minpuntje betreft het sanitair voor de pers. Wij moeten daar onze kleine en grote behoeftes doen in houtzaagsel en de enige plek waar ik dat ook eens heb moeten doen was dik boven de 3.000 meter op de Matterhorn. Gecheckt: Le Haillan ligt honderd keer lager.

De spelers lijken gerustgesteld en zen. Thomas Meunier verweet de media dat ze te veel sensatie zochten, maar die is geboren en getogen in de Ardennen en speelt nu in Brugge, en dan is enige wereldvreemdheid gepermitteerd. Laat hem maar snel naar Engeland verkassen en hij zal anders piepen. De meest ervaren spelers uit de selectie veegden hun voeten aan al de heisa. Hoort erbij, was de teneur. Zij kennen het spel van prikkelen en strelen, van zalven en slaan en zij weten dat de Belgische pers uiteindelijk mild is. Morgen wordt de echte tussentijdse rekening gemaakt, in Nice.

Nice, parel van de Côte d’Azur, is altijd nice. Het stadion is nog nicer. Als u de Allianz Arena kent in München, hetzelfde maar iets kleiner. Wel mooier gelegen in dat voorgebergte van Nice. Onderweg veel Zweden en Belgen ingehaald. Ze reden allemaal in die vreselijke dingen die ze aanduiden met de verzamelnaam zwerfwagen.

Het speculeren over het verdere traject van de Rode Duivels is begonnen. Tweede worden betekent Toulouse. Derde worden is onzeker waar het dan heen gaat. Tweede worden en in Toulouse winnen, betekent doorgaan naar Lille en dat zou mooi zijn, al was het maar om tussentijds te checken of huis en huwelijk het EK hebben overleefd.

Dat euforisch sfeertje na de wedstrijd tegen Ierland baart toch een beetje zorgen. De Zweden spelen alles of niets en dan is het altijd opletten met Scandinaven en helemaal met Zweden. Zij worden soms de Nederlanders van Scandinavië genoemd, omdat ze zich altijd een tikje hautain opstellen en nooit uitgaan van verlies. Bovendien blijft de twijfel: waren wij nu zo goed of was de andere zo slecht?

Volgens de Franse ex-international, ex-wereldkampioen en tegenwoordig analist Franck Leboeuf moeten de Rode Duivels niet te hoog van de toren blazen en was de 3-0 tegen Ierland toch vooral de schuld van de Ieren. “België speelt geen voetbal als een team. Het zijn getalenteerde individuen die samen op een veld staan en spelen. Het lijkt in de verste verte niet op Duitsland en Spanje.”

Oei.

WOENSDAG 22 JUNI

HINKEN OP TWEE GEDACHTEN

De baby’s zijn gewassen en gevoed, de vrouwen en/of vriendinnen gestreeld, de mama’s en opa’s gefacetimed, de barbecue verteerd en de blessures (bijna) geheeld: de Rode Duivels zijn klaar om hun achtste finale veilig te stellen. Maar opgepast: Zlatan Ibrahimovic eist het podium op.

Het was de onnavolgbare Bert Maalderink van de NOS die Zlatan Ibrahimovic ertoe bracht om op de matchdag minus 1- persconferentie zijn afscheid aan te kondigen.

Dat ging zo.
Bert: “Zlatan, mag ik je een vraag stellen in het Nederlands?”
Zlatan knikt, maar neemt de headset voor de vertaling: “That will be difficult.”
Bert: “Zlatan, dit zou wel eens je laatste wedstrijd kunnen zijn voor het Zweeds elftal… (enzovoort, en zo verder)”

Zlatan (in het Engels): “Jawel, dit is mijn laatste grote toernooi en ik hoop dat dit niet mijn laatste wedstrijd is. Maar als we niet doorgaan, is dat inderdaad mijn laatste wedstrijd.” Waarop Zlatan Ibrahimovic zijn supporters van over de hele planeet bedankte voor al hun steun. Hij zei ook nog dat hij overal de Zweedse vlag zou meenemen en zijn afscheid ziet hij niet als een ontgoocheling. Hij voelt alleen dankbaarheid. De Zweedse pers stond erbij en keek ernaar hoe een Nederlandse journalist, die bovendien de Belgen volgt, hun scoop had afgenomen. Zelf konden ze hun superster geen vraag meer stellen want de laatste twee vragen waren voor de buitenlandse pers.

Koning en legende

Ach Zlatan, moeten we daar echt bang voor zijn? De man heeft meer praatjes dan prestaties en dat mag hij van de week nog even volhouden. Jawel, hij heeft elf landstitels behaald. Met teams die wellicht ook zonder hem kampioen waren geworden. Verder scoorde hij voor zes verschillende ploegen in de Champions League maar kwam nooit in de buurt van de beker en hij speelde twee WK’s en kwam nooit in het stuk voor. Hij speelde ook vier Europese kampioenschappen.

Nog even citeren om hem te typeren. Zomaar een quote van ‘Ibra’, toen een journalist hem vroeg wat de strijd tussen Portugal en Zweden zou kunnen beslissen, antwoordde hij: “Dat weet alleen God.” Waarop de journalist: “Dat wordt lastig om het aan Hem te vragen.” Zlatan: “Nee hoor, je zit tegenover hem.”

Toen een journalist vroeg wat hij zijn vrouw voor haar verjaardag had gegeven, antwoordde hij: “Niks. Ze heeft Zlatan al.”

Minder grappig was hij in december 2014, toen hij van zijn oren maakte omdat hij in de verkiezing van grootste Zweedse sportpersoonlijkheid op twee eindigde, na tennislegende Björn Borg. “Tweede worden is zo goed als laatste eindigen. Ik had op nummer één tot nummer vijf moeten staan.” Bij zijn afscheidswedstrijd voor PSG zei hij: “Ik kwam als een koning, ik ga weg als een legende.” Zijn twee kinderen liepen op het veld in shirtjes met achterop King en Legend.

Met het afscheid van een voetballer die de Zweden graag in het rijtje Messi en Ronaldo zien, is ook een emotioneel aspect aan de wedstrijd verbonden. Dat hoorden de Belgen toen ze op punt stonden te vertrekken naar de laatste training in de Allianz Riviera
in Nice. Jan Vertonghen had als ex-Ajax-jeugdspeler Ibrahimovic ooit weleens gezien, maar ook niet meer. “Het wordt zijn laatste wedstrijd”, grinnikte onze linksback, die met één gele kaart staat. Als België wint, kan Zweden onmogelijk door in het toernooi, want het speelde maar één keer gelijk, tegen Ierland.

Het hele gedoe rond het afscheid van Ibrahimovic zinde maar één man niet en dat was Marc Wilmots. Wel was hij ongewild grappig zichzelf (moi-je) toen hij zijn eigen afscheid, aangekondigd voor het WK van 2002, vergeleek met dat van Zlatan nu. “Hij zal zich willen amuseren, zoals ik. Mijn laatste wedstrijd was tegen Brazilië op de worldcup en ik heb de laatste tien minuten nog sprintjes getrokken. Zomaar, omdat het toch gedaan was.”

Geen bal tussen de palen

De Zweed die in de wedstrijd tegen Italië de meeste passes naar Ibrahimovic verstuurde, was een oude bekende: Erik Johansson, de dure transfer van AA Gent die nooit rendeerde en na enkele maanden werd doorverkocht aan Kopenhagen. Die jongen moet toch iets kunnen als tegen de Italianen 15 van de 26 ballen naar Zlatan van zijn voet kwamen. De accuraatheid van zijn passes bedroeg in die wedstrijd 97 procent.

Als Zweden doet wat het al het hele toernooi heeft gedaan – geen bal tussen de palen – en Ibrahimovic zichzelf kopieert van in de vorige wedstrijden – misbaar maken maar niks klaar krijgen – en de Belgen doen niet als de Ieren – een owngoal scoren – dan is er geen vuiltje aan de lucht. Voor Zweden is dit een alles-of-nietswedstrijd en daarin zijn ze meestal wel op hun best, zoals toen ze in de barrages voor Euro 2016 hun buren uit Denemarken vier goals aansmeerden over twee wedstrijden.

 

De cruciale vraag is hoe België zich gaat presenteren. Tegen Ierland is gebleken dat onze aanvallende brigade vleugels krijgt als er ruimte wordt weggegeven. Aanvallen dus? Hoeft niet. Eerste worden kan niet meer, dus winnen is overbodige luxe. Gelijkspelen is ook goed, want Ierland mag nog met 10-0 winnen van Italië, het heeft van België verloren en dat resultaat telt eerst bij gelijke punten.

Marc Wilmots en de Rode Duivels kunnen dus hinken op twee gedachten: verzekeren wat ze al hebben – dat ene punt – en kijken waar het schip strandt. Maar dat is dan weer gevaarlijk, want natuurlijk kan Ibrahimovic een stukje voetballen en hij heeft nog geen ploeg voor volgend seizoen. Nog gevaarlijker: het is al een hele wedstrijd geleden dat we onze defensie nog een blundertje hebben zien begaan, dus dat kan niet uitblijven.

“We staan stevig in de verdediging”, maakte Jan Vertonghen zijn borst nat. “We gaan aanvallen, Ibrahimovic ver van ons doel houden, 30 meter als het kan”, zei Wilmots, die afwacht hoe de blessures van Moussa Dembélé en Yannick Carrasco reageren op de training van gisteren. De andere grote vraag die hij pas bij het begin van de wedstrijd opgelost zal zien, is de instelling van Zweden. “Komen ze ons halen of wachten ze af? Wij wachten nooit af, maar ik verzeker u: zelfs zonder dat gedoe met Ibrahimovic wordt dit een heel zware wedstrijd. Als we denken dat het vanzelf zal gaan, krijgen we een oorvijg.”

 

DONDERDAG 23 JUNI

PROMENADE DES BELGES

Geen obstakels, hooguit tolpoortjes in Toulouse, Lille en Lyon voor de Rode Duivels op weg naar de finale van Euro 2016 in Parijs. Door het veiligstellen van de tweede plaats tegen Zweden met een fel bevochten overwinning en met dank aan een onverhoopt gunstig toernooischema, komt België tot 10 juni geen enkele toernooifavoriet tegen.

Zondag speelt België in Toulouse om 21 uur in de achtste finales tegen het allesbehalve imponerend Hongarije. Maar imponeren deden de Rode Duivels ook niet. Een prachtig schot van Radja Nainggolan, tegen de gang van het spel in, brak in minuut 85 de weerstand van de moedige Zweden, bij wie de afscheidnemende Zlatan Ibrahimovic een hoofdrol opeiste.

Dag op dag dertig jaar na de memorabele overwinning via strafschoppen op Spanje in de kwartfinale van de worldcup, plaatste België zich voor de volgende ronde op Euro 2016. Door geen derde te worden, ontliepen de Rode Duivels een achtste finale tegen Frankrijk.

De Rode Duivels konden in het hete Nice in de Allianz Riviera hinken op twee gedachten: winnen was mooi voor de statistieken, maar een gelijkspel was voldoende om tweede te worden en zelfs een 3-0-nederlaag betekende nóg doorgaan. Deze Rode Duivels fleuren alleen op als ze vol voor de aanval kunnen gaan. Zeggen ze. Dus speelden ze vooral in de tweede helft als bange wezels met drie linies die los van elkaar opereerden en een coach die geen oplossing aanreikte in de rust. Of misschien wel, maar dan waren ze niet bij de les.

Gevaar van Zlatan

Marc Wilmots moest sleutelen aan zijn team dat het tegen Ierland voorbeeldig goed had gedaan door drie keer te scoren en geen kansen weg te geven. Moussa Dembélé was niet helemaal fit en werd vervangen door Radja Nainggolan. Yannick Carrasco speelde wel en werd later vervangen door Dries Mertens.

Al meteen in de eerste helft bleek dat Zweden moest winnen. Het koos vol voor de aanval, maar plooide even graag helemaal terug. De Zweden hadden in twee wedstrijden één keer gescoord, met dank aan de Ieren, want zelf hadden ze geen bal tussen de palen gekregen. In deze wedstrijd alleen hadden ze vier shots on target. Na vijf minuten was het al zover: een bal uit de kluts belandde bij Marcus Berg, die van 6 meter altijd had moeten scoren, indien de wonderbaarlijke Thibaut Courtois niet met een van zijn saves had uitgepakt.

De Zweedse bondscoach Erik Hamrén had op de persconferentie daags voor wedstrijd ongewild een knuppeltje in het hoenderhok van de Belgen gegooid door op het verschil te wijzen tussen de Italianen, die supergeorganiseerd voetballen en verdedigen, en de Belgen, die iets meer improviseren. Marc Wilmots reageerde als gestoken door een wesp, maar Hamrén had gelijk: België gaf ongewild veel ruimte weg en de Zweden – onder meer de misschien afscheidnemende Ibrahimovic – profiteerden daar slim van.

De Duivels domineerden wel licht de eerste helft (52-48 procent balbezit), schoten iets vaker op doel (negen tegen vijf) en dwongen vijf corners af tegen nul voor Zweden. Kevin De Bruyne was de gevaarlijkste man.

In de tweede helft trokken de Zweden, die moesten winnen om door te gaan, het laken naar zich toe en scoorden via Ibrahimovic een mooi doelpunt, maar afgekeurd om onduidelijke redenen. Even later trapte hij een vrije trap hard door de muur, maar daar stond Thibaut Courtois. Nog iets later: Granqvist met een kopbal en nu haalde De Bruyne de bal van de lijn. Toen de Duivels klaar leken voor de sloop, vond Eden Hazard toch een gaatje en bediende Radja Nainggolan, die van behoorlijke afstand onhoudbaar voorbij Isaksson trapte.

Weet u nog hoe zwaar die loting was op 12 december in Parijs en hoe werd gezucht bij de Belgische delegatie? In de groep bij het linke Italië en de strijders uit Ierland en Zweden, wat erg. En daarna zouden Portugal of Oostenrijk onze weg kruisen en daarna Spanje of Duitsland, hallo zeg. Neen, Euro 2016 zou geen gezondheidswandeling worden. Dat was het aanvankelijk ook niet met die eerste kansloze nederlaag tegen de inderdaad linke Italianen. Vier dagen later bleken de strijders uit Ierland geen partij en gisteren waren de Zweden ongelukkig in hun afwerking. Gelukkig maar.

Ondertussen kende het saaie toernooi op dinsdagavond in de eerste echte spektakelwedstrijd een sensationele ontknoping: Spanje miste bij 1-1 een strafschop tegen Kroatië en gaf in de Belgische thuishaven Bordeaux in de slotfase ook nog eens het gelijkspel weg (1-2 verlies). Daardoor zag Spanje zich ineens in de andere tabelhelft gekatapulteerd.

Een dag later in de vooravond werd ook naar hartenlust gescoord tussen Hongarije en Portugal. Ronaldo kreeg er twee achter de pyjamakeeper, maar de 3-3 volstond niet om eerste te worden. Portugal verdween naar de rechterhelft. In de linkertabel zit een onwaarschijnlijke concentratie Europees talent op een kluit: Spanje, Frankrijk, Engeland, Italië en Duitsland moeten onder elkaar uitmaken wie de finale speelt.

Unieke generatie

België, logerend op de Promenade des Anglais in Nice, krijgt ineens de Promenade des Belges als een rode loper uitgerold. Door het gelijkspel van Hongarije tegen een zwak verdedigend Portugal zijn de Hongaren de verrassende maar haalbare kaart voor de achtste finales zondag in Toulouse.

In de kwartfinales lijkt Wales een logische tegenstander en in de halve finale moeten Zwitserland, Polen en het verrassend sterke Kroatië onder elkaar uitmaken wie doorgaat. Bijkomend nadeel voor het toernooi: een droom van een kwartfinale, een droom van een halve finale, maar geen droomfinale tussen de voorspelde favorieten.

Marc Wilmots kan zondag bij leven en welzijn zijn vijftigste wedstrijd coachen. Gisteren ging hij Georges Leekens voorbij en is nu na Guy Thys (114), William Maxwell (75) en Constant Vanden Stock (68) de vierde trainer op de lijst met de meeste interlands. Geen enkele van zijn collega’s komt in de buurt als de gewonnen punten in aanmerking worden genomen.

Geen enkele van zijn collega’s heeft ook het geluk gehad om zo’n generatie te kunnen werken. Een unieke generatie heeft een unieke kans op de eerste prijs ooit op een groot voetbalkampioenschap. O ja, de teller inzake verdiensten staat per Rode Duivel op 291.000 euro. Het toernooi kan beginnen.

(GEEN SPORTZOMER VERSCHENEN OP VRIJDAG 24 JUNI)

ZATERDAG 25 JUNI

VAN BOER EN TUINDER

Een rode loper voor de Rode Duivels ligt netjes uitgerold op het Europees voetbalfeestje, maar onze jongens prefereren de dienstingang, geheel naar het imago van hun travaillistische bondscoach. Daar is niets mis mee, maar het moet niet gekker worden: flauw zijn de favorieten die zich als underdog voordoen. Alles minder dan een overwinning in de achtste finales tegen Hongarije, morgen om 21 uur in Toulouse, is een mislukking.

Vroeger beweerden voetballers dat ze geen kranten lazen, maar ze lazen ze toch. Soms kregen ze die zelfs gratis thuis bezorgd, in ruil voor bewezen diensten in de vorm van kleedkamerlekken. Hoe dat met deze generatie zit, is mij niet bekend. Zouden die al ooit een krant in handen hebben gehad? Het knisperen van het papier, na drie pagina’s een zwarte schijn op je vingers, die sensaties? Neen, die lezen vast digitaal.

Deze generatie ziet geen kranten, hooguit verschijnen op hun Facebookpagina artikels tussen de gelukwensen van aanbidders, en daar hebben ze dan geen tijd voor, want daar wacht alweer de Playstation of de Kolonisten van Catan. En zo, door geen kranten te lezen, hebben ze gelukkig niet meegekregen dat hun bondscoach liever tegen Spanje of Engeland zou spelen dan tegen Hongarije.

Wat een masochist zeg, die Wilmots. Jezelf Spanje toewensen. Wat bezielt die man? Alleen al zijn redenering is een psychologische analyse waard: hij speelt liever wedstrijden waarin hij niets te verliezen heeft. Wedstrijden waarin je wel iets te verliezen hebt, dat zijn wedstrijden die je moet winnen. De angst om te moeten winnen (en dus te falen), dat heet faalangst. Als je niets te verliezen hebt, kun je ook niet falen. En als je alle wedstrijden wint die je moet winnen, kom je vanzelf wel wedstrijden tegen waarin je niets te verliezen hebt.

Prendergast

Natuurlijk haalde hij er weer een voorbeeld bij uit zijn eigen fenomenale carrière, met name de laatste wedstrijd van de Rode Duivels op het WK 2002 in Japan. Hij legde toen geheel onbevangen en nogal lomp een elleboog in de nek van een Braziliaan en scoorde met het hoofd. Die goal werd afgekeurd en heet nu nog steeds de Schande van Prendergast, want zo heette de scheidsrechter. Dat het doelpunt van Zlatan Ibrahimovic afgelopen woensdag tegen de Zweden door eender welke scheidsrechter in de wereld meer niet dan wel zou worden afgekeurd, horen we daar nog iemand over? Daardoor had het 1-0 voor de Zweden gestaan en konden wij door de overwinning van Ierland tegen Italie alsnog als vierde naar huis, maar dat behoort voortaan tot de collectieve tricolore amnesie.

Jawel, de Rode Duivels zijn in hun laatste wedstrijd langs de afgrond gepasseerd en dat hebben ze hoofdzakelijk aan zichzelf en hun coach te danken. Bepaald vervelend is dat de kwaliteit van de eerste wedstrijd tegen Italië – gegroepeerd voetballen, maar toen werd geen gaatje gevonden – tegen de zwakkere Zweden was afgebrokkeld tot onoordeelkundig heen en weer draven tussen verdediging en aanval. Door het surplus aan individueel talent, leverde dat nog enkele kansen op, maar het was uiteindelijk een lucky shot – eigen woorden van Radja Nainggolan – via de broek van een Zweed die over de 1-0 zou beslissen.

Er zijn geen makkelijke wedstrijden op dit EK, zegt Marc Wilmots. Dat klopt, en zeker niet als je het jezelf moeilijk maakt. Hij verwees naar Portugal tegen Hongarije, maar de Portugezen verdedigden in die wedstrijd als preminiemen. De Spanjaarden werden door de Kroaten in bedwang gehouden, zelfs geklopt, maar hadden dat aan zichzelf te danken.

Als Wilmots echt denkt dat we daar in trappen, dat elke wedstrijd moeilijk is en dat hij graag tegen Spanje of Engeland had gespeeld, dan willen we voor hem de rekening maken. Aan de overzijde van de tabel zitten twintig mondiale en Europese titels samen. De acht landen aan onze kant hebben samen nul titels behaald.

Zijn we nu goed of zijn we niet zo goed als we denken/hopen? De buitenlandse pers is er nog niet uit. Het ene medium vindt het knap wat ‘brave little Belgium’ doet, het andere denkt dat we een hype zijn. We zijn noch het een, noch het ander. De Rode Duivels hebben de onderdelen om een Ferrari in elkaar te zetten, en af en toe lukt dat en krijgen ze die ook aan het rijden. Zelden full speed evenwel, en soms lijkt de Ferrari wel een Lada, klaar om uit elkaar te vallen.

Tegen Zweden bleek eens te meer dat de ploeg niet als één blok opereert. Wilmots stond de hele wedstrijd langs de zijlijn en wees hoe het moest: zijn gestrekte armen maakten de ruimte ertussen kleiner. Tegelijk werd de ruimte op het veld steeds groter. Luisteren ze niet naar hun bondscoach – niet altijd, neen – of staan ze gewoon niet goed?

Het mysterie van de mandekking

Er is ook het grote mysterie van de mandekking. Analisten wijzen op de inconsequentie in dat verhaal. “Mandekking kan werken, maar als je het niet goed uitvoert, wordt het een verhaal van los zand”, zegt een analist, zonder dat hij factureert.

Die veelbesproken mandekking van Marc Wilmots ontstond in augustus 2012, toen hij Nederland klopte met 4-2 en drie man – Defour, Witsel, Chadli – in de mandekking liet spelen op respectievelijk Sneijder, Van der Vaart en De Jong. Het probleem met mandekking is tweeledig. Na de afgebroken aanval van de tegenstander weet je nooit waar je uitkomt in balbezit, wat het omschakelen bemoeilijkt. Een tweede probleem is dat je bij balverlies niet als een coherent blok druk kunt gaan zetten als niet iedereen meteen bij de les is. De realiteit is deze: de meeste Duivels houden niet van mandekking en ze doen maar wat.

De analisten hadden het meteen opgepikt: vaak zetten één of hooguit twee man die druk. Mandekking lijkt in beginsel makkelijk, maar om de perfectie te bereiken vereist het van het hele team nog meer denkwerk (en loopwerk) dan zonedekking. Een trainer die overal en altijd mandekking speelt is Marcelo Bielsa, een cultcoach en een halve slavendrijver die uren en uren traint met zijn clubs tot ze het onder de knie hebben.

Marc Wilmots mist een aantal niet geheel onbelangrijke dingen om Bielsa te zijn, als hij dat al zou willen: tijd, voetbalverstand en oefenstof. En dan zegt de analist weer: “Mandekking? Hij zegt dat wel. Maar mandekking is nog iets anders dan in de zone een man kort dekken. Ik heb nog geen mandekking gezien bij de Belgen. Het is improvisatiedekking.”

Ach weet u wat? Bij elke overwinning – hoe gelukkig ook – kunnen stukjes als dit hier met het modewoord ‘zuur’ worden afgedaan en bewijst Marc Wilmots een beetje meer zijn grote gelijk. Hij weet dat het team een vreemd organisme is. Zoals een plant uit zichzelf kan ontstaan en groeien, zonder boer of tuinder in de buurt, kan ook een team autonoom groeien en bloeien. De enige voorwaarde is dan wel dat boer Wilmots de plant helemaal met rust laat.