Verhaal over Geraint Thomas tegen de hele wereld in De Morgen van zaterdag 6 juli 2019

Thomas vs. Frankrijk en zijn ploeg

De tijdrittrein wachtte vorig jaar alleen op ‘Froomey’ en in het bloedhete hotel van de eerste rustdag kreeg hij geen airco. Het duurde tot na etappe 17 voor Sky vol voor Geraint Thomas als Tour-winnaar ging. De zo gekwelde pistier gaat voor zijn tweede met nog meer twijfels.

Zondagochtend of misschien vanavond al bij de teambespreking voor de ploegentijdrit in en rond Brussel zal Geraint Thomas (33) duidelijk worden of zijn ploeg dit jaar wél in hem gelooft. Vorig jaar had hij na een knappe overwinning in het Critérium du Dauphiné het statuut van schaduwkopman gekregen om in Cholet op dag drie al van zijn wolk te vallen. “Ik wist niet wat ik hoorde: in geval van pech zou alleen op Chris Froome worden gewacht. ‘Dus niet op mij?’, vroeg ik onze ploegleider Nico Portal. ‘Je moet dat niet persoonlijk nemen’, zei hij. Ik dacht van: okay, got the message.”

Pech bleef weg. Behalve dan dat BMC won, in feite een ideaal scenario met Greg Van Avermaet in die gele trui die hij nog even wilde houden. No worries bij Sky, dat aan de Tour was begonnen met een driekoppige falanx van rondewinnaars: viervoudig Tour-winnaar Chris Froome had de Giro gewonnen, Geraint Thomas de Dauphiné en de jonge Colombiaan Egan Bernal had het in de zware Ronde van Californië schitterend afgemaakt. Van Bernal werd vermoed dat hij de Froome van 2012 kon zijn, beter dan zijn kopman (toen Bradley Wiggins) bergop, maar gebonden aan teamconsignes en vooraf opgelegde hiërarchie.

De Tour van 2018 hield geen rekening met die hiërarchie. Froome verloor al snel wat tijd, idem voor de hard werkende Bernal en van de sterkste ploeg in de Tour stond de tot tweede kopman gepromoveerde Thomas het best geplaatst. Na de aangekondigde terugval van geletruidrager Van Avermaet in de bergen zou hij het classement général aanvoeren.

Gesprongen zekering

Op de avond van 15 juli volgde een nieuwe klap in het gezicht van de tweevoudige olympisch kampioen achtervolging.

“We hadden net de lange verplaatsing per vliegtuig van Roubaix naar Annecy achter de rug en toen we in ons hotel arriveerden, stond alleen airco op de gang, niks in mijn bloedhete kamer. Ik sleurde de airco van mijn gang naar binnen, maar toen sprongen de zekeringen. De ploegleiding whatsappte dat alleen Froome de airco aan mocht zetten. Ik dacht: ja hallo, dat zie je van hier, en ik zette ook mijn airco aan. Ik heb heerlijk geslapen op de rustdag, tot een uur of tien.”

Na de elfde etappe naar La Rosière zou Geraint Thomas het geel aantrekken. Niet zonder een nummer op te voeren. Hij won die etappe en een dag later ook die op L’Alpe d’Huez. Dat was de rit die Chris Froome had uitgekozen om orde op zaken te stellen
in het peloton en de hiërarchie in de ploeg te herstellen. Toen Froome met nog drie kilometer te klimmen aanging, bleef Thomas gedisciplineerd zitten in het wiel van Tom Dumoulin die in tijdritstijl rustig Froome weer inrekende. In de laatste hectometers gooide Thomas al zijn achtervolgingswattages in de schaal en reed iedereen uit het wiel, Froome incluis. De avond van 19 juli werden de rollen bij Sky omgekeerd: alles voor G, Chris werd schaduwkopman.

Hoewel… Uit het boek met de voorspelbare titel Mijn Tour de France blijkt dat Thomas zijn eigen team niet vertrouwde en dat met name Froome zich niet bij de nieuwe pikorde neerlegde. “Elke bergrit zou hij aanvallen en de boel opblazen, met het risico dat we er allemaal aan gingen. Ik kon daar met hem niet over praten.”

Froome bleek te overmoedig en liep twee keer op een counter. Pas na de ultrakorte etappe van 65 kilometer waarin hij weer tijd had verloren, legde ‘Froomey’ zich neer bij de situatie. In geen enkele etappe nadat Thomas de gele trui had veroverd, had hij ook maar één keer gereden in functie van het behoud van het geel, iets wat alle andere renners uit zijn ploeg in de jaren voordien wel hadden gedaan. Thomas: “Begrijpelijk voor een zesvoudige groterondewinnaar, maar wel vervelend voor mij.”

Valpartijen

Bij de start van de Tour de France is Geraint Thomas op basis van vorig jaar de kopman van Team Ineos, de opvolger van Sky. Maar nu is de Colombiaan Egan Bernal de schaduwkopman na winst in de Ronde van Zwitserland. Thomas heeft niks gewonnen dit jaar. Hij werd vooraan verwacht in de Dauphiné maar belandde na een zware val in het ziekenhuis. Niet bepaald bevorderlijk voor het vertrouwen, niet van Thomas zelf of van de ploeg jegens Thomas. Bernal daarentegen is al lang op niveau. Die won Parijs-Nice toen Thomas nog de flessen van zijn winterparty’s naar het containerpark moest dragen en aan zijn crashdieet moest beginnen.

Bij Team Ineos druipt de twijfel ten aanzien van de Tour-winnaar van vorig jaar eraf. Een samenvatting van wat je in de wandelgangen hoort: “G’s winter was niet goed en die val heeft hem toch wedstrijdkilometers gekost. Chris zat ook nooit stevig op de fiets, maar G heeft echt een geschiedenis met vallen. Last year he won, but maybe this time he was just lucky.”

Zwaar tegen dek gaan, het is een constante in de carrière van Geraint Thomas. Al een maand na zijn overstap van juniores naar beloften scheurde hij bij een val zijn milt. Iets later, bij de profs, kwam hij in een sprinttrein zwaar ten val in de Tour Down Under. Daarna brak hij zijn bekken en een pols in Tirreno Adriatico. Waar Froome er met de tijd in slaagde om meer en meer uit het gewoel te blijven – met uitzondering dan in de Dauphiné toen hij in een verkenning door zijn eigen schuld ten val kwam – ging het met Thomas van kwaad naar erger, al had hij aan de meeste crashes geen directe schuld.

In de Tour van 2015 was hij de renner die tijdens een afdaling door Warren Barguil, die te snel in een bocht kwam, tegen een oude telefoonpaal en in het ravijn werd gekatapulteerd. In de Tour van 2017, toen hij tweede stond na Chris Froome, was het Rafal Majka die hem deed vallen in een afdaling, wat hem een gebroken sleutelbeen kostte.

 

Dat volgde op de Giro, waar hij de onbetwiste kopman van de ploeg was en met de bergen in aantocht netjes tweede stond, klaar om de roze trui over te nemen. Misschien al op de Etna, waar hij als een razende in een razend peloton naartoe reed toen een politiemotor links achter een blinde bocht stond opgesteld en Wilco Kelderman er als eerste pal op knalde. Hij nam Thomas en anderen mee in zijn val. Thomas ontwrichte daarbij zijn schouder en zou enkele etappes later gedemoraliseerd moeten opgeven. Ten slotte herinneren we ons allemaal de gouden rit van Van Avermaet op de Spelen in Rio en de renners die voor hem wegvielen, letterlijk dan. Majka viel en wie viel over hem? Thomas.

Beer and booze

Chris Froome in een ziekenbed of op twee krukken. Tom Dumoulin in de lappenmand. Primoz Roglic verdwenen van de planeet koers. In een normale editie speelt de Tour altijd wel een favoriet kwijt in de eerste hectische week. Nooit eerder is in het favorietenpeloton zo sterk gewied vóór de start, en dan moeten ze nog beginnen te vallen.

Met Geraint Thomas won vorig jaar voor het vierde jaar op rij een Brit uit de sterke Sky-formatie. De Tour-taal is meer dan ooit Engels: veertien van de laatste twintig edities zijn gewonnen door een Engelstalige, soms met een Texaans, soms met een Australisch, Brits of Welsh accent. Vooral het Franse Tour-publiek heeft het gehad met de dominantie van de Angelsaksen die in het begin nog hun best deden om de Fransen te plezieren, maar de laatste jaren energie halen uit de vijandigheid van de locals.

Thomas heeft het in zijn vorige Tour allemaal meegekregen. Bij een van de laatste bergfinishes probeerde een toeschouwer van over de nadar zelfs zijn arm vast te grijpen en hem van zijn fiets te sleuren. De Tour-zege en de vijandigheid jegens zijn ploeg, de opofferingen, de leeftijd, de volle trofeeënkast: Thomas beleefde het allemaal opnieuw. Wat resulteerde in een winter à la Bradley Wiggins, vol existentiële twijfel en lots of beer and booze. “Ik heb vaak gedacht: is zo’n Tour dit allemaal waard, dat non-leven boven op die Teide, die strijd tegen de grammen vet, die constante argwaan van ‘word ik niet geflikt’? Neen, het is maar koers.”

Ook tijdens de Tour dacht hij zo: als het mis gaat, dan gaat het mis, het leven gaat verder. De houding die vorig jaar zijn sterkte was, kan zich nu tegen hem keren: bij de eerste tekenen van verzwakking zal de wolvenroedel toeslaan. Neen, niet die eendagsvliegen van Deceuninck-QuickStep maar de echte wolven en niet het minst de jonge Colombiaanse wolf in zijn eigen team.

 

Geraint Thomas