Column Appeltjesbrood over Claudia, Stig, Erik, Karl et les autres in De Morgen van zaterdag 20 juli 2019

Appeltjesbrood

Vroeger was een trip naar het buitenland een welgekomen aanleiding om je mediagewijs te onttrekken aan het thuisland. Met Stievie kan dat niet meer. Sinds 2014 heb ik de Belgische televisiezenders in een vingerknip. Vorig jaar op het WK in Rusland had ik het veld voor mij, een scherm rechts van mij en ook nog eens Frank Raes of Filip Joos op mijn iPad, weliswaar met enige vertraging, wat handig was om bepaalde acties terug te kijken. Rio 2016, de Olympische Spelen, idem.

Deze Tour? Ook Stievie. Tot in het kleinste sterrenloze hotel van Frankrijk hebben ze tegenwoordig snel internet. Heel af en toe worden de gigabytes van Wigo Business van Telenet aangesproken om over de 4G te kijken, maar alleen bij hoge uitzondering. Die Europese roaming is een mooie zaak, maar je schermtijd in het buitenland vermindert er niet op. Ik kan het ten minste nog vergoelijken met het argument ‘alles voor de job’. Het baasje dat ik van de week in een Franse eetzaal zag – obees, pet en T-shirt van Fortnite – heeft dat geluk niet.

Stievie niet opstarten, niet naar het nieuws, naar de lives van de Tour, naar Vive le vélo kijken, niet naar Radio 1 luisteren, het is natuurlijk ook een optie. Het zou de gemoedsrust ten goede komen.

Ik volg Herman Chevrolet niet die de avonduitzending van France 2 beter vindt dan Vive le Karl of De avondetappe op de NOS. Neen, de VRT heeft nog altijd dé formule te pakken en de juiste presentator, maar ik word soms een beetje ongemakkelijk van die geregisseerde emo.

Bij de uitzending van donderdag met Stig Broeckx gingen mijn tenen lichtjes krullen. Bargoens had al subtiel de grenzen van het voyeurisme afgetast zonder evenwel te overdrijven en dat had kunnen volstaan. Eric Goens en Stig Broeckx helemaal naar de Pyreneeën halen, was dat niet van het goede te veel? Dat kon je horen aan Broeckx, hij heeft al beter gepraat. Maar goed, er moest een film worden gepromoot en de televisie leeft van kruisbestuiving.

Nu we toch op dreef zijn, wat stoort nog? De holheid van het vulsel. Luc Appermont bij Vive le vélo, wat heeft die in godsnaam te vertellen over koers? Dat hij veel naar wielrennen kijkt, oké, en daar bleef het ook bij. Onkundigen op tv kan af en toe goede tv opleveren. Zo had de NOS het beter voor elkaar donderdag toen ze de stand-upcomedian Louis van Gaal op bezoek hadden. Die ging de ploegleider van Jumbo-Visma even uitleggen hoe hij wel de sprint had gewonnen met Dylan Groenewegen tegen Caleb Ewan. Dat gezicht van Nico Verhoeven die dacht: oké, de camera draait, ik blijf vooral beleefd en ik geef hem gelijk, dan ben ik er snel van af. Kijk het even terug: schitterende tv.

In het verder uitstekende Sporza Tour van Radio 1 hadden ze ook hun dipje toen Claudia Van Avermaet een oversteekje waagde van MNM. Oversteken tot daar aan toe, maar haar werd ook wat gevraagd. Niet over haar appeltjesbrood, dat was nog te verteren geweest. Ze kreeg de vraag om core balance uit te leggen, omdat de journalist met dienst daar ook eens wilde aan beginnen. Nu gingen de tenen echt krullen en ze zijn nog steeds niet terug. Ze raaskalde, niet meer of minder.

Mensen die niet hebben doorgeleerd, iets hebben van horen zeggen en teren op een bekende broer of een bekende vent moet je niet opvoeren en al helemaal niet als ze spreken in gezegden en de voorzetsels door elkaar halen. Paul Van Den Bosch over ketonen was nog zo’n raar moment, wetende dat Van Den Bosch en de pleitbezorger van ketonen, professor Peter Hespel, ooit gezworen vrienden waren maar nu niet meer door één deur kunnen.

Wat ergert nog? De waan van de dag. Gisteren stond een verhaal in de krant over dry needling. Dat is, kort door de bocht, met naalden in de spieren prikken om zo die spieren te ontspannen. Het bestaat al bijna vijftig jaar, maar het was op tv geweest en omdat deze generatie nieuwsmanagers onthoudt van twaalf uur tot de middag was dat ineens nieuws en moest het in de krant. Idem voor die ketonen. Plots waren ze weer hét onderwerp en een dag later waren ze zelfs verdacht. Allemaal de schuld van teams en journalisten die hun huiswerk niet hebben gemaakt.

Ten slotte krullen ook de tenen van het chauvinisme van de Belgische media en met name van die Belgische media die de Fransen chauvinisme verwijten. Wout van Aert had volgens de VRT die tijdrit helemaal niet moeten rijden. Rechtstreeks naar het podium en daar zijn prijs ophalen. Het was geen kat in ’t bakkie, nog voor zijn jammerlijke val was hij al geklopt. Vervolgens ging Thomas De Gendt winnen. Wonderbaarlijk, die De Gendt, maar er gingen er nog twee voorbij. De Belgen doen het niet slecht, maar le Tour des Belges? Voorlopig toch eerder le Tour des Français.

 

Appeltjesbrood