Kila la heri Congo*

Vrijdagochtend, één dag voor de wedstrijd van de Rode Duivels. Op het scherm van de iPad de stand van de acht beste derdes (van twaalf) die doorgaan naar de zestiende finales. België uit groep G staat op tien, Democratische Republiek Congo uit groep K op elf. Zij hebben allebei nog een wedstrijd te goed.

Als u dit leest, weet u hoe het België tegen Nieuw-Zeeland is vergaan. In geval van winst en flink veel doelpunten, en als Egypte niet wint van Iran, zijn de Rode Duivels door als groepswinnaar. Waarschijnlijker is winst en een tweede plaats, en dan wordt het Australië. Bij gelijkspel kan de tweede plek nog, maar ook de vermaledijde derde en dan wordt het rekenen.

Bij verlies is het zo snel mogelijk naar huis met de losersvlucht. Collega’s omschreven een scenario waarbij zou worden verloren van Nieuw-Zeeland als de eventueel grootste blamage uit de Belgische voetbalgeschiedenis. Dat is geen overschatting, meer zelfs, laat dat ‘eventueel’ maar weg. Die blamage is er nu al, ongeacht het resultaat van deze ochtend.

Zelf niet tot scoren komen tegen Iran en Egypte, twee keer verdiend kunnen verliezen en tot de laatste wedstrijd in de allerzwakste groep van het WK XXL moeten afwachten of je verder mag: dat is al een blamage op zich.

Nogmaals, er is geen enkel excuus voor de Rode Duivels om niet door te gaan: zwakke groep, wellicht Australië in de volgende ronde, daarna allicht Argentinië en over en uit, maar in voetbal kan alles.

Terug naar die stand voor de beste derdes. Er het hoofd over breken, dat laten we achterwege bij deze temperaturen. Of het dus überhaupt kan, dat moeten anderen maar uitvogelen. Maar is er een scenario mogelijk waarbij België vandaag als derde eindigt en in de nacht van zaterdag op zondag alsnog door Congo uit de beste (minst slechte) acht wordt geknikkerd?

Geef toe, een ramp voor fans, maar journalistiek, politiek, maatschappelijk en niet te vergeten columnistisch een erg aantrekkelijke optie. Een sportief voorschot op herstelbetaling als het ware, een toetje boven op de aanstaande teruggave van een stel geroofde schedels.

Tien van de 48 ploegen op deze World Cup kwamen uit Afrika. Daarvan zullen er als alles meezit negen en in het slechtste geval nog zes overblijven voor de zestiende finales. De verliezers van de groepsfase zijn vooral Midden-Amerika en Azië. Afrika bewijst daarmee dat het een voetbalregio is, wat niet direct kan worden gezegd van Azië. Het verschil is dat die veel voor elkaar krijgen bij de FIFA, zoals voor dit WK een verdubbeling van het aantal deelnemers, en dat enkel en alleen omwille van de financiële navelstreng met het Midden-Oosten.

Los van het resultaat van de Rode Duivels, dé wedstrijd om naar uit te kijken en om voor wakker te blijven wordt volgende nacht gespeeld, die van zaterdag op zondag. Om halftwee voor de liefhebbers neemt Congo het op tegen Oezbekistan om bij de acht beste derdes te eindigen. Alleen winst is goed genoeg, en die zou hun een ongeziene en verdiende plaats in de zestiende finales opleveren.

Congo is een typische diasporaploeg. Geen enkele international speelt in Congo zelf, en maar één speelt in Afrika, bij Pyramids FC, een Egyptische ploeg. Geen verkeerde competitie, dat hebben de Belgen aan den lijve ondervonden.

Hun clubs zitten in dertien verschillende landen, waarvan vijf in Engeland en vijf in Frankrijk, en slechts twee (Matthieu Epolo bij Standard en Joris Kayembe bij Genk) in België. Théo Bongonda, die we ook nog kennen van Genk, speelt het verst, bij Spartak Moskou nog wel.

Opmerkelijk: zes Congolezen zijn effectief ook in Congo geboren. Axel Tuanzebe van Burnley kwam al op zijn zevende terecht bij Manchester United en zit nu bij Burnley. Twee werden geïmporteerd door Anderlecht, dat zijn Chancel Mbemba (nu bij Lille) en Edo Kayembe, beiden in de basiself. Die laatste was niet goed genoeg voor Anderlecht, werd voor een schijntje verkocht aan Eupen en ging daarna naar Watford.

De discussie of spelers met een dubbele nationaliteit voor het land van hun roots dan wel voor het opleidingsland zouden moeten kiezen, in casu België, doet hier niet ter zake. Van alle Congolese internationals zou alleen Noah Sadiki, nog een die Anderlecht liet gaan, in aanmerking zijn gekomen voor een selectie bij de Rode Duivels. Die investeert in Congo en niet alleen in het voetbal.

Congo heeft vooral indruk gemaakt in de eerste wedstrijd door Portugal op 1-1 vast te spijkeren. Het 0-1-verlies tegen Colombia kwam er ondanks de wonderbaarlijke doelman Lionel Mpasi-Nzau. Nu moet het gaan gebeuren tegen Oezbekistan. Geluk gewenst Congo*.