Sergeant Garcia

Zijn naam is voor mensen van mijn generatie onlosmakelijk verbonden met de graad van sergeant. En met de reputatie van kluns. Sergeant Garcia kreeg geregeld een Z op zijn buik gekrast. Niet de foute Z van de Russen, maar de goeie Z van Zorro.

Onze sergeant Garcia, bij gebrek aan beter de commander in chief van het Belgische voetballeger, was deze week ook een kluns. Een aanvallende ploeg opstellen en niet durven aanvallen. Niet of nauwelijks coachen. Compleet onlogische wissels doorvoeren. De wedstrijd 85 minuten ondergaan en verdiend op achterstand staan. Maar toch Zorro vangen en winnen, ook omdat Zorro te vroeg victorie kraaide.

Hein Vanhaezebrouck begon zijn analyse tegen Het Nieuwsblad met “dit is waarom voetbal zo populair is”. Vreemd hoe de onrechtvaardigste sport ook de populairste sport is geworden. Die ingebakken oneerlijkheid en onrechtvaardigheid is precies waarom voetbal door veel andere sporters niet serieus wordt genomen.

Ik heb niks met (en niks tegen) de Rode Duivels, maar mijn neutrale sporthart bloedde dinsdagnacht. Alle sympathie voor Senegal, nog steeds en niet alleen voor dat ongelukkige wedstrijdverloop.

Waar je nu niemand nog over hoort is dat tweede doelpunt, de kopbal van Youri Tielemans. Je wilt de landen niet tellen die zo’n goal afgekeurd zien voor een aanvallende (duw)fout. Verder wil je ook de landen niet tellen die geen strafschop krijgen voor die al of niet vermeende fout op Tielemans in minuut 125. België gooide daar twee keer een dubbele zes met de dobbelsteen.

Van een complot van het scheidsrechterlijke compartiment op het veld en in de controlekamer is geen sprake. Eerder heeft het te maken met het scheidsrechterlijke consigne ‘momentum niet verstoren’ en ook wel een beetje met de reputatie van het land in kwestie.

Na zo’n wedstrijd heb je ook te doen met de analisten in de studio en daarbuiten. Wat moeten die nu nog? Ze analyseren de wedstrijd vooraf, wijzen op de gevaren van de tegenstander, zijn blij als alles uitkomt en hun gelijk wordt bewezen. Nog meer als sergeant Garcia helemaal de mist ingaat met zijn wissels en twee sleutelspelers beginnen te ruziën.

De commentator zei dat dit de grafsteen was op de World Cup van België. De analisten maakten zich op voor een vernietigende analyse, een Koeman-behandeling, gekopieerd na de exit van Nederland tegen Marokko. Maar dan werd de kluns Garcia plots het genie Garcia. Er viel zowaar een doelpunt, in elkaar gefrommeld door twee invallers. En dan nog een doelpunt, opgezet en gescoord door die twee steenkappers van die grafsteen, die daarna elkaar in de armen vielen.

Niks van wat na minuut 85 gebeurde, kwam ook maar in de buurt van het normale of kon door sportieve logica worden verklaard. Daarom ziet elke sportliefhebber met roots in een andere sport in dat voetbal meer circus dan sport.

En sergeant Garcia, die blijft nog een beetje zitten. Minimaal nog één wedstrijd. We hadden ooit een bondscoach met een konijnenpoot, dat was Guy Thys. Deze bondscoach heeft minstens vier konijnenpoten. Eerst de zwakste groep ternauwernood doorspartelen en toch groepswinnaar worden, daarna een wedstrijd winnen die nooit mag worden gewonnen en ook nooit meer zal worden gewonnen.

Maandagnacht nog eens een land treffen dat zijn beste speler moet missen door een ongelukkige rode kaart, weer een dubbele zes gegooid. En je zult zien dat Spanje of Portugal na hun slagveld tegen volgende vrijdag een halve kern moeten missen door kaarten en/of acute diarree.

Valt er dan niks positiefs te halen uit die ‘overwinning’ op Senegal? Toch wel. Bijvoorbeeld dat is bewezen dat je in deze fase van het toernooi moet selecteren op onverzettelijkheid en overgave, eerder dan op vroeger bewezen voetbalkwaliteiten. Men-ta-li-teit, concentratie, het vermogen om iets over de streep te trekken, daar komt het nu op aan.

Daarin had onze sergeant wel gelijk en daarvoor werd hij onterecht aangepakt. Hij had iets gezegd over teams die hun tactische structuur verliezen naar het eind toe. Dat was een beetje een rare manier om te zeggen dat het ene team al makkelijker de concentratie verliest dan het andere.

Het werd als een diskwalificatie van de Afrikaanse ploegen gezien. Alsof het niet zou kloppen dat sommige landen het weleens wat makkelijker en sneller laten schieten. Was niet Senegal maar Argentinië afgelopen dinsdag de tegenstander, of de VS, of Marokko (een Afrikaans land), dan bleef het gewoon 0-2. In de sport zijn er nu eenmaal landen met een superieure en een mindere prestatiecultuur. Ras heeft daar niks mee te maken, de regio soms, maar niet altijd.