Gouden gêne-ratie

Er zijn te veel redenen om op te noemen waarom ik erg blij ben dat ik niet als verslaggever op deze World Cup ben.

Even tussendoor: in tegenstelling tot op die talloze Olympische Spelen en andere sportkampioenschappen was een voetbaltoernooi, weze het een WK of EK, sowieso voor mij een martelgang. Daar had de biotoop van voetbaljournalisten alles mee te maken. Nooit een stel grotere beunhazen en vakidioten meegemaakt, mij nooit meer geërgerd dan op de World Cup in 2018. Een stel voetbalkonijnen starend naar een lichtbak, dat waren we.

Naast die vele redenen is er afgelopen weekend nog eentje bij gekomen. Ik weet niet of ik mij had kunnen inhouden na de uithaal van bondscoach Rudi Garcia. Die veegde ‘de media’ de mantel uit omdat ze het hadden aangedurfd te twijfelen aan de paraatheid van de oude garde.

Ik durf te wedden dat niemand hem na zijn berisping – dat was het, geen tirade maar een berisping – heeft tegengesproken. De Franstaligen niet omdat ze allang blij zijn dat hij Frans spreekt, de Vlamingen allicht ook niet omdat het Frans van de meesten niet goed genoeg is. Die ene Vlaming die wel goed Frans kan en hem zeker van antwoord had gediend, die volgt de Belgen niet.

We zouden trots moeten zijn op deze jongens die ons zoveel hebben gebracht. We zouden hen moeten aanmoedigen. Dat soort onnozeliteiten verkondigde Garcia. Ik zou hem hebben gezegd dat aanmoedigen en trots zijn niet de taak van een journalist is. Wel het correct berichten over wat ze zien en wat ze denken dat de reden is waarom ze tegen Egypte en Iran geen poot vooruitraakten. En daar hoort bij, wel ja, opperen dat De Bruyne en Lukaku misschien has-beens zijn.

Hopelijk zou hij hebben geantwoord dat hij weet wat journalistiek inhoudt omdat hij getrouwd is met een journaliste, waarop ik dan zou hebben geantwoord dat verhaaltjes en filmpjes maken voor een voetbalclub niet mag worden verward met journalistiek. En het spel had op de wagen gezeten.

Of hij was dan weggelopen en de collega’s waren boos geworden op mij, of er was een discussie ontstaan waarvoor mijn Frans, dat de laatste jaren wat minder is geworden, tekort zou schieten. Kortom, blij dat ik er niet ben.

De oude garde, dan hebben we het over Meunier, Lukaku en De Bruyne, en vreemd genoeg werden ook Trossard (31) en Tielemans (29) in één adem genoemd. Niet Courtois natuurlijk, zoals hij keept is hij op zijn tachtigste nog international, mocht hij dat willen. Lukaku en De Bruyne zijn de sequels van de zogeheten gouden generatie.

Het heeft hier al eens gestaan: behalve dat Belgische media het ook hebben over olympische diploma’s (laatst weer bij het afscheid van Loena Hendrickx) zijn wij ook het enige land dat spreekt over een gouden generatie als over een team dat overal alles heeft gewonnen.

Van het begrip gouden generatie – nooit, niets gewonnen – kloppen welgeteld vier letters: gêne, het gevoel dat de spelers en elke Belgische fan hadden moeten overhouden na die eerste twee wedstrijden. Maar evengoed aan die derde plaats in 2018 want die wedstrijden tegen Japan en Brazilië, die win je echt nooit meer.

Zo’n blijde intrede in Brussel, en dat omwille van een gelukkig behaalde medaille, was dat er niet wat over en niet een beetje het bewijs van onze topsportwoestijn waarin de lat altijd te laag hangt? Dat vroeg ik ooit aan Roberto Martínez, die daar niet blij mee was en rustig zijn punt maakte. Dat zo’n resultaat uniek was voor de Belgische sport.

Onzin. Er is wel degelijk een gouden generatie van de Belgische sport. De enige echte heeft zijn gedeeltelijke generatiewissel achter de rug en presteert weer op niveau. De Red Lions, de nationale hockeyploeg, hebben zich dit weekend als eerste land weten te plaatsen voor de Olympische Spelen van Los Angeles door de Pro League te winnen.

Dat is een achtlandentoernooi onder de allerbeste hockeylanden van de planeet. Die Pro League hebben ze voor de tweede keer gewonnen. Daarnaast zijn ze wereldkampioen geworden in 2018, Europees kampioen in 2019 en maakten ze de treble compleet met een olympische titel in 2021. Eerder al werd olympisch zilver en nadien nog WK-zilver gewonnen.

De Red Lions zaten op mijn vliegtuig richting hun olympische triomf in Tokio. Niks businessclass, niks premium economy, gewoon economy. Van rode brillen, slaapzetels, eigen koks en meer staf dan spelers was ook geen sprake. Evenmin van een pissige en bitsige bondscoach Shane McLeod, ook niet toen het zijn team tegenzat op de vorige Spelen en er vragen werden gesteld. “You’re right mate. We deden het niet te best, ik denk dat we beter moeten kunnen.”