Kwartjesvoetbal

Er is van alles mis aan deze World Cup. Het organiserende land, zijn president, de organiserende bond, zijn president, te veel ploegen en te veel onnozele berichtgeving en promopraatjes verpakt als journalistiek.

Maar wat goed is, moet je ook durven te benoemen. Uitstekend zijn bijvoorbeeld de stadions, de ambiance en de stadionbezetting. In Houston in het NRG Stadium zat het zaterdag bomvol voor Nederland-Zweden, de helft nog wel in oranje gehuld. Hoezo visaproblemen voor fans? Hoezo te dure tickets?

Naar het schijnt is ook de organisatie rond de wedstrijden oké. Dat laatste is redelijk onverwacht en zal wel de verdienste van de FIFA zijn. Amerikanen kunnen namelijk niet organiseren als ze het al geen honderdduizend keer hebben gedaan. Ga naar een NBA-wedstrijd en alles loopt op wieltjes. Omdat ze het al honderdduizend keer hebben gedaan. Ga naar Olympische Spelen in de VS en je verbaast je steeds weer over hun onvermogen om verder dan de afgesproken ‘procedures’ te denken en zich aan te passen aan de realiteit.

De echt grote sterren zijn stilaan boven water aan het komen, op het veld dan, maar de voorlopige hoofdrolspelers zijn toch die gigantische stadions en, eens de wedstrijd begonnen is, die snelle VAR-checks.

Het allerlaatste argument tegen de videoassistentie kan nu ook bij het vuilnis. De VAR was altijd al een goed principe, al was het maar om het inherent oneerlijke voetbal niet nog oneerlijker te maken door doelpunten toe te kennen/af te keuren die geen/wel doelpunt waren. De VAR benadert op deze World Cup de perfectie.

De Zweden hadden nog maar net gescoord uit buitenspel of de commentator gaf al aan dat het doelpunt ongeldig was. In België en veel andere landen moet de scheids de zeurende spelers afhouden, grijpt dan naar zijn oortje, staat wat te dralen waar hij is blijven staan en na één, twee, maar drie minuten kan ook, zijn de VAR-assistenten eruit: buitenspel, afkeuren, of niet en dan goedkeuren.

Als we geluk hebben volgt later de bevestiging via een soort lijnenspel waar Raoul De Keyser nieuwe inspiratie uit zou kunnen halen, als hij nog zou leven. Kopen die VAR, ook in België. Het kost elke club misschien een speler, maar het product wordt er beter door.

De romantici die voetbal als spel van fouten koesteren, moesten dus naar iets nieuws op zoek om over te sakkeren en – raad eens – dat hebben ze gevonden: de drankpauzes of hydration breaks zijn nu kop van Jut. Die zijn er ooit occasioneel gekomen in wedstrijden die werden gespeeld in te hete omstandigheden. Dat was ook onzinnig, want één keer drinken in 45 minuten bij 30 graden volstaat niet.

Op deze World Cup zijn hydration breaks geïnstitutionaliseerd, maar het is nog steeds de ref die beslist – wellicht op aangeven van de vierde assistent – dat het tijd is om naar de zijlijn te gaan en een drankje te nuttigen. Wellicht zal daar ook een gelletje bij worden genomen. Het is ten minste te hopen dat ze op dat moment ook hun koolhydraten aanvullen, want anders is dat voetbal maar een achterlijke sport.

Commentatoren hebben het nu al – soms met onverholen cynisme – over het eerste kwart, tweede kwart, enzovoort. Ergens passeerde ook ‘kwartjesvoetbal’, uitgespuwd en net niet vergezeld van een vloek. Werd ook in één moeite vervloekt: de begeleidende muziek, vaak van het enthousiasmerende genre zoals ‘Sirius’ van Alan Parsons Project (doet mij denken aan Michael Jordan) of ‘Freed from Desire’ dat de Spelen van Parijs in vuur en vlam zette.

Die drankpauze van ongeveer drie minuten is natuurlijk meer dan een nutritionele opportuniteit. In die drie minuten kan reclame worden verkocht en daar worden FIFA en sommige van haar rechtenhouders blij van. In die drie minuten kan tactisch worden bijgestuurd, op adem worden gekomen en daar worden de trainer en de ploeg dan weer blij van.

Evolueert voetbal naar een volwassen sportspektakel en zal het een sport van quarters worden? De FIFA zou dat willen, de rechtenhouders ook en als de ploegen zien wat het opbrengt zullen ze ook overstag gaan. Het enige obstakel is het bejaardenparlement van IFAB, de International Football Association Board.

Die waakt onafhankelijk van de FIFA over de regels van het spel en is de hoofdoorzaak dat voetbal de laagst scorende en meest oneerlijke sport van de planeet is. In deze ben ik fan van Infantino en zijn vernieuwingsdrang. Niets mis met quarters, ook niets mis met 4 x 15 minuten effectieve speeltijd. Maar wat er echt zou moeten komen om meer doelpunten te krijgen, is verplicht twee spelers op de aanvalshelft houden en de buitenspellijn halverwege de speelhelft leggen in plaats van op de middenlijn.