Column op site demorgen.be over Jo, Seppe en Sabine Baetens van ma 23 feb 2015

In elke wereldploeg zou volleyballer Jo Baetens zijn basisplaats hebben gehad

Ik hield van Jo Baetens die ik een van de drie beste aanvallers in de wereld vond. In de wereld, u leest het goed

“Heb je nog aan je vader gedacht?,” vroegen ze aan Seppe Baetens nadat die de volleybalbeker van België had gewonnen. Wat hadden ze gedacht dan? Ik had een iets subtielere voorzet geprefereerd, zoals: “22 jaar geleden won Lennik zijn laatste prijs, ook met een Baetens in het veld en jij in de tribune.”

Ach, wat maakt het uit? Ik was erbij zaterdag in Antwerpen en ook voor mij was het 22 jaar geleden. Het werd een trip down memory lane. Ik heb Seppe weten geboren worden en zijn vader nog gefeliciteerd met zijn vaderschap. Ik heb Seppe ook zien rond lopen in de sporthal in de Algoedstraat in Sint-Kwintens-Lennik. En thuis.

Jo was trots. Alles in zijn leven leek in de juiste plooien te vallen. De natuur/oermens Jo(han) Baetens was een paar jaar eerder ook part time jachtopziener geworden op een domein in de buurt van Lennik. Alles had hij voor mekaar. Hij vroeg zich alleen nog af of hij naar het buitenland zou moeten. Hij vertrok niet. Ik vertrok dat jaar wel, zij het als journalist en niet heel ver: naar Nederland. Gedaan met volleybal kijken in België en ik volgde voortaan Oranje op de voet, tot en met en zelfs voorbij de olympische titel van 1996. Ik heb die jaren veel goede volleyballers gezien, maar in elke wereldploeg zou Jo Baetens zijn basisplaats hebben gehad.

Seppe Baetens in actie. ©PHOTO NEWS

Jo heb ik na de bekerfinale van 1993 nooit meer zien spelen en ook nooit meer gezien. In de zomer van 1993 ging hij voor een loopje ter voorbereiding op het nieuwe seizoen met het nieuwe Lennik. Terug thuis voelde hij zich onwel en die middag overleed hij aan een plotse hartdood. Ik zat op de ferry naar Ellis Island in New York toen ik andere Belgische volleyballers op weg terug van de Universiade tegen het lijf liep en die mij het nieuws meldden.

Ik had een ingewikkelde band met Jo Baetens. Eén met veel lagen. In het begin was hij een tegenstander (hij heeft als aankomende sterspeler nog eens een wedstrijd verloren tegen mij en daar was/ben ik verdomd trots op). Later werd hij een journalistiek onderwerp en vervolgens ook een soort vriend of minimaal een goeie kennis. Ik hield van Jo Baetens die ik een van de drie beste aanvallers in de wereld vond. In de wereld, u leest het goed.

Gisteren heb ik op Sportweekend ook Sabine gezien, de vrouw van Jo en de moeder van Seppe. Ja dus, Seppe hád aan zijn vader gedacht of wat dacht u, en neen, daar had hij Sporza niet voor nodig. Hij was vrijdag nog naar het kerkhof naar zijn graf gegaan om zijn steun te vragen. Hij had dat vorig jaar ook gedaan en dat was gelukt, maar toen speelde hij nog bij Antwerpen, de ploeg die hij zaterdag mee decimeerde.

13.000 man, het is geleden van trips naar de NBA dat ik zoveel mensen samen naar een balspel in een zaal heb zien zitten kijken

Seppe Baetens heeft de familienaam van zijn vader, maar daar lijkt hij verder niet al te veel op, behalve misschien zijn lange armen. Jo Baetens was een betere speler dan Seppe Baetens, maar dat kan je zijn zoon niet kwalijk nemen. Jo Baetens was vier centimeter langer, sprong nog hoger en was nog sterker. Hij was ook veel laconieker, zowel in de nederlaag als de overwinning. Seppe jumpte zaterdag bij het eerste punt van Asse-Lennik haast over het net. Jo had hooguit een keertje meewarig naar de andere kant geglimlacht. Ach, het maakt niet: Baetens is Baetens en ik was plaatsvervangend blij voor Jo, Sabine en Seppe.

We waren zaterdag met 13.000. Dertienduizend. En daarvan zaten er al minimaal 8.000 (achtduizend!) toen de vrouwen om vijf uur aan hun wedstrijd begonnen. 13.000 man, het is geleden van trips naar de NBA dat ik zoveel mensen samen naar een balspel in een zaal heb zien zitten kijken. Nadat Asse-Lennik tegen de Antwerpenaars in eigen Sportpaleis het laatste punt had gescoord van een vreselijk pak rammel, kregen ze ook applaus van de Antwerpse clan. Fanatiek en toch beschaafd: het spel is veranderd, de spelers ook, maar niet de geest van mijn sport. Het was een prettig weerzien met het volleybal.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s