Column over het onzinstraatje van doping op demorgen.be van 10 aug 2015

Hoe zwemmen en atletiek de voorbije weken in het onzinstraatje van het wielrennen belandden

In Kazan – en nog meer daar buiten – is schande gesproken over de nominatie van Sun Yang als zwemmer van het voorbije WK (naast Kathy Ledecky uiteraard) omdat hij een dopingzondaar zou zijn. En in die andere grote olympische sport – atletiek – hangen ze in de gordijnen omdat er op grote schaal positieve tests onder de mat zouden zijn geveegd. Ze zullen in het wielrennen wel raar opkijken dat die uitslaande brand nu ook andere sporten treft, maar net als in het wielrennen is dit niet de hele waarheid.

Sun Yang eerst. Die is vorig jaar betrapt op trimetazidine. Dat klinkt erger dan het is en dat vindt ook het WADA, want het is een zogeheten specified substance. Met andere woorden: als er ook maar een goeie reden kan worden gevonden om de aanwezigheid in de urine te verklaren, dan gaat de atleet vrijuit. Sun Yang gaf toe dat hij iets had gekregen van zijn dokter voor pijntjes in de borst in de aanloop naar de nationale kampioenschappen.

Jammer, maar helaas: tegenwoordig vinden de labo’s een suikerklontje in dertig olympische baden en van trimetazidine dat alleen in competitie verboden is, werd na een wedstrijd nog sporen gevonden. De vlijtige Chinezen lapten hem toch nog drie maanden schorsing aan de broek, maar van doping was hier geen sprake.

Laten we een kat een kat noemen: atletiek is de eerste dopingsport. Alle nieuwe producten werden eerst in atletiek uitgetest

Atletiek dan. Een week geleden bekeek ik de ARD reportage Geheimsache Doping, deel twee van Hajo Seppelt, en ik besloot even achteruit te leunen en te kijken wat er van kwam. In het kort ging het hier om: in scène gezet als in Tatort had Seppelt via een USB-stick in een bruine enveloppe ultrageheime bloedwaarden toegestuurd gekregen. Samen met data miners van de Sunday Times was hij tot de vaststelling gekomen dat de IAAF op grote schaal positieve tests, of in dit geval eerder verdachte bloedwaarden, onder de mat had geveegd.

Ongeveer alle media namen de conclusies van de reportage klakkeloos over. Niemand die opmerkte dat het best heftig was om dat zo te concluderen vanaf een excelletje. Ik keek verder en ja hoor, daar waren ze ineens: Michael Ashenden en Robin Parisotto. Laat er geen misverstand over bestaan: ik ben niet in een tiende van de examens geslaagd waarin deze twee Australische heren zijn geslaagd, maar ik ben er al een tijdje achter dat ook de allerslimste non-believers en believers in de dopingdebatten elkaar bestoken met argumenten waarmee ze tijdens die examens niet hadden moeten aankomen.

Toen vervolgens de reporter een nieuwe uitstap maakte richting Kenia om daar wat oude koeien uit de sloot te halen zoals ‘ik ben een dokter en ik kan u aan epo helpen’, was het welletjes. Laten we een kat een kat noemen: atletiek is de eerste dopingsport. Elk nieuw product is eerst in atletiek uitgetest. Het misbruik was er al die jaren niet minder dan in wielrennen, er werd alleen minder over opgeschept. Maar serieuze beschuldigingen vereisen serieuze bewijzen en dat kan onmogelijk een gekregen excelletje met sommige afwijkende bloedwaarden zijn. Wie op basis daarvan roept dat atletiek er even slecht aan toe is als het wielrennen vijftien jaar geleden, is niet eerlijk.

Die zogeheten geheime bloedwaarden waren overigens al onderwerp van een wetenschappelijke publicatie en toen kwam men tot de conclusie dat verder onderzoek nodig was. Neem bijvoorbeeld die Kenianen. Geen mens die er aan twijfelt dat ook in Kenia epo is gebruikt en wellicht nog steeds wordt gebruikt, maar epo-gebruik concluderen op basis van te veel jonge rode bloedcellen zoals in de reportage, is je reinste onzin. Kenianen leven en trainen op hoogte en u wil niet weten wat dit met de bloedwaarden doet.

Als er dan toch problemen moeten worden gemaakt met betrekking tot atletiek en de IAAF dan dit misschien: in 2014 zijn in het atletiek 3.317 bloedtests afgenomen voor het biologisch paspoort. In het wielrennen waren dat er 8.053 terwijl er op mondiaal niveau misschien tien keer meer atleten dan wielrenners zijn. Volgend jaar op de Olympische Spelen zijn er vier keer meer atleten dan wielrenners, maar niet de helft van de controles. Dàt is de grote schande van het atletiek.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s