Column Hulde aan Albert en Van Aert op demorgen.be van 30 jan 2017

Hulde aan Niels Albert en Wout Van Aert

Wat er van de sport was afgelopen weekend? De comeback van de comeback, dat was er van de sport. Niks mooier dan een atleet of een team die uit een kansloze positie terugkomen of uit de as herrijzen om finaal te winnen.

De zusjes Williams kan je moeilijk een comeback noemen, op Venus na misschien, maar op 35- en 36-jarige leeftijd nog in een finale van een Grand Slam staan, behoort tot de all time grote momenten van het vrouwentennis. Roger Federer die – ook al 35 – na dik vier jaar nog eens in een finale staat, is wel een zuivere comeback en misschien wel de mooiste sinds de eerste van Michael Jordan in 1995, toen nog maar 31. Roger Federer had zichzelf heruitgevonden en won van Rafael Nadal. Een zege van het tennis zoals dat spel hoort te worden gespeeld.

Overigens, even terzijde: als u de finale hebt gezien (als u wat met sport heeft was er geen enkele goede reden om niet te kijken) zal u wellicht hebben gemerkt dat in de laatste game tot vier keer toe een beslissing van de umpire werd gechallenged, tot het laatste punt toe. Ook dat is moderne sport: eerlijke sport, ondersteund door videorefereeing.

Een comeback in de strikte betekenis van het begrip was de 2-0 overwinning van AA Gent tegen Club Brugge niet, maar zo werd het wel in Gent en omstreken gevierd. Na vijf nederlagen op rij tegen de aartsrivaal, herrees Gent uit wat stilaan op as was beginnen lijken.

Overigens, ook dit terzijde: Gent zette op een hele cruciale positie in de as een Japanner neer. Daar is het altijd moeilijk mee praten en bovendien had die welgeteld één keer meegetraind. Die jongen deed het prima en scoorde ook nog. Voorin liep dan nog een speler die ze al een maand niet hadden gezien in Gent en hij scoorde de andere goal. Dat geen enkele voetbalcoach nog komt zeuren dat hij of zij te weinig voorbereidingstijd heeft gehad om een team in te spelen.

Comeback en eerlijke sport vonden elkaar (of niet, afhankelijk voor wie u supportert) in het Noord-Kempens wereldkampioenschap veldrijden in Bieles. Overigens, voor de laatste keer terzijde: in welke sport zou het al zijn voorgekomen dat zowel de mannelijke als vrouwelijke wereldkampioen uit hetzelfde dorp komt? Misschien ooit eens in één of andere vorm van skiën of schaatsen, maar ik kan mij zo niet direct iets voor de geest halen.

Was die wereldtitel van Wout Van Aert eerlijke sport? We moeten alvast blij zijn dat we van dat corticosteroïdenverhaal verlost zijn en nu helemaal in de tubessferen vertoeven. Maar was het eerlijk dat iedereen met een beetje ambitie minimaal vier keer plat reed en Wout Van Aert maar één keer? Sorry voor Mathieu van der Poel, maar ja, ja en nog eens ja.

Als Niels Albert de weloverwogen beslissing heeft genomen om zijn poulain op traktortubes de Luxemburgse wei in te sturen en niet op die de bandjes waar de rest op reed, dan is dat geen toeval. Bandenkeuze maakt integraal deel uit van deze sport en dus is dat geniaal van Albert en vooral dom van de rest dat ze niet inzagen dat ze met de meest lekbestendige tubes hadden moeten rijden. Die zouden een beetje stroever rijden, en dat hebben we gezien aan de start van Van Aert, maar je kon ten minste blijven rijden.

Daarom: hulde aan Niels Albert en Wout Van Aert. Ooit zou ik wel willen weten wat ze precies aan die knie hebben gedaan om die klaar te krijgen. Als ze van de week met verdoving hebben getraind en gereden, alle begrip daarvoor. Indien niet en Wout Van Aert maakt zonder problemen de rest van het seizoen vol, dan is er een mooi stukje dorpstheater opgevoerd. Wat ook weer knap zou zijn en verder niks afdoet van die wereldtitel.