Jeremy

De laatste keer dat op deze plek meer dan een paragraaf aan Jeremy Doku werd gewijd, is alweer een jaar geleden. Dat was naar aanleiding van zijn driedelige Doku-docu die hij op zijn eigenste YouTube-kanaal had gepost.

Deel één ging over ‘terug naar de roots’, naar Borgerhout. Deel twee speelde zich af in het rovershol voor de elite genaamd Dubai, waar hij een huwelijksaanzoek deed. Ondertussen was dat nieuws geworden, vooral dan de mededeling dat hij niet van plan was het huwelijk te consumeren alvorens ze die ringen aan de wederzijdse vingers hadden. In deel drie gaat het over de tegenslagen en hoe die te overkomen, in vier en vijf over zijn bezoek aan Ghana. In deel zes gaat hij samen met Dodi Lukebakio op zoek naar hun gemeenschappelijke vriend en hoofdrolspeler in de zes episodes, God.

Wat die voetballers bezielt om met andere dan voetbalkunsten de aandacht op te zoeken, God – hij weer – mag het weten. Het is een tendens die wellicht door een deel van het publiek wordt toegejuicht en door een ander deel wordt verafschuwd: voetballers en, bij uitbreiding, sporters die zichzelf profileren als de voorbeeldige familieman.

Daarbij hoort de obligate inkijk in hun persoonlijke leven en zo wordt het gezin deel van het verhaal. Er lopen tegenwoordig na een wedstrijd meer kinderen op het voetbalveld dan op een gemiddelde speelplaats tijdens de speeltijd. En in de mixed zone van een wielerkoers moet je opletten om niet over de kleuters, peuters en buggy’s te struikelen. Mijn raad aan de aanverwanten van sporters: laat pa zijn ding doen, blijf op afstand. Journalisten: stel pa vragen over de wedstrijd/koers. En stop met ‘de vrouw van’ te interviewen.

Dat is buiten Jeremy Doku gerekend. Die ging recent nog een stapje verder. Weken van tevoren kondigde hij aan dat hij misschien wel een keertje een wedstrijd op deze World Cup zou moeten missen omdat zijn vrouw hoogzwanger is.

Je zou denken: dat is nu eens nieuws dat we pas nieuws gaan maken als het zich echt aankondigt, kwestie van zo lang mogelijk op het sportieve te concentreren. Bovendien: voor hetzelfde geld gaan de Belgen er in de tweede ronde uit en komt die kleine pas tevoorschijn als pa al thuis is. Neen dus en zodoende gaat het nu al een hele tijd over dat tijdelijk vaderschapsverlof, met meningen allerhande, de ene al meer ter zake doend dan de andere.

Aan het ene uiterste de vertederde vrouw en de moderne man die het vanzelfsprekend vinden dat de aanstaande vaders (tegenwoordig: papa’s) de aanstaande moeders (mama’s in het jargon) bijstaan. Aan het andere uiterste de macho die vindt dat ‘madame’ zo’n bevalling wel alleen aankan en een zoomsessie als bijstand moet volstaan.

Een generatiekloof tekende zich af, volgens deze krant. Dat weet ik zo niet. Ik zou niet graag een wedstrijd willen missen, maar zeker ook geen geboorte, dus zou ik de wedstrijd missen. Alleen zou mij dat niet overkomen, want ik heb opgelet in de les seksuele voorlichting en wist goed van de hoed en de rand, dus van de pil, het condoom en als laatste redmiddel ‘voor het zingen de kerk uit’.Volgens Jeremy Doku was het ‘moeilijk zulke dingen te plannen’. Dat klopt, je kan niet plannen wanneer je zwanger wordt. Maar je kan al een tijdje redelijk goed plannen wanneer je níét zwanger wordt. God kun je hier moeilijk ter verschoning inroepen om het niet te doen, want de meeste godsdiensten hebben contraceptie als familieplanning aanvaard.

Vanuit Belgisch standpunt lijkt het niet slim hoe Doku en zijn Shireen het hebben aangepakt, maar zij (en wij) zitten er nu mee en we moeten er door. Hij zegt dat de bond en hijzelf een oplossing gaan vinden.

Een gokje: als de wedstrijd tegen Iran ruim wordt gewonnen, vliegt zwangere Jeremy naar Engeland. Terwijl hij in de lucht hangt, of bijna gaat landen, wordt Shireen naar de kliniek gebracht en wordt de bevalling ingeleid. Tussen 21 juni (Iran) en 1 juli (de vroegste mogelijke zestiende finale) zitten tien dagen. Ideaal is het niet, maar in die tijd kun je heen en weer vliegen.

Maar wat als de timing van die zwangerschap helemaal niet toevallig is en Doku niet slecht uitkomt? Oké, die World Cup fietst er een beetje tussendoor en dat is vervelend, maar ook niet meer dan dat.

Veel vervelender ware een bevalling in volle voorbereiding op het clubseizoen of nog erger, bij de seizoensstart en dat ook nog eens met een nieuwe trainer. Voor werkgever Manchester City en werknemer Doku, die op het punt staat zijn salaris te verviervoudigen, is een bevalling tijdens de speeltijd met de nationale ploeg misschien nog niet zo slecht getimed.