Column Black, Blanc, Beur, Belge in De Morgen van 17 juni 2014

BLACK, BLANC, BEUR, BELGE

De Morgen – 17 Jun. 2014

Op het gevaar af voor Belgicist te worden uitgescholden, ook ik blijf bij die Rode Duivels niet onbewogen. Maar omdat in topsport de resultaten tellen, wil ik toch maar even de wedstrijd van vanavond afwachten vooraleer mij voluit te smijten. Ik vertrouw die Algerijnen namelijk niet. Een speler zei voor de camera ‘Wij willen het Arabische volk vertegenwoordigen’, en daar kan ik mij met de beste wil van de wereld de laatste decennia niks bij voorstellen dat niét met overdreven geweld te maken heeft (in een voetbalcontext, welteverstaan).

Of de Rode Duivels het laatste restje lijm zijn dat België bij elkaar houdt, wilden de buitenlandse media mij laten zeggen in de aanloop naar dit toernooi. Dat heb ik zwaar afgestreden. België is niet te redden, niet door dat amechtig handje op de voetballersharten bij de Brabançonne en ook niet door Kompany en Fellaini of door De Bruyne en Courtois.

Daarna moest ik uitleggen hoe het komt dat wij ineens zo’n goeie voetballers hebben. Dat was al andere koek, want dit succes heeft vele vaders. Eigenlijk is het bezopen dat we nu al van succes spreken terwijl we nog geen wedstrijd hebben gespeeld, maar zo zijn wij Belgen dan weer: blij met een dode mus.

Hebben we te maken met een generatie van talent die toevallig samen groot zijn geworden, of zit er een systeem achter? Het is een beetje van allebei. Eind vorige eeuw zijn Michel Sablon en Bob Browaeys de kar gaan trekken van de jeugdopleiding. Tegelijk kreeg het IKFoot-project (later DoublePass) een poot aan de grond.

Dit is niet de oorzaak voor de doorbraak van Kompany, maar wel voor de schitterende generaties voetballers die daarna zijn gekomen en die ze nu klaarstomen bij de jeugd. Kompany en co. is een generatie getalenteerde voetballers die om onverklaarbare redenen ineens samen is opgestaan, niet toevallig pleintjesvoetballers, niet toevallig (velen) met allochtone roots.

In 1986 en 1990 had we één international die niet uit de pure Belgische klei was getrokken: Enzo Scifo. Die was in 1994 en 1998 ook van de partij, maar in 1994 kreeg hij het gezelschap van Joske Weber, een genaturaliseerde Kroaat die meegenomen werd om af te zetten bij het kaarten. In 1998 waren we multicultureel zoals nooit tevoren: twee genaturaliseerden (Vidovic, een Joegoslaaf, en Oliveira, een Braziliaan), Scifo uiteraard en de twee Congolese broers Mpenza.

In 2002 alweer iets minder multicultureel: één Mpenza bleef over en Strupar was een paspoorthopper uit Kroatië.En dan kwam twaalf jaar niets, tot dit WK. Tien van de drieëntwintig spelers zijn Belgen van deels allochtone oorsprong, waarvan er zeven Sub-Sahara (vijf) of Noord-Afrikaanse (twee) genen hebben. De resterende drie zijn van Spaanse of Caraïbische origine en de zeer begaafde Adnan Januzaj van Manchester United is als Kosovaar de enige asielzoeker in de nationale ploeg.

Een kwart eeuw nadat bij Nederland met Gullit en Rijkaard twee dragende spelers met een donkere huid debuteerden, bijna twintig jaar nadat de Fransen hun migrantenzonen omarmden, zijn ook wij er eindelijk in geslaagd dat vat aan talent aan te boren. Het is Black, Blanc, Beur(re) à la Belge, en het kan voetballen als de beste.

HANS VANDEWEGHE

Copyright © 2014 De Persgroep Publishing. All rights reserved

Black, Blanc, Beurre, Belge

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s