Excuustruus

U moet eerst even naar de zaterdagcolumn en dan terug naar hier. Alles klopt aan die zaterdagcolumn, behalve dat Gianni Infantino zou doorgaan met zijn plan en de 211 bonden apart voor zijn kar zou proberen te spannen, te beginnen met de kleintjes en de armlastigen, en zo verder.

Dat was een foute inschatting. Ergens in de wereld (Miami?) lag Gianni vrijdagnacht te woelen, en zoals dat wel vaker gaat met piekeren ’s nachts werden zijn gedachten steeds donkerder. Het ondenkbare scenario leek ineens realiteit in wording: een coup. Niet van de bonden waarvan hij de meerderheid nog steeds achter zich wist, wel van binnen zijn eigen organisatie, de wereldvoetbalbond FIFA.

Midden in onze nacht, late avond in de VS, kwam het statement: de plannen om via een afgesplitst bedrijf een deel van de commerciële rechten van de World Cup te vermarkten gaan niet door. Te veel verdeeldheid, concludeerde Gianni: voetbal moet verenigen.

Het was sprekend dat dit weekend ook operationeel directeur Kevin Lamour, twee niveaus onder de voorzitter, zich uitsprak tegen het plan. In niet mis te verstane bewoordingen pleitte hij voor een president die de sport zou dienen in plaats van zichzelf.

Volgens onderzoeksjournalist Romain Molina moet Infantino vrijdag hebben beseft dat hij de steun van zijn hogere leidinggevenden kwijt was. Het zoemt al langer rond in Zürich dat secretaris-generaal Mattias Grafström zijn voorzitter-baas een hak zou willen zetten bij de eerste de beste mogelijkheid. Zijn eigengereide optreden en zijn keizerlijke gedrag stuiten de in Zwitserland geboren Zweed met Nederlandse moeder tegen de borst.

Als u tijdens het WK voetbal hebt gekeken, dan kent u vast Grafström. Dat is die magere kale man met baard en snor, die zo goed lijkt op trainer Erik ten Hag. Hij keek niet vrolijk, en we weten nu waarom. Hij piekerde over zijn nakende rol als Brutus.

Grafström zou de bedenker van de coup zijn. Paranoia, niet voetbal, is nu the name of the game aan de FIFA Strasse in Zürich. Nog volgens Molina is Infantino een dead man walking. Dat willen we nog weleens zien.

Hoe staat het er nu voor? Zijn tegen: de continentale confederaties van Europa, Noord- en Midden-Amerika en Azië. Zijn voor, of althans niet tegen: Afrika en Zuid-Amerika. Het plan op zich was economische logica in de hypergecommercialiseerde wereld die voetbal is. Met de juiste controles had het kunnen werken en was het zelfs minder verstorend dan die hele gedisneyficeerde World Cup van laatst.

Alleen heeft Infantino hier soloslim gespeeld en de continentale bonden (UEFA voorop) voor het blok gezet. Reken daarbij dat de meeste brains van de FIFA Europees zijn en denken, en je hebt de perfecte storm. Een logisch plan en toch ferme tegenwind; Infantino zal nu wel beseffen dat hij het probleem is, meer dan zijn plan.

Wie de coulissen van de internationale sportwereld een beetje volgt, is niet verbaasd over de strapatsen van Infantino. In alle bonden is vroeg of laat wel iets aan de hand.

Neem nu World Athletics, toen het nog IAAF heette. Vandaag is dat onder Seb Coe een eerbaar organisme dat democratisch beslist, maar onder zijn voorganger Lamine Diack ging het er heel anders aan toe. Die kreeg geld van de Russen om samen met zijn medische directeur positieve urinestalen te laten verdwijnen. In minstens vijf andere bonden van olympische sporten is het momenteel hommeles rond een al dan niet corrupte of autocratische voorzitter.

Infantino zou volgens The Times na zijn laatste termijn als FIFA-voorzitter – hij moet in 2027 voor een laatste termijn van vier jaar worden herkozen – mikken op een goedbetaalde baan bij die nieuw op te richten commerciële entiteit. Of daar echt een salaris van 30 miljoen euro tegenover had gestaan, mag worden betwijfeld. Met zijn 5 miljoen van nu komt hij ruimschoots toe.

Het Internationaal Olympisch Comité krijgt steevast kritiek op zijn hoge salarissen. Tot voor kort waren de twee werelden (voetbal en Olympische Spelen) qua omzet elkaar waard. De voorzitter van het IOC kost ongeveer tien keer minder: 300.000 euro per jaar plus de huur van haar woning en nog wat leefkosten.

Van dat IOC moet niet worden verwacht dat het de FIFA ter orde roept. Dat kunnen alleen de FIFA Council en de algemene vergadering. In de FIFA Council zit sinds vorig jaar onze bondsvoorzitter Pascale Van Damme, a rato van 217.000 euro per jaar, businessclasstickets, vijfsterrenhotel en 217 euro onkosten per dag. Het is wachten op het bewijs dat ze meer is dan Infantino’s excuustruus, gebruikt om de Noorse stoorzender-voorzitter Lise Klaveness te blokkeren.