Negen op Tien

Eén uitspraak van Remco Evenepoel spookt al een halve Tour door het hoofd. “Het zou typisch Belgisch zijn om er na deze dag het negatieve uit te halen. Hoeveel ik mezelf geef voor de rit? Een negen op tien. Geen tien, omdat ik even heb moeten lossen.”

Dat zei hij op 14 juli, nadat het Tour-peloton aan het eind van een bloedhete dag de klim naar Le Lioran voor de kiezen had gekregen. Tadej Pogacar was al op achttien kilometer van de meet aan de boom beginnen schudden en haalde Richard Carapaz bij. Revanche voor de manier waarop Carapaz zijn maat Isaac Del Toro de Ronde van Italië had doen verliezen in 2025, zo luidde de analyse.

Niks van, de generositeit waarmee Pogacar de laatste drie dagen Carapaz heeft beloond voor zijn aanvalslust met twee ritoverwinningen en de bolletjestrui, wijst niet onmiddellijk op revanchegevoelens. Het was gewoon koers die dag en Remco Evenepoel moest lossen op de steilste stukken.

Nadien kwam hij terug in een afdaling en werd onverhoopt tweede na de ongenaakbare Sloveen. Dat hij het meteen na die zware rit had over de perceptie rond zijn persoon en de media de les las over hoe zijn prestatie te beoordelen, dat was vintage Remco Evenepoel.

Wat kon je die dag anders dan vraagtekens plaatsen bij zijn prestatie? Moeten lossen op een col van eerste categorie van 4,4 kilometer tegen 8,5 procent, maar wel kunnen volgen op een van 3,1 kilometer tegen 5,8 procent. Op dat moment zegt dat iets als: op steile klimmen komt hij tekort, op al het andere, zeker op een lopende klim, is hij bij de beteren.

Is dat nu typisch Belgisch om daar toch een vraagteken bij te plaatsen, nadat hij ook op de Tourmalet de rol had moeten lossen? Neen, dat is journalistiek. Het is de rol van de commentator, de analist, en iedereen die wordt betaald om kijkers, luisteraars en lezers te informeren, om een prestatie te kaderen.

Laten we het eens omdraaien. Weet u wat typisch Belgisch is? Geen vragen stellen. Zomaar de teksten van de atleten overnemen en voor waar verkondigen. Zoals bij het riedeltje van Remco Evenepoel dat hij zonder Tadej Pogacar een veel mooier palmares zou hebben. Bij de laatste Luik-Bastenaken-Luik moest hij alvast ook dat nieuwste godenkind Paul Seixas laten voorgaan.

Evenepoels winstkansen zouden zonder Pogacar ongetwijfeld zijn gestegen, maar die van veel andere renners ook. De wedstrijden zouden ook anders zijn verlopen, wellicht veel minder voorspelbaar. Niet zeker of Evenepoel die naar zijn hand had kunnen zetten.

Het omgekeerde is wel zo goed als zeker: Evenepoel heeft zijn mooiste koersen gewonnen omdat Pogacar niet meereed, zoals bijvoorbeeld op de Olympische Spelen. Behalve het WK van Wollongong 2022 heeft hij één wedstrijd gewonnen waarin Pogacar ook aan de start stond. Dat was Luik-Bastenaken-Luik in 2023. Alleen reed de Sloveen toen niet uit omdat hij viel en daarbij zijn hand brak.Evenepoel had zaterdag zijn derde rit kunnen winnen als hij wat vroeger had beseft dat het menens was vanwege Pogacar om een hele rit te babysitten op Isaac Del Toro. Hij had het kunnen weten, nadat de Sloveen ook al op het Plateau de Solaison bij Del Toro was gebleven in de hoop dat die kon winnen.Typisch Belgisch om de geschenkverpakking bij die overwinning maar in ondergeschikte orde te vermelden en om Evenepoel nu te bombarderen tot kandidaat-Tour-winnaar. Er zomaar van uitgaan dat die tweede plaats in de Tour van 2026 het beste laat verhopen eens de Sloveen zal zijn gestopt, is een bocht te ver.

Remco Evenepoel heeft een prachtprestatie neergezet, laat daar geen twijfel over bestaan. Hij heeft zich verbeterd in het klimwerk, is minder chaotisch tijdens de koers als het wat minder gaat, en is nog steeds veruit de beste tijdrijder van de wereld. Dat biedt kansen, maar hij blijft een generatiegenoot van de beste renner van de laatste vijftig jaar die misschien op weg is om de beste renner aller tijden te worden. De op één na beste ronderenner is er ook nog, maar die viel nu uit.

Veel kans dat Tadej Pogacar zolang blijft tot hij er acht heeft (het record is voor hem de zeven van Lance Armstrong). De nieuwste generatie zal dan het wasdom hebben bereikt en ook Evenepoel 2.0 dreigt dan over zijn top te zijn.

In de komende twaalf maanden zal blijken hoe duurzaam en natuurlijk die metamorfose is tot stand gekomen. Noem het typisch Belgisch, het blijft een terechte bemerking dat er nog al grote motoren waren die hun streng regime maar één jaar konden trekken. Bradley Wiggins had dan wel een Tour op zak.

Dus ja: een negen op tien voor deze zomer. Met een waarschuwing verpakt als goede raad van de klastitularis: nu volhouden.