Groots…Greg…Goud in De Morgen van 8 aug 2016

In de pdf hierbij ook opinie van Geert Noels

GROOTS…GREG…GOUD

Op het zwaarste olympische parcours ooit is de mooiste wegwedstrijd uit de olympische geschiedenis gereden en die is gewonnen door de beste en meest genereuze klassieke coureur die nog nooit een klassieker had gewonnen. Zaterdag gaf Greg Van Avermaet op Copacabana zijn carrière de mooist denkbare glans, die van goud.

Na een rampzalige start in judo en tennis maar een stevige hockeyprestatie pakte België op dag één meteen het derde te verdienen goud van de Olympische Spelen van de 31ste Olympiade. Medevluchter Jakob Fuglsang stond niet eens op de foto toen Greg Van Avermaet aan Posto 5 over de aankomst stormde en het uitschreeuwde van vreugde en ook een beetje van ergernis. De beste klassieke renner had nog nooit een klassieker gewonnen en dat stak.

Die omissie is nu weggevaagd in een bijna zeven uur durende knalprestatie. Vergeet die ereplaatsen en de daarmee gepaard gaande frustratie na de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix, vergeet dat kasseigeknots van de Omloop, want in Rio lagen ook kasseien en het ging er ook nog eens hard bergop, vergeet die Tour-etappes… Dit onverwachte goud op een parcours dat hem niet lag, overstijgt ruim de wereldtitel van Johan Museeuw in twintig jaar geleden in Lugano, ook op een onmogelijk parcours.

Dit olympisch goud is bigger than life, dit is dé Belgische wielerprestatie van deze eeuw. En toch was het Belgische beeld van de dag niet die sprint, ook niet het knullige podium achteraf, een olympische titel onwaardig. Wel de eerder afgestapte Laurens De Plus, die na de verschroeiende sprint van Van Avermaet in tranen van ongeloof Copacabana op en neer liep, hij van Etixx-Quickstep op zoek naar de man van BMC voor wij hij zich eerder de ziel uit het lijf had gereden en die het namens de Belgische driekleur meesterlijk had afgemaakt.

De jonge De Plus, twintig pas en nog zo onbezoedeld, die besefte dat hij mee historie had geschreven en die over de sponsorgrenzen heen zo ontroerd was dat hij zijn tranen de vrije loop liet. Dít zijn de Olympische Spelen en die zijn met niks te vergelijken. Later kwam ook Serge Pauwels met een brede smile over de meet. Philippe Gilbert was iets minder happy en leek eerder verwonderd dat zijn ploegmaat dat tot een goed einde had gebracht. Hij had moeten afhaken op de zwaarste helling en hij was niet de enige die grote ogen trok, niet het minst de winnaar zelf.

Alles zat mee

Bondscoach Kevin De Weert, nog zo’n beeld: trillend op zijn benen, trillend in de keel, had geen woorden maar stortte toch een woordenvloed uit. De Weert en zijn kersverse olympische kampioen waren heel eerlijk in hun analyse: uiteraard moest alles meezitten en zat ook alles mee en vielen alles puzzelstukjes aan het eind op de juiste plaats.

Hoe ging dat dan? Welnu, Greg Van Avermaet dwong zijn geluk zelf af door in de aanval te gaan, door te reageren op de juiste uitvallen, door er aan te hangen bij de laatste klim naar Vista Chinese en ten slotte door te profiteren van de val van Vincenzo Nibali en Sergio Henao, die anders wellicht samen naar de aankomst waren gereden maar al te driest te werk gingen.

Ze crashten in de afdaling en vervolgens ging Van Avermaet mee met Jakob Fuglsang, die achter de niet gevallen Rafal Majka aanging. En de Deen wil altijd koersen. Geluk dus, dat zeker, maar als je niet aanvalt en niet vooraan zit, dient geluk tot niks. Van Avermaet reed altijd voorin en was na 240 loodzware kilometers de meest lucide, sterkste en rapste van de drie.

Door het subjectieve heen kijkend, is dit voor de neutrale kijker en misschien zelfs voor de UCI een zwak podium zonder grote naam dat het wielrennen geen eer aandoet. Van Avermaet, Fuglsang en Majka hebben samen geen klassiek en ook geen etappepalmares, al heeft Majka nu al twee keer de bergprijs gewonnen in de Tour. Jawel, de klimgeit van de voorbije Tour werd door een Belgische klassieke renner op zijn parcours geklopt.

Mooi lijstje

Greg Van Avermaet is een renner die vooral in het wielrennen aanzien geniet: genereus, voluntaristisch, altijd in voor een aanval, maar hij had vooralsnog niet het palmares dat bij zijn kwaliteiten hoorde. Deze olympische titel zal daar verandering in brengen, ook in de perceptie van zijn eigen mogelijkheden.

Toch krijgt in het wielrennen een olympische titel zelden de erkenning buiten het winnende land. Dat lag in het recente verleden aan het parcours en aan rare wedstrijdwendingen. Het handeltje in Londen tussen de Kazak Alexander Vinokoerov en de Colombiaan Rigoberto Uran, door de portemonnee van de eerste in zijn voordeel beslecht, heeft er ook geen goed aan gedaan. Daar had deze wedstrijd alvast niks mee vandoen, al zal Fuglsang nog wel eens in het Waasland mogen aankloppen voor een wederdienst, in speciën dan wel in daden.

Even abstractie gemaakt van Alexander Vinokoerov staat Greg Van Avermaet deze eeuw nu toch maar mooi in een lijstje met Samuel Sanchez (Beijing), Paolo Bettini (Athene) en Jan Ullrich (Sydney).