Belgian Cats

De Belgische katten zitten weer in hun mand en daar moeten we nog iets over kwijt. Weer een hype die we kunnen afstrepen. Er resten ons nu alleen nog de avonturen van Remcoooh en co. in Canada om ons onwijs druk over te maken.

Van (on)vervulde hypes gesproken: de beste teamprestaties van deze zomer kwamen van de Red Panthers, de nationale hockeyvrouwen, en van de Yellow Tigers, de nationale volleybalvrouwen. Die laatsten verloren weliswaar hun achtste finale op het EK van Duitsland, maar lieten eerder vlagen van grote klasse zien en klopten bijvoorbeeld Nederland. De toekomst oogt mooi voor die twee ploegen, minder voor de Belgian Cats.

Hun nederlaag donderdag in en tegen Duitsland was redelijk voorspelbaar. Voor-spel-baar, jawel. Dat las u nergens en dat komt vooral omdat de media niet langer over de grootste achtergrondkennis beschikken inzake basketbal en al helemaal niet goed weten hoe dat spelletje wordt gespeeld. Of in hun commentaar niet te kritisch willen klinken, dat kan ook.

Uit die proximity bias, vooringenomenheid door nabijheid, volgt een enthousiasmerend verhaal met allerlei citaten van speelsters, ex-speelsters en coach. Was het een beetje belachelijk om coach Mike ‘we go for gold’ Thibault te citeren? Ja en neen. Een Amerikaan gaat altijd voor goud.

Maar hadden we dat anders kunnen analyseren? Wellicht wel. Natuurlijk was het een ferme tegenvaller dat Duitsland in de eerste wedstrijd van het toernooi een oplawaai had gekregen van Spanje en daardoor in de barrages terechtkwam en via die extra wedstrijd de tegenstander van België werd.

Zo was Duitsland nog sterker geworden sinds de Spelen van Parijs en toen wonnen ze al met 83-69. In Lille, in een zaal gevuld met Belgen. Donderdag was het in Berlijn, in een zaal gevuld met Duitsers.

Iedereen die het spel basketbal een beetje kent, ziet meteen dat het Emma Meesseman en de rest is. Dat komt door de klasse van Meesseman, maar evengoed door het gebrek aan klasse en daadkracht van de rest. Als één speelster twee of drie verdedigers op haar nek krijgt, dan moet de rest gaan lopen en komen er boulevards richting de ring.

Die intelligentie zit niet in het team. Ook fysieke présence, die de laatste jaren steeds meer het verschil maakt, is niet van de Cats. Herbekijk de wedstrijd en analyseer het verschil in atletisch vermogen. Niet voor niets heeft Duitsland vier WNBA- waardige speelsters en België maar tweeënhalf, zijnde Julie Allemand, een halve Kyara Linskens en Meesseman. Die intelligentie moet onder meer van Julie Vanloo komen. De wedstrijd donderdag tegen Duitsland maakte pijnlijk duidelijk waarom ze haar in de WNBA naar huis hebben gestuurd: nooit stabiel. In basketbaltaal: a loose cannon.

In Lille in 2024 scoorde Meesseman 25 punten, in Berlijn donderdag 29 punten. In Lille was de Duitse ploeg op één naam na dezelfde. Sinds Lille heeft die Duitse bank zich ontwikkeld, de Belgische niet. Dat mag de basketbalbond zich aanrekenen.

De media verkijken zich al een tijdje op die Belgian Cats. Op de Spelen van 2024 kreeg je nog boze blikken toen je ook maar durfde te suggereren dat de wedstrijd tegen Japan (gewonnen met 27 punten, precies wat nodig was) een wonderbaarlijke Houdini-act was. Wonderbaarlijk en onwaarschijnlijk gold voor die hele Spelen. Hoe bestaat het anders dat je met twee overwinningen in zes wedstrijden toch nog om brons speelt?

Idem met die Europese titel van vorig jaar. Al het geluk dat van bovenaf is voorbehouden aan de Belgische nationale ploegen is in die ene wedstrijd helemaal opgebruikt door de Cats. De eerste Europese titel in 2023 was nog hun verdienste, die in 2025 was een geschenk van de Spanjaarden, die een schier onoverbrugbare voorsprong tegen België zelf weggaven.

De conclusie is even simpel als hard: België heeft in het vrouwenbasketbal een tijdje boven zijn gewicht gebokst. Dat was soms genieten en ook verschieten, maar dat is nu voorbij. De vijf starters zijn gemiddeld ouder dan 31. Herbronnen, vernieuwen en opnieuw opbouwen is de boodschap. De volgende afspraak is februari 2028, voor het olympische kwalificatietoernooi.

Laatste suggestie: misschien eens denken aan een jongere en dynamischer hoofdcoach die in België kan werken aan de opvolging. De speelsters van de Belgian Cats hebben hun WK gemist. Dat geldt nog meer voor Thibault. Toen het erop aankwam in deze alles-of-niets-wedstrijd, net als in de finale vorig jaar tegen Spanje, gaf die op geen enkel moment de indruk de coach te zijn die men in hem ziet.