Sick puppies

Het is 2006 en we zitten met de toenmalige zender VT4 in het kasteel van Rullingen bij Borgloon voor de omkadering van het WK voetbal, gepresenteerd door Carl Huybrechts. Die heeft naast zijn vaste kader, waaronder uw favoriete columnist, ook enkele occasionele gasten uitgenodigd.

Een heel prominente gast is de dan 20-jarige Vincent Kompany. Het seizoen 2005-2006 was een rampseizoen geweest voor de jonge Kompany, met de ene blessure na de andere. Toch versierde hij die zomer dankzij zijn immense talent een transfer naar een buitenlandse topclub: Hamburger SV.

Ergens eind juni zat hij bij ons in de uitzending. Na de laatste tv-babbel bleef hij nog hangen en praatte hij eindeloos over de wereld, over van alles en ook over voetbal. Aad de Mos en Rick de Leeuw waren er ook. Het werd middernacht en toen vroeg hij of hij alsnog een kamer kon krijgen om te blijven slapen.

Rick had nog gezegd: “Welterusten. Wij gaan elke ochtend een stukje lopen. Als je mee wilt: acht uur.” De volgende ochtend stond hij stipt klaar. Loopschoenen aan.

Wat liepen we toen? Een kilometertje of tien, tegen een goeie 12 per uur. Harder zal het niet gegaan zijn, daar in de glooiingen van de fruitstreek.

Na het loopje kregen Rick en ik complimenten. “Dat was pittig. Ik hoop dat ik, als ik zo oud ben als jullie, ook nog zo goed kan lopen. Ik denk het niet. Ik loop niet graag. Eigenlijk ben ik een beetje een luie voetballer.”

Toen hij als speler-trainer bij Anderlecht terugkeerde, op die bloedhete namiddag in die witte partytent op Neerpede, zag hij er nog uit als een voetballer. Later als trainer bij Burnley ook nog wel, maar al iets molliger. Het seizoen 2023-2024, zijn laatste in Engeland, heeft hem uiteindelijk de das omgedaan.

Dat zie je op de foto’s. De stress van degradatievoetbal had zijn tol geëist. Hoeveel cortisolkilo’s erbij waren gekomen, wilde hij niet kwijt, maar het waren er te veel en hij zou er iets aan doen. Toen kwam Bayern München en telkens hij bij een wedstrijd aan de zijlijn verscheen, dacht ik: Vincent, dit gaat helemaal de verkeerde kant uit. Man, beweeg, loop wat, doe een beetje fitness in plaats van nog maar eens ’s avonds laat op je laptop naar de corneropties van een staartploeg te kijken.

Een goeie week geleden kreeg hij een appelflauwte tijdens een training van het tweede team van Bayern. Tot de oorzaak bekend raakte (meningitis), verschenen in alle media interviews met specialisten – de ene al langer gestudeerd dan de andere – die kwamen zeggen dat ze het niet wisten, maar dat het trainerschap een verdomd stressvolle job is.

Dat is heel juist, maar die stress doen trainers toch vooral zichzelf aan. Wie heeft ooit verordonneerd dat je als trainer om het andere interview moet poneren dat je weinig slaap nodig hebt en dat je vooral als eerste op de club wilt zijn en als laatste weg?

Welke trainer is ermee begonnen dat hij alles moet kunnen bepalen: de kleur van de gordijntjes in het spelershome, het eten, de trainingen, de tactiek, de fysiek, de stilstaande fases, de parkeerplaatsen voor de spelers? En uiteraard ook de scouting overzien, spelers halen, al dan niet en passant een percentje afdwingen en zich ten slotte druk maken om wat ze daarboven (het management) allemaal beslissen: onzin, ongetwijfeld bedoeld om hem het leven zuur te maken.

Coaches en trainers zijn niet te benijden. Aan de stress die bij dat vak hoort – de ene week een tovenaar, de andere een sukkelaar – valt niet te ontsnappen. Eén manier om er toch mee om te gaan, is alles relativeren. De illustere grootheid onder de basketbalcoaches, Gregg Popovich van de San Antonio Spurs, kon dat goed, dachten we.

De persconferentie in 2013, een uur voor de zevende finalewedstrijd (die hij zou verliezen van Miami Heat)…

Coach Pop, een zevende finalewedstrijd: kunt u dit moment waarderen?

“Het is een marteling en het is altijd lastig om een marteling te waarderen.”

Wat is dan het beste aan deze job?

“Niks. Daarom zeg ik altijd: coaches are sick puppies.”

Waarom zit u hier zo ontspannen bij ons, want over een uur moet u weer coachen?

“Omdat jullie vragen zo weldoordacht zijn dat ik er het grootste plezier in schep om een even weldoordacht antwoord te geven.” (algemeen gelach)

Zijn ironie en relativering hebben niet geholpen. Maandag is het twee jaar geleden dat de controlefreak, de humanressourcesmanager, de rekruteerder, de directeur basketbalzaken en ook trainer-coach Popovich een beroerte kreeg. Enkele maanden later kondigde hij na 29 jaar bij dezelfde club zijn afscheid als coach aan. Hoe zwaar dat leven erin heeft gehakt, ziet u op YouTube als u zoekt op ‘Gregg Popovich makes first public appearance’.