Madison

De laatste dag van het WK baanwielrennen gekeken? Het laatste nummer van de vijfdaagse was de ploegkoers bij de mannen. De Fransen noemen die course à l’américaine, Spaanstaligen en Italianen americana, maar de echte internationale naam is madison.

Die naam komt van Madison Square Garden. Daarmee is niet de hedendaagse sporttempel in Manhattan bedoeld, onder meer bekend van NBA-kampioen New York Knicks, maar een houten wielerhal die op Madison Square stond. Op die baan werden aan het einde van de negentiende eeuw zesdaagsen gereden, toen wereldwijd de best bezochte en best betalende sportspektakels.

Oorspronkelijk betekende een zesdaagse: zes dagen aan één stuk rijden, in je eentje. Wie het minst sliep, reed de meeste rondjes. Dat leverde hallucinante taferelen op van halve lijken die nauwelijks nog in staat waren rondjes te draaien. Of zoals The New York Times schreef: “Een sportwedstrijd waarin de deelnemers gek worden in hun hoofden is geen sport, het is een brutale marteling.”

Een tweede man kwam er pas bij toen in de staat New York een verordening werd uitgevaardigd die bepaalde dat een deelnemer aan een fietswedstrijd niet langer dan 12 uur per etmaal mocht racen. Een tweede man erbij zetten was een trucje om de koers toch non-stop te laten doorgaan, zonder dat één renner voortdurend moest racen.

Voor één man alleen stond het afstandsrecord in die tijd op 3.360 kilometer (23,3 km/u). Met een maat erbij schoot dat ineens naar 4.490 kilometer, of zo’n 750 kilometer per dag, goed voor 31,2 km/u. Gisteren reden ze de madison op het wereldkampioenschap in Shanghai, ook met twee, en na 50 kilometer was het gedaan, aan bijna 60 km/u.

Maar als u hebt gekeken, dan hebt u ook kunnen zien wat voor een sportieve knoeiboel zo’n ploegkoers eigenlijk is. Meermaals tijdens dat uurtje rondjes draaien kreeg commentator Renaat Schotte, nochtans een kenner, er geen kop of staart meer aan.

“Waar is de kop van de koers?” Waarop cocommentator Tuur Dens, zelf baanwielrenner, opperde dat de Portugezen op kop reden. Hij had gelijk. Het duurde ook even voor de uitslag bekend was, en toen bleek België plots toch geen brons te hebben.

Schotte kwam wel vreemd uit de hoek toen hij een bruggetje maakte naar de aanstaande Zesdaagse van Gent. “Als u daar ooit gaat kijken en u wilt weten wie op kop rijdt, kijk dan naar de juryvoorzitter langs de kant van de baan. Die duidt aan waar de kop van de wedstrijd is.”

Ik kan daaraan toevoegen: “Als u ooit in Gent gaat kijken en u wilt weten wie op kop rijdt tijdens de wedstrijd: dat is van geen belang. In Gent is zowat alles vooraf geregeld: wie rondes mag nemen, wie vooral niet in de weg mag rijden en welke duo’s uiteindelijk om de ‘overwinning’ zullen strijden, toevallig in de laatste minuten van de laatste ploegkoers.”

Wil een wielerwedstrijd beklijven, dan moet het niet alleen min of meer eerlijk verlopen, je moet ook weten wie op kop rijdt, wie kans maakt om te winnen en wie niet. Lukt dat niet, afvoeren die handel.

De madison is al eens van het olympische programma geschrapt: op de Spelen van 2012 en 2016 stond hij er niet op. Dat gebeurde nadat in Peking in 2008 niemand nog wist hoe de koers in elkaar zat, zelfs de jury niet. Die moest uiteindelijk afgaan op de inzichten van landgenoot Marc Bollen, die het stadioncommentaar verzorgde en als enige door de bomen het bos nog zag.

In Tokio in 2021 was de ploegkoers plots terug, een stommiteit waarop ze bij de UCI ooit nog wel zullen terugkomen. Gisteren werden de Denen wereldkampioen: Lasse Norman Leth en Carl-Frederik Bévort. Kent u die laatste niet? Hij rijdt voor Uno-X. De eerste kent u wellicht als Lasse Norman Hansen. Hansen werd Leth toen hij trouwde met Julie Leth. Hij rijdt voor een clubteam en won al olympisch goud in de ploegkoers in 2021.

Zowel onze mannen- als onze vrouwenploeg kwam tekort in de ploegkoers, die Belgische specialiteit. Verkijk u vooral niet op de behaalde medailles. Vijf medailles zijn er twee meer dan vorig jaar in Santiago, maar afvalling (2 medailles), scratch (1) en puntenkoers (1) zijn niet olympisch en dus bijnummers.

Alleen het zilver van Fabio Van den Bossche en die vierde plek samen met Lindsay De Vylder in de madison zijn min of meer geruststellend voor de Olympische Spelen van 2028 in Los Angeles. De Belgen zouden een voorbeeld kunnen of moeten nemen aan de Denen: baanwielrennen is een specialisme dat je er niet zomaar even bij doet. Laat dat ook een les zijn voor Lotte Kopecky. En besef ten slotte dat alle grote sportsystemen in die laatste anderhalf jaar nog een tandje of twee – eerst figuurlijk en dan letterlijk – zullen bijsteken.

Darwin op wielen

Gek/goed verhaal gelezen deze week. Het verscheen bij de concurrerende mediagroep en is geschreven door een bevriende collega die bij deze krant zijn eerste sporen verdiende. Hij is ingeseind, dus dan mag het.

Wij denken: Putte-Kapellen is gereden, gedaan met wielrennen op de weg, het is tijd voor Circus Modder. Mis. Circus Modder is al begonnen, zonder modder en ook zonder goeie renners, dat even terzijde. Putte-Kapellen is effectief gereden, maar een paar kilometer verder naar het noorden is de Eneco Tour aan de gang.

Dat is al vreemd, maar wat dan te denken van koppen als ‘Koersen in Algerije en sprinten met de hele ploeg’ of ‘Nog volop strijd voor plaats 30’? Samengevat: teams aan de zelfkant van het profpeloton reizen dezer dagen over de hele planeet om toch maar her en der een paar puntjes te sprokkelen. Plaats dertig is van belang vanwege de UCI-bepaling dat alleen teams uit de top dertig een wildcard kunnen krijgen voor een grote ronde.

Voor wie niet helemaal mee is: profwielrennen is een sport met verschillende snelheden en verschillende klasseringen. Je hebt de WorldTour, dat zijn de achttien teams die een WT-licentie hebben voor de periode 2026-’28. Intussen worden al punten verzameld voor de volgende cyclus. De laatste twee teams, op plaats zeventien en achttien, zijn Lotto-Intermarché en NSN.

Die moeten beginnen op te letten, want in hun nek hijgen twee Franse teams: Cofidis en Groupama-FDJ United. Cofidis staat erom bekend dat het in de eerste plaats rijdt om zo veel mogelijk renners zo hoog mogelijk te laten eindigen. Winnen is mooi, maar elk puntje telt. Bovendien hebben twee ProTeams, Pinarello Q36.5 en Tudor, zich puntengewijs al tussen de grote WorldTour-jongens genesteld.

Onder de WorldTour heb je de ProTeams. Tot vorig jaar waren dat er nog eens zeventien, voor de cyclus 2026-’28 zijn het er nog maar zestien. Opgeteld zijn dat 34 teams, waarvan 29 in Europa, 2 in het Midden-Oosten, 2 in de VS en 1 in Kazachstan. Die 29 Europese teams zijn, op één Hongaars team na, allemaal West-Europees.

Dat is het profwielrennen in de wereld. Vertalen we dat naar budgetten, dan gaat het om bijna 700 miljoen euro voor de WorldTour-teams en 150 miljoen voor de ProTeams. De vrouwenploegen zijn goed voor nog eens 80 miljoen. Samen is dat 930 miljoen.

Het voltallige profwielrennen wereldwijd haalt minder binnen dan elk van twee voetbalclubs afzonderlijk: Real Madrid (1,161 miljard euro) en FC Barcelona (975 miljoen). Zelfs het nummer tien in de rangschikking van voetbalomzetten genereert tien keer zoveel als de kapitaalkrachtigste wielerploeg, UAE.

We denken allemaal te weten hoe dat komt: er zijn geen tv-rechten in het wielrennen, er is geen ticketing in het wielrennen en de budgetten van de teams bestaan voor 90 procent uit sponsoring.

Niemand die zich afvraagt – en al helemaal niet bij de internationale wielerbond UCI – hoe dat wielermodel, als je al van een model kunt spreken, zich economisch beter zou kunnen organiseren. Ook niemand die erop wijst dat het voor het wielrennen nu of nooit is om de stap voorwaarts te zetten naar een goed beheerde economie.

Sinds de verrassende overwinning van Tadej Pogacar in de Tour van 2020 is het profwielrennen jaar na jaar na jaar aantrekkelijker geworden. Steeds kwamen nieuwe toprenners bovendrijven, de ene al jonger dan de andere. Het talent is historisch hoog, het aantal profteams historisch laag. Nooit heeft het wielrennen sportief meer gefloreerd, nooit heeft de sport zich slechter georganiseerd.

Profwielrennen verdient een model waarin sportieve, organisatorische en vooral economische zekerheid de basis vormt, en niet het darwinisme van licenties. Wie dat systeem heeft uitgedacht op basis van criteria als ‘behaalde punten’, heeft wellicht gedacht dat hij of zij de sport een dienst bewees. Wie aan die puntentotalen ook promotie naar de WorldTour en degradatie naar de ProTeams koppelde, heeft zich compleet vergist.

De belangrijkste man of vrouw bij de teams in puntennood is vandaag niet de eerste kopman, of de tweede, en ook niet de eerste of tweede sportdirecteur. Het is het genie op de service course dat kan uitvlooien waar met de minste inspanning de meeste punten te rapen vallen.

Het gevolg is dat uitgerekend de armlastigste teams op kosten worden gejaagd om renners naar Azië, Afrika en Midden-Amerika te sturen met die ene opdracht: winnen mag, maar niet ten koste van alles. Meedoen, meerijden, hoog finishen en zo veel mogelijk puntjes sprokkelen, dat is de opdracht.

Seixassionel

Statistieken om de statistieken is een journalistiek zinkgat. Juist benchmarken is de kunst. Neem nu het statje dat Paul Seixas de op drie na jongste winnaar is van een Monument. Met alle respect, dat slaat nergens op. Wat heeft het wielrennen van 1909 (Victor Fastre, 18 jaar), 1925 (Georges Ronsse, 19 jaar) en 1944 (Rik Van Steenbergen, 19 jaar) te maken met het wielrennen van vandaag? Of parcoursen van voor of tijdens de Tweede Wereldoorlog in België met de zwaarste eendagswedstrijd ooit?

Hoewel wielrennen misschien de eerste professionele sport is geweest in de geschiedenis van de sportende mensheid, is het een gegeven dat alle sporten hun onderscheiden tijdperken hebben. Dat gaat zeker op voor wielrennen. Voor een fysiologische sport moeten we bovendien een grens trekken bij het biologisch paspoort. Laten we voor het gemak 2010 nemen. In het eerste decennium van deze eeuw waren de winnaars van de Monumenten gemiddeld 29,6 jaar oud. Tussen 2010 en 2019 steeg dat naar 30,5. Het lopende decennium is die leeftijd gezakt naar 27,1.

Twee dingen daarover. Eén: we zijn nog maar zeven jaar ver, te rekenen vanaf 2020. Twee: als Tadej Pogacar, Mathieu van der Poel en (wie weet) Wout van Aert blijven winnen, zal dat gemiddelde stijgen. Afgezien van die statistiek blijft het een cijfermatig gegeven dat wielrenners steeds jonger bij de top aansluiten en meteen voorin meedraaien.

Direct heeft dat niets te maken met de verbeterde dopingbestrijding, wel indirect. Na de steroïden-, epo- en transfusieperiode zijn de kwakzalvers uit het peloton verdwenen en heeft de trainingswetenschap haar intrede gedaan. Die is deze eeuw ook geëvolueerd met andere inzichten, andere methodes. Tegelijk werden jongere renners steeds vroeger opgespoord en trainingstechnisch beter begeleid.

Daar zijn nadelen aan verbonden – zoals het gevaar van overfixatie op gewicht en wattages – maar die wegen voorlopig niet op tegen de voordelen. Het wielrennen was ondanks de suprematie van Tadej Pogacar nooit boeiender dan vandaag, de atleten op de fiets waren nooit meer atleet.

De titel van deze column is plagiaat, gestolen van de frontpagina van L’Équipe van gisteren. Hij is even lullig als origineel, maar er zit een grond van waarheid in: de 20-jarige Seixas die de zwaarste klassieker niet alleen wint, maar ronduit domineert, is ook bij afwezigheid van die ene Sloveen niets minder dan sensationeel. Dat belooft voor de toekomst en de spanning in het wielrennen.

Seixas werd nog uitgelachen door onze Belgische commentatoren vanwege zijn melige boetedoening na de mislukte Franse putsch op het WK in Montréal. In Belgische media kreeg hij zaterdag ook een ster minder dan Remco Evenepoel. Op grond waarvan was niet helemaal duidelijk.

Niet de Tour van deze zomer, waarin Evenepoel tweede werd en Seixas kraakte in de laatste week en net van het podium viel, mogen we hopen, want dat was een andere tijd. Was het dan die winst – zeg maar het weggevertje van Giulio Ciccone – op het EK vorige week, neen toch?

Waren we dan Luik-Bastenaken-Luik vergeten, waar Seixas op de steile La Redoute de enige was die Pogacar kon volgen? De uitslag toen in Luik was redelijk duidelijk: Seixas smeerde tweevoudig winnaar (bij afwezigheid van Pogacar) Evenepoel een minuut aan zijn broek.

Zoals het er nu naar uitziet, krijgt Remco Evenepoel in de rittenwedstrijden en klassiekers na Tadej Pogacar ook nog eens Paul Seixas voor zich in de pikorde. Dat zal meer pikken dan hij wil toegeven.

Zowel op het WK in Montréal als nu weer in Lombardije speelde Evenepoels zwakke punt hem parten. Dat het meteen in zijn benen slaat als hij merkt dat andere renners minstens even goed zijn als hij, zit tussen de oren. De races waarin Evenepoel niet won, en soms ook die waarin hij wel won, hebben een atypisch verloop.

Het begint met vroeg lossen op een moment waarop niemand dat verwacht, niet het minst de ondervoorzitters van zijn supportersclub in de commentaarcabine die stante pede naar de Prozac grijpen.

“Oei, Remco. Dit ziet er niet goed uit, José.”

“Neen, Karl, ik vrees het ook.”

Waarna ‘Remco’ zich ‘herzet’ om even later als een dolle dwaas de achtervolging te gaan leiden en meestal nog heel dichtbij te eindigen. Of zelfs te winnen, zoals bij zijn eerste min of meer grote overwinning, in de Clásica San Sebastián in 2019.

Neen, 2026 zal niet zijn beste jaar ooit zijn. Het had gekund, 2022 overtreffen, maar nu is het te laat. Isaac del Toro (22), Paul Seixas (20), Lorenzo Finn (19), Giulio Pellizzari (22), om maar die te noemen, steken hem de volgende jaren allemaal naar de kroon en zullen hem eerder vroeg dan laat overvleugelen.

De Heilige LEO X

In de voetbalkerk is Lionel Messi de eerste Leo die heilig wordt verklaard. In de katholieke kerk kan dat er misschien nog van komen als hij echt doodgaat, en niet alleen als international.

De bekendste Leo’s die vóór hem heilig zijn verklaard, waren pausen: Leo I, Leo II, Leo III (kroonde Karel de Grote tot keizer), Leo IV en Leo IX. De eerste Leo was meteen de meest memorabele. Hij was paus van 440 tot 461 en weerhield Attila de Hun ervan Rome aan te vallen. Drie jaar later kon hij de Vandalen overhalen om Rome niet plat te branden. Niet helemaal hetzelfde als de World Cup winnen, maar toch.

Nu is er Leo X, afscheidnemend international van Argentinië en nog wat flexi-jobbend in Miami voor zolang het duurt. Soms, en maak daar maar ‘vaak’ van, omschreven als de beste voetballer die ooit heeft geleefd. Daar zijn de blinde bewonderaars van Diego Maradona en Cristiano Ronaldo het niet mee eens, maar daarom zijn ze ook blind.

Persoonlijk zou ik eerder stemmen op een voetballer die het spel blijvend heeft veranderd, eentje die later ook als trainer een voorbeeld was voor hele generaties na hem. Daarom neig ik naar Johan Cruijff, hoewel die als speler nog niet de helft van het palmares van Messi bij elkaar speelde.

Leg Messi en Ronaldo op de weegschaal en de balans slaat door naar Messi: 48 prijzen tegenover 37. Bij Messi zitten daar een wereldtitel, vier keer de Champions League en dertien landstitels bij. Dat zijn er vijf meer dan CR7, die wel een Champions League meer op zijn conto heeft. Messi won acht Gouden Ballen, Ronaldo ‘maar’ vijf. Messi lijkt ook een beter mens dan Ronaldo, hoewel hij Argentijn is en de combinatie van dat paspoort met voetbal zelden het beste in de mens naar boven brengt.

Maar… In de lofbetuigingen van de voorbije week is men weer eens gemakshalve aan het verleden voorbijgegaan. Alsof het een fait divers is hoe Messi vanuit Argentinië in Barcelona is beland, en wat daarna is gebeurd.

Toen hij in 2006 op de World Cup in Duitsland voor het eerst inviel bij de Albiceleste, was het nog een item. De vraag luidde toen: wat doet die Messi in godsnaam op een voetbalveld? Natuurlijk kon hij voetballen en was het een verademing om naar zo’n begaafde jongeman te kijken, maar daar ging het niet om.

Was hij wielrenner geweest, dan hadden L’Équipe en Bild een speciaal katern aan hem gewijd, en daarin zou het echt niet over zijn sportieve kwaliteiten zijn gegaan. Hij zou vervolgens met pek en veren zijn overgoten en verjaagd. Ze zouden hem gewoon uit de sport hebben geweerd, en dat had gekund, want van Messi is algemeen bekend dat hij als kind en tiener jarenlang groeihormoon kreeg, een middel dat op de dopinglijst staat.

Messi was 10 en 1,27 meter toen een endocrinoloog in Rosario in 1998 een tekort aan groeihormoon bij hem vaststelde en hem dagelijkse injecties voorschreef. De NBA zou hij niet halen, dat was toen al zeker, maar volgens zijn eigen arts zou hij ook zonder die kuur 1,55 à 1,60 meter zijn geworden.

Toen de behandeling in Argentinië onbetaalbaar werd, kwam Barcelona in beeld. Messi was 13 en 1,43 meter toen hij er in 2000 op proef kwam. Het was technisch secretaris Carles Rexach, ooit vleugelspeler naast Cruijff, die hem absoluut wilde en dat in december van dat jaar op een papieren servetje vastlegde.

Barcelona liet de hele Messi-clan naar Spanje overkomen en nam de kosten van de groeihormoonkuur over. Terwijl de kuur liep, kreeg de familie een salaris uitbetaald. Het resultaat is bekend: in het seizoen 2004-’05 debuteerde Messi als 17-jarige jongen van 1,70 meter in de eerste ploeg van Barcelona.

Een geheim was dat nooit, maar niemand uit de buitenwereld wees erop dat het toen nog onopspoorbare groeihormoon al jaren op de verboden lijst van het IOC stond, en vanaf 2004 ook op die van het wereldantidopingagentschap WADA.

De tiener Messi die groeihormoon kreeg en de volgende 20 jaar de helft van de wereld op een hoopje speelde: dat is hetzelfde als wanneer Patrick Lefevere een renner van 14 met epo had laten behandelen, waarna die iedereen bergop naar huis reed.

Ik verkies ook het naturel van Messi boven het narcistische van Ronaldo en het revolutionaire van Barça boven het randje fascistische van Real, maar ze hebben daar in Madrid wel een punt als ze Messi als el enano hormonado (de dwerg op hormonen) omschrijven.

De vraag die je hier als sportjournalist zonder de oogkleppen van de voetbaljournalist moet stellen, is deze: waarom hebben we twee decennia lang voor voetbal andere normen gehanteerd dan voor alle andere sporten?

Nonsens League

aten we wel wezen, interlandvoetbal is ondermaats voetbal vergeleken bij clubvoetbal. De eventuele emoties die ermee gepaard gaan, zijn alleen van belang voorafgaand aan en op World Cups en voorafgaand aan en op Europese kampioenschappen. De rest is spielerei, maar wel een verspilling van tijd en talent die de clubs toebehoren.

Gevaarlijk ook, omdat voetballen in een andere setting dan die van de club altijd een risico inhoudt voor overbelaste topspelers. Hierna volgt een update. (Als u deze column door Pangram jaagt en die detecteert 15 procent AI: dit is de passage waarvoor ik de hulp van Claude inriep.)

Jamal Musiala (Duitsland/Bayern): spiervezelscheur in de rechterdij, opgelopen in de warming-up voor het duel met Nederland. Kai Havertz (Duitsland/Arsenal): viel na een half uur uit tegen Nederland met een spierblessure. Kasper Dolberg (Denemarken/Ajax): mogelijk een zware knieblessure.

We doen verder. Cody Gakpo (Nederland/Liverpool): enkelblessure, vroeg uitgevallen tegen Servië en terug naar Liverpool voor onderzoek. Patrick Dorgu (Denemarken/Man United): na 30 minuten eraf tegen Wales met een vermoedelijke hamstringblessure. Ibrahima Konaté (Frankrijk/Real Madrid): geblesseerd geraakt op training, nog voor hij een minuut had gespeeld. Eric García (Spanje/Barcelona): last aan de knie in de warming-up voor de wedstrijd tegen Engeland.

Ook nog Kylian Mbappé: knieblessure tegen Turkije, maar geruststellend nieuws na terugkeer bij Real Madrid en passage in nachtclub. Raphinha: afgehaakt bij Brazilië, maar tests wijzen uit dat hij volgend weekend gewoon kan spelen. Alexander Isak: lichte dijblessure, mist de resterende interlands van Zweden. Martin Ødegaard: scans van zijn enkel toonden geen grote schade. Bruno Fernandes: buiten de Portugese wedstrijdselectie gelaten na spelen met pijn.

Nederland werd extra hard geraakt: naast Gakpo haakten ook Lutsharel Geertruida en Brian Brobbey af, en later Jan Paul van Hecke met een voetblessure. Brobbey heeft een redelijk zwaar spierletsel. Geen toeval, zegt de autoriteit onder de conditietrainers, Raymond Verheijen. Brobbey kreeg onvoldoende tijd om te herstellen van zijn clubverplichtingen. De intensieve trainingen van bondscoach Xavi Hernández en de overvolle speelkalender zorgen voor problemen.

Verheijen vindt het ridicuul om vier interlands in één periode af te werken. Het FIFA-protocol voorziet maar in een minimale rust van 72 uur, wat veel te weinig is. Daarom hebben sommige landen heel breed geselecteerd en beschouwen ze de Nations League, een nonsenscompetitie die in de plaats kwam van vriendschappelijke interlands, als een soort proeftuin.

Nu, voor één ding was die nonsens wel goed: het ziet ernaar uit dat we stilaan van Cristiano Ronaldo verlost raken. Een slag om de arm houden evenwel, want de zelfverklaarde god van het voetbal heeft nog een gesprek met zijn bondscoach en die heet toevallig Jesus. Die heeft God voorlopig de wacht aangezegd, het is eens wat anders en je ziet, ruzies komen in de beste families voor.

Laat er geen twijfel over bestaan: Ronaldo was een van de beste voetballers die deze planeet ooit heeft gezien. Was. En van alle voetballers is hij een van de beste atleten. Is, nog steeds. Een mooi voorbeeld van professionalisme en een slecht omwille van zijn narcisme.

De Rode Duivels sluiten die interlandperiode vanavond af met een uitje naar Parijs, naar het Stade de France, en kijken in die tempel Les Bleus in de ogen. Zij doen het zonder Mbappé, ‘wij’ zonder Kevin De Bruyne en Youri Tielemans. De enige keren dat België de voorbije decennia van Frankrijk wist te winnen, waren in dat Stade de France. Meer zelfs, België heeft er drie keer gespeeld: twee keer gewonnen (in 2002 1-2 en in 2015 3-4) en één keer gelijk (in 2011 0-0).

Nog nooit verloren dus, maar dat waren drie vriendschappelijke wedstrijden; met die van vanavond erbij maakt dat vier. Alle andere confrontaties waarin het voor echt was, gingen verloren. Daarom ook telt die Nations League niet.

Dat geldt ook voor het eventueel goede of slechte gevoel dat je aan die wedstrijden overhoudt. In maart volgend jaar beginnen de kwalificaties voor Euro 2028 (loting op 6 december in Belfast) en dan staat iedereen weer op nul. Benieuwd of Mark van Bommel dan nog het va-banquevoetbal zal prediken waarmee hij nu zieltjes heeft gewonnen, niet het minst dat van De Bruyne.

Die oude generatie blijft een vraagteken. Of je op De Bruyne en Romelu Lukaku nog moet rekenen, en of je ze dus nog moet opstellen, blijft een dilemma van deze nieuwe bondscoach. Samen zullen ze op Euro 2028 72 jaar zijn.

Geopolitiek

Een kwarteeuw geleden (tot 2025) begon ik les te geven in het postgraduaat sportmanagement, toen nog aan VLEKHO Brussel, dat later naar de VUB verhuisde. Mijn vak heette sport en internationale ontwikkelingen.

De eerste modules omvatten vooral de wijze waarop sport zich in de verschillende werelddelen ontwikkelde: naast het kapitalistische ‘communisme’ van de Amerikaanse leagues versus het pure kapitalisme in Europa, ook de business en politiek achter de Olympische Spelen, de verschillende sportmodellen en een vergelijking België-Nederland. Genoeg onderwerpen om 30 uur mee te vullen.

Later kwamen daar modules bij. Bijvoorbeeld over het sportbondenlandschap, diversiteit (ras, geslacht, beperkingen) en als laatste een tiental jaar geleden over de interesse van de staatsfondsen van de olie- en gasstaten uit het Midden-Oosten in de sport. Gaandeweg bleek de originele vlag niet meer te volstaan en kwam ik op het idee het vak om te dopen tot geopolitiek van de sport.

Dat was een ambitieuze omschrijving die soms weleens op de korrel werd genomen achter mijn rug, maar die breed genoeg was. Vandaag zou elke sportopleiding het vak geopolitiek van de sport moeten aanbieden. De breedtesport ontsnapt nog aan die krachten – hoewel Golazo hard zijn best doet om het tegendeel te bewijzen – maar de topsport wordt vandaag bepaald door economische en geopolitieke krachten die op elkaar inwerken.

De eerste die mij daarop wees en mij ervan overtuigde, was de Nederlander Hein Verbruggen, die ik leerde kennen als bevlogen UCI-voorzitter en als de man die Jacques Rogge mee als sportpaus kroonde. In 2002 wees hij mij al op het machiavellisme van de president van de Russische Federatie, ene Vladimir Vladimirovitsj Poetin. In één moeite door legde hij ook uit hoe politici (dictators en democraten) sport gebruikten om de wereld naar hun hand te zetten, of omgekeerd, de wereld gebruikten om sport naar hun hand te zetten.

In 1995 had ik daar een staaltje van gezien toen ik in de suite van Rogge en zijn voorganger Juan Antonio Samaranch de nieuwe Russische republieken bezocht. We sliepen toen onder meer in het paleis van de nieuw verkozen president van Wit-Rusland, ook een inmiddels oude bekende, Aleksandr Grigorjevitsj Loekasjenko.

Op dezelfde reis bezochten we ook de Baltische staten, waar we met de presidenten aan tafel gingen en waar de tolk de grootste moeite had om hun bekommernissen voor het behoud van de verworven vrijheden naar het Engels te vertalen. En al bij al was het toen nog een makkelijke tijd. Alles wees erop dat de rust was teruggekeerd nadat Zuid-Afrika drie jaar eerder weer was opgenomen in de olympische familie na decennialange verbanning.

Als ik vandaag de kranten opensla (de sites aanklik, dus), denk ik: Verbruggen en Rogge hadden nog moeten leven. De ene zou vloeken – had ik het niet gezegd – en de andere minzaam lachen maar binnenin koken.

Vandaag is dit de situatie. Rusland blijft deels uitgesloten van de grote sportcompetities en dat zal nog wel even blijven. De vraag om uitsluiting van Israël weerklinkt steeds luider. Union moet zijn thuiswedstrijd tegen een Israëlische ploeg zelfs in Düsseldorf gaan spelen. In het golf is de Saudische afscheurliga LIV failliet. De Serie A gaat daar ook zijn supercup niet meer betwisten.

Sport zit meer dan ooit op het snijpunt van economie, politiek, sociologie en moraliteit, en lijdt en ondergaat. Je zou het de sportieve variant van intersectionaliteit kunnen noemen. Nergens is dat meer zichtbaar vandaag dan in het dossier rond Manchester City. Dat zag in één week zijn status van succesclub verschrompelen tot paria en spelers en fans zullen in lengte van jaren worden beschimpt, te beginnen op 11 oktober in Liverpool.

De geopolitieke staart aan dat dossier is nog de interessantste. Luchtvaartmaatschappij Etihad pikt de beschuldigingen niet – hoewel ze nergens in het dossier voorkomt – en spant een proces aan tegen de Premier League. Etihad, dat is Abu Dhabi, dat zijn de Verenigde Arabische Emiraten, en die zijn via Abu Dhabi United Group for Development and Investment van sjeik Mansour hoofdaandeelhouder.

In een geopolitieke analyse stond gisteren dat het Verenigd Koninkrijk na de brexit afhankelijk is van de Emiraten, die er 35 miljard euro hebben geïnvesteerd. Een groot deel daarvan ging naar het opkalefateren van de stad Manchester, geld dat werd aangetrokken door de toenmalige burgemeester Andy Burnham. Laat diezelfde Burnham nu toevallig de nieuwe eerste minister zijn. Hier hebben we nog maanden, wie weet jaren, een mooie kluif aan.

Sportieve massamoord

Dat in het Verenigd Koninkrijk uitgerekend bij het begin van de langste interlandbreak sinds jaren uitlekte dat Manchester City een straf kan tegemoet zien voor meer dan honderd inbreuken tegen de financial fair play (en obstructie van het onderzoek), is geen toeval.

De volgende drie weken zal het meer gaan over de bom die is ontploft in de Premier League, de grootste en rijkste voetbalcompetitie van de planeet, dan over Tuchel en co. Als op zaterdag 10 oktober de competitie herbegint, zal de rust niet zijn teruggekeerd, maar is er misschien meer duidelijkheid.

Dat extrasportieve nieuws van de eeuw – in balans met de dopingonthullingen van Sotsji 2014 en Rusland – was in onze media in de meeste zaterdagkranten niet meer dan een eenkolommertje waard, wel twee kolommen in deze krant, waarvoor hulde. Dat krijg je met een fixatie op koers en een onbenullige serie interlands.

Tien weken lang duurden de hoorzittingen. Dat was meer dan een jaar geleden. Al die tijd wachtte het voetbalbestel op een verdict van de onafhankelijke commissie die de bewijslast tegen Manchester City had bestudeerd en vervolgens alle partijen had gehoord.

Vandaag is het precies acht jaar geleden dat de Premier League de hele zaak tegen Man City begon te onderzoeken en na vijf jaar tot de conclusie kwam dat volgens hen de meest succesvolle club van het land schuldig was aan financiële doping en tegenwerking van het onderzoek.

Alles is terug te voeren op een eerder onderzoek, alweer meer dan een decennium geleden, met een Belg als centrale figuur. Het was Yves Leterme die als Chief Investigator of voorzitter van de onderzoekskamer van het Club Financial Control Body bij de Europese voetbalbond UEFA de club en de eigenaars uit Abu Dhabi beschuldigde van gesjoemel.

Initieel kreeg City een boete van 60 miljoen euro aan de broek, waarvan 40 miljoen voorwaardelijk. Daarnaast kregen ze beperkingen op uitgaven, transfers en salarissen. Die boete werd aanvaard, maar er was geen sprake van beterschap, wel integendeel.

Zes jaar geleden werd dan door de UEFA een twee jaar durende Europese ban uitgesproken, maar die werd door het Arbitragetribunaal voor de Sport (TAS) in Lausanne tenietgedaan, hoofdzakelijk om redenen van verjaring.

Die verjaring had de English Premier League (EPL) niet in de statuten en zij borduurden verder op het dossier dat Letermes onderzoekers bij elkaar hadden gezocht, met dank aan de Portugese hacker Pinto, bekend van Football Leaks. Parallel daaraan bracht de EPL extra bewijslast aan. Dat had City niet zien aankomen: 115 inbreuken werden vastgesteld. Daarvan acht de onafhankelijke commissie – samengesteld door topmagistraten en -juristen uit het VK – er 114 bewezen. Een volgende stap is de bepaling van de strafmaat.

Daarmee kan het alle kanten uit. Een precedent is er niet. Everton en Nottingham Forest kregen wel respectievelijk acht en twee punten aftrek voor één vergrijp tegen de PSR, de winst- en duurzaamheidsregels. Als dat winkeldiefstal was, heeft Manchester City negen seizoenen lang een sportieve massamoord op het geweten.

De club overschatte kunstmatig de inkomsten en onderschatte de uitgaven om aan de regels van de financiële waakhond te voldoen. Het betaalde verdoken premies en salarissen via het thuisland en verhinderde bovendien elk onderzoek met een arrogantie die alle verbeelding tartte.

Manchester City zal de onafhankelijkheid van de onafhankelijke commissie waarmee ze zelf heeft ingestemd aanvechten en gaat zeker in beroep. Het kan nog een jaar of langer duren eer er een uitspraak valt, maar dat de straf zwaar zal zijn, staat als een paal boven water.

Met een miljoenenboete zal de rest van de EPL geen genoegen nemen, ook niet als dat een getal met acht nullen is. Een zware puntenaftrek – honderd punten over vijf seizoenen te verdelen werd al eens gesuggereerd – lijkt een realistische optie. Enkele directe concurrenten zullen daar geen genoegen mee nemen.

Het afnemen van titels lijkt lastiger omdat die straf niet is voorzien in het reglement. Hoe dan ook, elke veroordeling van Manchester City zal een vervolg krijgen voor de burgerrechtbank vanwege clubs en spelers die schadevergoeding zullen vragen voor gederfde inkomsten ten gevolge van het bedrog.

De onzekere factor in dit hele verhaal is de voorlopig beperkte berichtgeving over deze affaire. Het nieuws kwam van Manchester City zelf dat de vlucht vooruit nam. Een volgende stap om naar uit te kijken is de publicatie van het vonnis van de commissie. Dat zou minstens zeshonderd pagina’s dik zijn. City vecht de openbaarheid daarvan aan.

De Belgische hiërarchie

Het gaat goed met het Belgische wielrennen daar in Montréal. Of dat te maken heeft met het Europese karakter van die stad, zoals ergens werd gesuggereerd, mag worden betwijfeld. Behalve de obligate koffiestops zijn de plaatselijke terrassencultuur en de vele minibrouwerijen grotendeels aan de selectie voorbijgegaan.

Vijf medailles telde Belgian Cycling tot vrijdagnamiddag. Toen moesten nog de beloften bij de mannen, juniores vrouwen en de profs hun ding doen. In het postcoronatijdperk zijn zes medailles (2022 en 2024) het maximum. Wat vooral opvalt: nooit eerder won België meer dan twee medailles in de vrouwencategorieën. Vrijdagnamiddag stond die teller al op drie met nog juniores en profs bij de vrouwen te gaan. Nederland, om die klassieke vergelijking te maken, had tot vrijdag twee medailles, waarvan één bij de vrouwen.

Een WK is natuurlijk pas echt goed voor de wielerregio Vlaanderen als bij de mannelijke profs een Belg wereldkampioen wordt. Als we de analisten en de meegereisde pers mogen geloven, hebben we zelfs twee kandidaten en kunnen ze allebei op het podium, en waarom niet samen zoals op de Olympische Spelen.

Bovendien, zo viel ook te beluisteren, komen de twee protagonisten zeer goed overeen. Of dat ook nog tijdens de wedstrijd het geval zal zijn, laten we dat maar afwachten. VRT-cocommentator José De Cauwer gaf alvast een voorzetje: Remco Evenepoel en Wout van Aert hebben niet dezelfde wedstrijd voor ogen. Remco wil het hard maken, Wout wil een rustiger aanloop.

Dat deed meteen denken aan Leuven 2021, en wie zegt dat alles van toen is verteerd, die dwaalt. We nemen u nog eens mee achter de schermen. Sven Vanthourenhout, de toenmalige bondscoach, legde aan de vooravond het tactische plan uit: een kopman (Van Aert) en een schaduwkopman (Jasper Stuyven).

Waarop Evenepoel de bondscoach aanschoot en vroeg of hij ook voor zijn kans mocht gaan. Neen, zei die. Logische beslissing, Evenepoel had tot dan nog maar alleen in San Sebastián gewonnen. Een jaar later was dat al andere koek. Op dat WK in en rond Leuven reed Evenepoel tegen alle afspraken in mee op kop samen met de Fransen en maakte zo de koers te hard voor de zwaardere Belgen Van Aert en Stuyven.

Daar was al tijdens de wedstrijd stennis over, met name bij Tim Declercq, die geacht werd het tempo te regelen, en in de volgauto bij de bondscoach, die zonder radiocommunicatie nauwelijks kon ingrijpen. Na 240 kilometer vond Evenepoel het welletjes en stond hij geparkeerd. Hij zou wel niet opgeven: goed getraind voor de Italiaanse herfstklassiekers. Van Aert was opgesoupeerd en meldde dat niet aan Stuyven, die net tekortkwam voor een podiumplaats.

Toen de bondscoach na het WK een digitale debriefing hield, was Evenepoel de enige die niet inlogde. Dat er geen oud zeer is blijven hangen, daar wordt door insiders serieus aan getwijfeld. Als de hoofdrolspelers dat zeggen, oké dan, maar dit is wielrennen: geen sport waarin grote en kleine voorgeschiedenissen een prominentere rol spelen.

Evenepoel had zijn les geleerd. Op de saaiste WK-omloop van deze eeuw in Wollongong vertrok hij al heel snel en reed in een soort tijdrit naar goud. Hij werd de derde Belgische wereldkampioen op de weg (na Tom Boonen en Philippe Gilbert) van deze eeuw. In 2022, na ook Luik-Bastenaken-Luik te hebben gewonnen, passeerde Evenepoel Van Aert als beste Belgische wielrenner.

Op de Prestigelisten, een zeer verdienstelijke Deense ranking van historische wielerprestaties, staat Evenepoel op de all-timelijst als vierde Belg op de 24ste plaats. Het is een kwestie van tijd voor hij de nummers twee en drie, Rik Van Looy en Roger De Vlaeminck, achterlaat. Eddy Merckx inhalen zal niet lukken, ook niet voor de nummer twee aller tijden, Tadej Pogacar. Van Aert staat op 54 en is nog net bij de beste tien Belgen, ex-aequo met Johan Museeuw.

Benieuwd hoe deze hiërarchie zich straks uitspeelt. Evenepoel heeft meer opties dan Van Aert, voor wie een solo monstervlucht een zelfmoordmissie zou kunnen zijn. Evenepoel kan een harde wedstrijd aan en een wedstrijd die alleen op de laatste hellingen echt losbreekt. En hij kan van ver vertrekken.

Of het niet wijzer was geweest om met één absolute kopman naar Montréal af te reizen, is een hypothetische vraag. Je kunt de winnaar van Parijs-Roubaix, die ook een goede Vuelta reed, niet thuislaten. Het WK wielrennen is een mix van veel belangen. Naast de voorgeschiedenis, het merkenploegenspel op de achtergrond en de intermenselijke relaties hebben we nog eens te maken met een hyperindividuele sport in kunstmatig ploegverband.

De Grootste Club

Lezenswaardigheid en sportpagina’s of -sites gaan al een tijdje niet meer samen. Let wel, dat heeft maar ten dele te maken met het personeel dat zich erom bekommert. Journalisten waren nooit beter geoutilleerd dan vandaag om een gedegen analyse te schrijven, maar het nadeel van analyses is dat ze zo saai zijn en er heel vaak naast zitten.

Een spraakmakend interview, wanneer hebt u dat nog eens gelezen? Internationaal is er nu spel rond Kylian Mbappé, Lamine Yamal en Harry Kane. Mbappé vindt zichzelf de beste en hij moet de Ballon d’Or krijgen. “Ik heb in alle competities geschitterd.” Dat zou een steek moeten zijn naar Yamal, die op de World Cup ondanks zijn status als wereldkampioen niet echt schitterde.

Die Yamal had ook een mening over Kane, zonder hem te noemen. “Het volstaat niet om veel goals te scoren om de Ballon d’Or te winnen.” Op 26 oktober weten we het, we hebben dus nog een maand om erover te leuteren.

Een spraakmakend interview in het Belgische voetbal, zelf ook niet echt spraakmakend natuurlijk, wanneer is dat geleden? Zo eentje waarin een speler zijn ploegmaats de mantel uitveegt, de trainer een grote kluns vindt en het clubbestuur een stelletje onbenullen. Of een voorzitter die zich druk maakt over zijn collega’s. Nog beter, zijn spelers voor de bus gooit.

Nooit meer. Zoals een border collie waakt over de schapen, waakt een communicatiemanager/directeur/chef/loopje er steeds weer over dat niets in zo’n interview een eigen leven gaat leiden. Hoewel, afgelopen week werden we in één en dezelfde krant (De Standaard) verwend met twee dagen na elkaar interviews met clubvoorzitters. Sam Baro van KAA Gent en Michael Verschueren van RSC Anderlecht passeerden de revue.

Sam Baro bleef Sam Baro: innemend, interessant, maar op de vlakte, ervoor zorg dragend dat hij niemand tegen het hoofd stootte. Michael Verschueren een dag eerder bleef ook Michael en was zeker geen Verschueren.

Ik heb heimwee naar zijn pa Michel, die, gezeten in zijn donkere spelonk, jou en zichzelf eerst met een porto of twee op temperatuur bracht, waarna we gingen eten in zijn ‘frituur’ (die toen nog een ster had). Al die tijd stond het bandje aan en na een half uur wist je: ik heb het, ik heb het, ik wil gaan tikken. Wie daar destijds de perschef was, ik weet het niet. Verschueren was vooral zijn eigen perschef. Hij belde zelfs terug na verschijnen: “En meester Hans, was uwen baas content?”

Michael Verschueren gaf één sneer naar Wouter Vandenhaute, die hij als ‘mijnheer Vandenhaute’ de schuld gaf voor het afschaffen van de play-offs. En hij maakte één interessant statement: “Onze corporate klanten lopen niet weg. Ik denk dat Anderlecht nog altijd de grootste club van het land en van Brussel blijft, sorry.” Daarna zette hij Union, waar hij nog maar pas met 3-0 van had verloren, weg als “geen concurrent”.

Dat is een analyse waard. De grootste club van Brussel? Inzake aantal toeschouwers, titels, commerciële inkomsten, internationale uitstraling, historie: klopt helemaal. Inzake sportief en algemeen management: klopt niets van. Union heeft een beter sportief beleid en eindigde sinds de promotie in 2021 steevast bij de eerste drie, met een titel in 2025 als kers op de taart.

De grootste club van het land dan? Alleen historisch dan, met die 34 titels tegenover twintig voor Club. In de 21ste eeuw hebben ze allebei negen titels behaald, maar daar zit net het verschil.

Anderlecht begon eraan in 2001 en het succes stopte abrupt in 2017. Club won twee titels in het begin van de eeuw, maar domineert sinds 2016 met zeven titels.

Europees schopte Club het de voorbije jaren twee keer tot de achtste finales van de Champions League. Anderlecht zet daar een Europese kwartfinale in 2022-’23 tegenover, in de Conference League, welteverstaan.

Anderlecht is het nummer één in Brussel en wellicht zelfs in een deel van Franstalig België. Club Brugge is het nummer één in Vlaanderen, de sterkste regio in dit land. Commercieel is Club minstens de evenknie van Anderlecht en straks gaat het er voorbij.

Anderlecht heeft de historie, Club Brugge heeft de toekomst, en dat zal zo blijven tot ze bij Club de fouten maken die Anderlecht en Ajax hebben gemaakt: randzaken laten primeren op het sportieve.

De gamechanger zit bovendien aan Brugse kant, waar een nieuw stadion komt dat nog meer inkomsten oplevert. Het oude Anderlecht van de vorige eeuw en het begin van deze eeuw zou dat verschil hebben dichtgereden met een zak (al dan niet zwart) geld. Sinds de invoering van de financial fair play mag dat niet meer. De machtsverhoudingen in het Belgische voetbal liggen voor minstens nog eens tien jaar vast, als het niet langer is.

Body Positivity

Om een collega te parafraseren: ik verkies een goede lerares met hoofddoek boven een slechte zonder. De ontslagen Hadija Amajoud had het over een recht op zelfbeschikking. Ook het erg modieuze ‘identiteit’ passeerde: “Ik mag mijzelf kleden zoals ik wil.” Weinig op tegen. Er was dus terecht heel wat protest van wel- en breeddenkend Vlaanderen.

Rond die tijd zagen we ene Sydney Sweeney in een reclamefilmpje voor een goksite, waarbij ze uit de kleren ging maar strategische plaatsen bedekt hield met allerlei sportattributen. Ze heeft achtereenvolgens een American football, basketbal, tennisracket, ijshockeystick, voetbal en golfclub vast en eindigt op een biljarttafel.

Die goksite Novig: nooit van gehoord. Ook die mevrouw Sweeney kende ik van haar noch pluimen. Na een paar keer haar spotje te hebben bekeken, wel een beetje meer van pluimen.

Ze kreeg bakken kritiek. Sweeney is bekend van een HBO-serie Euphoria en van een eerder spotje dat ook kritiek kreeg. Daarin maakte ze reclame voor de jeans van American Eagle. Niks naakt daar, maar wel een tagline die stof deed opwaaien: Sydney has great jeans.

Jeans klinkt fonetisch ook als genes, genen dus. Ik herinner mij die ophef en dat vond ik (ook toen, alweer) bij de haren getrokken. Er was niets van gelogen. Het is alleen al empirisch vast te stellen dat mevrouw Sweeney voorlopig over oké genen beschikt, wat te verkiezen is boven buitensporig lange tenen. En wat die genen betreft, niets garandeert natuurlijk dat ze niet over een aantal jaar plots een vreselijke kanker ontwikkelt, wat we haar niet toewensen.

Het jeansmerk American Eagle werd gebrandmerkt als een promotor van eugenetica. Dat is wetenschap ter verbetering van het menselijke ras. Sinds de vreselijke experimenten van Josef Mengele in Auschwitz zit dat in de verdomhoek.

Met dit recente spotje van één minuut kreeg Sweeney het protest van het wel- en breeddenkende deel van de vrouwelijke sportwereld over zich heen. “Het is ongelooflijk hoeveel vrouwenhaat ze in 40 seconden hebben weten te stoppen.” Dat schreef The Female Athlete Project. “Klap in het gezicht van elke vrouw”, was nog een reactie. En Elodie Ouedraogo sprak de woorden: “Ze is helemaal blind voor onze strijd. Ze heeft de vrouwensport gekaapt.”

Maar euh, dames, hoe zit dat nu met dat recht op zelfbeschikking, het recht op een eigen identiteit, een eigen invulling van hoe je in de maatschappij staat? Wie gaat dat bepalen? Of werkt bodypositivity maar in één richting?

Sweeney heeft de vrouwensport niet gekaapt. Ze is 29 en maakt reclame zoals zij dat wil. Ethisch kun je je vragen stellen bij een goksite in combinatie met (al bij al zedelijk) bloot. Esthetisch niet. Sweeney is mooi, het filmpje is mooi gemaakt en de vrouwensport komt hier niet in het gedrang.

In mijn (trap)hall of fame, waar mijn mooiste accreditaties, exclusieve shirts en die zeldzame eigen knalprestatie hangen, staat ook een boekenkast. Daarin een fotoboek van Herb Ritts met allemaal sporticonen van het einde van de vorige eeuw: van Boris Becker over Marie-Jo Pérec tot Dan O’Brien. Zwart-wit, zo naakt als maar kan, en meer te zien dan bij Sweeney.

Sweeney kent dat boek niet, maar wel de badpakkenspecial van Sports Illustrated, waarnaar ze ter verdediging verwees. Kreeg ze weer de shit over haar heen, want dat waren topsporters en die mochten dat. Die redenering (jij niet, wij wel) ontsnapt aan elke mij bekende logica, maar dat gebeurt wel vaker in deze gepolariseerde tijden.

Die steeds terugkerende kramp als het om lichamen gaat, hoe daarnaar wordt gekeken en wat je daar nog over mag zeggen of schrijven, dat is toch een ding geworden. Deze week stond in L’Équipe de klacht van judoka Léa Fontaine, de nummer één van de wereld in de plus 78 kilogram. Ze wil niet meer op haar gewicht worden aangesproken. Niet door de trollen, begrijpelijk. Maar ook niet door wie het een itempje blijft vinden dat ze welgeteld 100 kilogram meer weegt dan het gewicht van haar categorie.

Ik heb een kamp van haar bekeken. Hoe ze met haar bijna 180 kilo (voor 1,83 meter) richting haar ook al forse landgenote Romane Dicko (1,80 meter, 120 kilo) waggelt – sorry, het is niet anders. Ze pakt Dicko bij de arm, gaat eraan hangen tot Dicko valt, waarna ze er een halve minuut bovenop gaat liggen. Tractorpulling op de tatami.

Als bodypositivity erin bestaat dat een bodymassindex van 53 verplicht een non-item wordt, maar een licht pikante spot met sportattributen van een ervaren actrice moet worden veroordeeld, zijn we dan niet van het padje af?