Amerikanisering

Zondag is de World Cup XXL van 2026 ten einde en weten we welke Spaanssprekenden (een bonte verzameling van vooral Catalanen en Basken, of toch die Zuid-Amerikaanse guerrillero’s) de beker in de lucht mogen steken. De kans dat dit nog voor middernacht gebeurt, dus minder dan 3 uur na het eerste fluitsignaal, is reëel, maar reken er niet te veel op. Voorzie dus genoeg zoutjes, zoetjes en drank.

Een voetbalwedstrijd duurt op papier twee keer 45 minuten, met maximaal 15 minuten rust. Zelfs met wat extra tijd ben je ruimschoots onder de 2 uur klaar. De meeste wedstrijden op dit wereldkampioenschap duurden langer dan 2 uur, die met verlengingen en strafschoppen flirtten met de 3 uur. Als ze zondag tot en met de strafschoppen gaan, zoals in Qatar vier jaar geleden, zal de wereldkampioen aan deze kant van de wereld pas op maandag bekend zijn.

Een 3 uur durende wedstrijd om/met een bal, dat zijn Amerikaanse toestanden. De Major League Baseball zat ooit ruim boven de 3 uur, maar heeft dat weten terug te dringen tot 2 uur 45 minuten. De NFL, het echte football volgens de Amerikanen, haalt makkelijk 3 tot zelfs 3,5 uur, en dat voor slechts vier keer 15 minuten officiële speeltijd.

Is de World Cup-finale dan zoiets als de Super Bowl? Jawel, maar een keer of tien groter in absolute aantallen kijkers over de hele wereld. Economisch dan weer tien keer kleiner: 10 miljoen dollar kost een spot van 30 seconden tijdens de Super Bowl, 1 miljoen tijdens de World Cup.

Neen, legde de Amerikaanse international Ricardo Pepi zijn landgenoten uit, de Super Bowl en de World Cup zijn niet hetzelfde. Hij heeft gelijk. In de halftimeshow van de Super Bowl begin februari van dit jaar traden Bad Bunny en Green Day op. In de halftimeshow van de World Cup zullen we onder meer Justin Bieber en BTS zien shinen.

Halftimeshow? Tenzij u onder een steen zat de laatste tijd, weet u dat de World Cup in de VS zich, aldus de FIFA, heeft aangepast aan de sportieve en maatschappelijke zeden van het gastland. Amerikanisering of disneyficatie heet dat. En daar hoort tussen het tweede en het derde kwart een rust bij die meer dan dubbel zo lang duurt als normaal.

Tweede en derde kwart? Welja, ook quarters, met drankpauzes tussen kwart één en twee en kwart drie en vier, zijn op deze World Cup geïntroduceerd. Dat lijkt vaste prik te worden, althans in de door de FIFA gesanctioneerde toernooien.

Stilaan is duidelijk geworden dat wereldvoetbalbond FIFA deze World Cup ziet als een gigantisch experiment, in een poging de populairste sport ter wereld sportief, technologisch en organisatorisch klaar te maken voor de 21ste eeuw. Het einddoel is duidelijk: alles voor het spektakel, teneinde de inkomsten te maximaliseren. Dat daarvoor de desbetreffende legislatieve organen buitenspel worden gezet, het zij zo. Als een World Cup met 64 landen haalbaar is, dan komt die er.

Naast enerzijds de omstreden en soms overbodige organisatorische toevoegingen, zoals drankpauzes, muziek of muzak tussendoor en een halftimeshow, vielen anderzijds de welgekomen technologische innovaties op. Een perfecte en razendsnelle videoassistentie of VAR bij buitenspel, feedback over al dan niet aangeraakte ballen met sensoren, camera’s op de hoofden van de scheidsrechters.

Niet zichtbaar voor de kijker, wel voor de teams: FIFA en Lenovo hebben samen Football AI Pro ontwikkeld, een tool die alle 48 deelnemende landen toegang verschafte tot geavanceerde tactische analyses.

Op alle gebieden heeft de FIFA de grenzen wat opgerekt. Met de eenmanstussenkomst in de zaak van de uitgestelde rode kaart voor de Amerikaan Folarin Balogun, wellicht op last van voetbalkeizer Gianni Infantino om collega-keizer Donald Trump ter wille te zijn, werd onbekend juridisch terrein betreden.

Minder uitgesproken en dus minder opvallend, maar toch opgemerkt door wie een beetje oplette: de verschillende maten en gewichten in de scheidsrechterij. Een fout van een doorsneespeler bestraft met een gele kaart betekent niet dat een topper voor een identieke fout ook geel zal krijgen. Stars will shine, ook dat is vaste prik in de Amerikaanse profsport.

Aanslagen die in Europa, zelfs in de permissieve Premier League, zouden zijn bestraft met rode kaarten passeerden op deze World Cup. Het bananenrepubliekenvoetbal van schoppen, trekken, treiteren en matennaaien van Paraguay en Argentinië werd niet bestraft en vanwege de Argentijnen zelfs onterecht vergoelijkt als Zuid-Amerikaanse passie, als een clash van stijlen. Stijlloos, dat was het. Daarom voor zondag: hala España of (in het Catalaans) som-hi Espanya.