Seixassionel

Statistieken om de statistieken is een journalistiek zinkgat. Juist benchmarken is de kunst. Neem nu het statje dat Paul Seixas de op drie na jongste winnaar is van een Monument. Met alle respect, dat slaat nergens op. Wat heeft het wielrennen van 1909 (Victor Fastre, 18 jaar), 1925 (Georges Ronsse, 19 jaar) en 1944 (Rik Van Steenbergen, 19 jaar) te maken met het wielrennen van vandaag? Of parcoursen van voor of tijdens de Tweede Wereldoorlog in België met de zwaarste eendagswedstrijd ooit?

Hoewel wielrennen misschien de eerste professionele sport is geweest in de geschiedenis van de sportende mensheid, is het een gegeven dat alle sporten hun onderscheiden tijdperken hebben. Dat gaat zeker op voor wielrennen. Voor een fysiologische sport moeten we bovendien een grens trekken bij het biologisch paspoort. Laten we voor het gemak 2010 nemen. In het eerste decennium van deze eeuw waren de winnaars van de Monumenten gemiddeld 29,6 jaar oud. Tussen 2010 en 2019 steeg dat naar 30,5. Het lopende decennium is die leeftijd gezakt naar 27,1.

Twee dingen daarover. Eén: we zijn nog maar zeven jaar ver, te rekenen vanaf 2020. Twee: als Tadej Pogacar, Mathieu van der Poel en (wie weet) Wout van Aert blijven winnen, zal dat gemiddelde stijgen. Afgezien van die statistiek blijft het een cijfermatig gegeven dat wielrenners steeds jonger bij de top aansluiten en meteen voorin meedraaien.

Direct heeft dat niets te maken met de verbeterde dopingbestrijding, wel indirect. Na de steroïden-, epo- en transfusieperiode zijn de kwakzalvers uit het peloton verdwenen en heeft de trainingswetenschap haar intrede gedaan. Die is deze eeuw ook geëvolueerd met andere inzichten, andere methodes. Tegelijk werden jongere renners steeds vroeger opgespoord en trainingstechnisch beter begeleid.

Daar zijn nadelen aan verbonden – zoals het gevaar van overfixatie op gewicht en wattages – maar die wegen voorlopig niet op tegen de voordelen. Het wielrennen was ondanks de suprematie van Tadej Pogacar nooit boeiender dan vandaag, de atleten op de fiets waren nooit meer atleet.

De titel van deze column is plagiaat, gestolen van de frontpagina van L’Équipe van gisteren. Hij is even lullig als origineel, maar er zit een grond van waarheid in: de 20-jarige Seixas die de zwaarste klassieker niet alleen wint, maar ronduit domineert, is ook bij afwezigheid van die ene Sloveen niets minder dan sensationeel. Dat belooft voor de toekomst en de spanning in het wielrennen.

Seixas werd nog uitgelachen door onze Belgische commentatoren vanwege zijn melige boetedoening na de mislukte Franse putsch op het WK in Montréal. In Belgische media kreeg hij zaterdag ook een ster minder dan Remco Evenepoel. Op grond waarvan was niet helemaal duidelijk.

Niet de Tour van deze zomer, waarin Evenepoel tweede werd en Seixas kraakte in de laatste week en net van het podium viel, mogen we hopen, want dat was een andere tijd. Was het dan die winst – zeg maar het weggevertje van Giulio Ciccone – op het EK vorige week, neen toch?

Waren we dan Luik-Bastenaken-Luik vergeten, waar Seixas op de steile La Redoute de enige was die Pogacar kon volgen? De uitslag toen in Luik was redelijk duidelijk: Seixas smeerde tweevoudig winnaar (bij afwezigheid van Pogacar) Evenepoel een minuut aan zijn broek.

Zoals het er nu naar uitziet, krijgt Remco Evenepoel in de rittenwedstrijden en klassiekers na Tadej Pogacar ook nog eens Paul Seixas voor zich in de pikorde. Dat zal meer pikken dan hij wil toegeven.

Zowel op het WK in Montréal als nu weer in Lombardije speelde Evenepoels zwakke punt hem parten. Dat het meteen in zijn benen slaat als hij merkt dat andere renners minstens even goed zijn als hij, zit tussen de oren. De races waarin Evenepoel niet won, en soms ook die waarin hij wel won, hebben een atypisch verloop.

Het begint met vroeg lossen op een moment waarop niemand dat verwacht, niet het minst de ondervoorzitters van zijn supportersclub in de commentaarcabine die stante pede naar de Prozac grijpen.

“Oei, Remco. Dit ziet er niet goed uit, José.”

“Neen, Karl, ik vrees het ook.”

Waarna ‘Remco’ zich ‘herzet’ om even later als een dolle dwaas de achtervolging te gaan leiden en meestal nog heel dichtbij te eindigen. Of zelfs te winnen, zoals bij zijn eerste min of meer grote overwinning, in de Clásica San Sebastián in 2019.

Neen, 2026 zal niet zijn beste jaar ooit zijn. Het had gekund, 2022 overtreffen, maar nu is het te laat. Isaac del Toro (22), Paul Seixas (20), Lorenzo Finn (19), Giulio Pellizzari (22), om maar die te noemen, steken hem de volgende jaren allemaal naar de kroon en zullen hem eerder vroeg dan laat overvleugelen.