De Heilige LEO X

In de voetbalkerk is Lionel Messi de eerste Leo die heilig wordt verklaard. In de katholieke kerk kan dat er misschien nog van komen als hij echt doodgaat, en niet alleen als international.

De bekendste Leo’s die vóór hem heilig zijn verklaard, waren pausen: Leo I, Leo II, Leo III (kroonde Karel de Grote tot keizer), Leo IV en Leo IX. De eerste Leo was meteen de meest memorabele. Hij was paus van 440 tot 461 en weerhield Attila de Hun ervan Rome aan te vallen. Drie jaar later kon hij de Vandalen overhalen om Rome niet plat te branden. Niet helemaal hetzelfde als de World Cup winnen, maar toch.

Nu is er Leo X, afscheidnemend international van Argentinië en nog wat flexi-jobbend in Miami voor zolang het duurt. Soms, en maak daar maar ‘vaak’ van, omschreven als de beste voetballer die ooit heeft geleefd. Daar zijn de blinde bewonderaars van Diego Maradona en Cristiano Ronaldo het niet mee eens, maar daarom zijn ze ook blind.

Persoonlijk zou ik eerder stemmen op een voetballer die het spel blijvend heeft veranderd, eentje die later ook als trainer een voorbeeld was voor hele generaties na hem. Daarom neig ik naar Johan Cruijff, hoewel die als speler nog niet de helft van het palmares van Messi bij elkaar speelde.

Leg Messi en Ronaldo op de weegschaal en de balans slaat door naar Messi: 48 prijzen tegenover 37. Bij Messi zitten daar een wereldtitel, vier keer de Champions League en dertien landstitels bij. Dat zijn er vijf meer dan CR7, die wel een Champions League meer op zijn conto heeft. Messi won acht Gouden Ballen, Ronaldo ‘maar’ vijf. Messi lijkt ook een beter mens dan Ronaldo, hoewel hij Argentijn is en de combinatie van dat paspoort met voetbal zelden het beste in de mens naar boven brengt.

Maar… In de lofbetuigingen van de voorbije week is men weer eens gemakshalve aan het verleden voorbijgegaan. Alsof het een fait divers is hoe Messi vanuit Argentinië in Barcelona is beland, en wat daarna is gebeurd.

Toen hij in 2006 op de World Cup in Duitsland voor het eerst inviel bij de Albiceleste, was het nog een item. De vraag luidde toen: wat doet die Messi in godsnaam op een voetbalveld? Natuurlijk kon hij voetballen en was het een verademing om naar zo’n begaafde jongeman te kijken, maar daar ging het niet om.

Was hij wielrenner geweest, dan hadden L’Équipe en Bild een speciaal katern aan hem gewijd, en daarin zou het echt niet over zijn sportieve kwaliteiten zijn gegaan. Hij zou vervolgens met pek en veren zijn overgoten en verjaagd. Ze zouden hem gewoon uit de sport hebben geweerd, en dat had gekund, want van Messi is algemeen bekend dat hij als kind en tiener jarenlang groeihormoon kreeg, een middel dat op de dopinglijst staat.

Messi was 10 en 1,27 meter toen een endocrinoloog in Rosario in 1998 een tekort aan groeihormoon bij hem vaststelde en hem dagelijkse injecties voorschreef. De NBA zou hij niet halen, dat was toen al zeker, maar volgens zijn eigen arts zou hij ook zonder die kuur 1,55 à 1,60 meter zijn geworden.

Toen de behandeling in Argentinië onbetaalbaar werd, kwam Barcelona in beeld. Messi was 13 en 1,43 meter toen hij er in 2000 op proef kwam. Het was technisch secretaris Carles Rexach, ooit vleugelspeler naast Cruijff, die hem absoluut wilde en dat in december van dat jaar op een papieren servetje vastlegde.

Barcelona liet de hele Messi-clan naar Spanje overkomen en nam de kosten van de groeihormoonkuur over. Terwijl de kuur liep, kreeg de familie een salaris uitbetaald. Het resultaat is bekend: in het seizoen 2004-’05 debuteerde Messi als 17-jarige jongen van 1,70 meter in de eerste ploeg van Barcelona.

Een geheim was dat nooit, maar niemand uit de buitenwereld wees erop dat het toen nog onopspoorbare groeihormoon al jaren op de verboden lijst van het IOC stond, en vanaf 2004 ook op die van het wereldantidopingagentschap WADA.

De tiener Messi die groeihormoon kreeg en de volgende 20 jaar de helft van de wereld op een hoopje speelde: dat is hetzelfde als wanneer Patrick Lefevere een renner van 14 met epo had laten behandelen, waarna die iedereen bergop naar huis reed.

Ik verkies ook het naturel van Messi boven het narcistische van Ronaldo en het revolutionaire van Barça boven het randje fascistische van Real, maar ze hebben daar in Madrid wel een punt als ze Messi als el enano hormonado (de dwerg op hormonen) omschrijven.

De vraag die je hier als sportjournalist zonder de oogkleppen van de voetbaljournalist moet stellen, is deze: waarom hebben we twee decennia lang voor voetbal andere normen gehanteerd dan voor alle andere sporten?