Body Positivity

Om een collega te parafraseren: ik verkies een goede lerares met hoofddoek boven een slechte zonder. De ontslagen Hadija Amajoud had het over een recht op zelfbeschikking. Ook het erg modieuze ‘identiteit’ passeerde: “Ik mag mijzelf kleden zoals ik wil.” Weinig op tegen. Er was dus terecht heel wat protest van wel- en breeddenkend Vlaanderen.

Rond die tijd zagen we ene Sydney Sweeney in een reclamefilmpje voor een goksite, waarbij ze uit de kleren ging maar strategische plaatsen bedekt hield met allerlei sportattributen. Ze heeft achtereenvolgens een American football, basketbal, tennisracket, ijshockeystick, voetbal en golfclub vast en eindigt op een biljarttafel.

Die goksite Novig: nooit van gehoord. Ook die mevrouw Sweeney kende ik van haar noch pluimen. Na een paar keer haar spotje te hebben bekeken, wel een beetje meer van pluimen.

Ze kreeg bakken kritiek. Sweeney is bekend van een HBO-serie Euphoria en van een eerder spotje dat ook kritiek kreeg. Daarin maakte ze reclame voor de jeans van American Eagle. Niks naakt daar, maar wel een tagline die stof deed opwaaien: Sydney has great jeans.

Jeans klinkt fonetisch ook als genes, genen dus. Ik herinner mij die ophef en dat vond ik (ook toen, alweer) bij de haren getrokken. Er was niets van gelogen. Het is alleen al empirisch vast te stellen dat mevrouw Sweeney voorlopig over oké genen beschikt, wat te verkiezen is boven buitensporig lange tenen. En wat die genen betreft, niets garandeert natuurlijk dat ze niet over een aantal jaar plots een vreselijke kanker ontwikkelt, wat we haar niet toewensen.

Het jeansmerk American Eagle werd gebrandmerkt als een promotor van eugenetica. Dat is wetenschap ter verbetering van het menselijke ras. Sinds de vreselijke experimenten van Josef Mengele in Auschwitz zit dat in de verdomhoek.

Met dit recente spotje van één minuut kreeg Sweeney het protest van het wel- en breeddenkende deel van de vrouwelijke sportwereld over zich heen. “Het is ongelooflijk hoeveel vrouwenhaat ze in 40 seconden hebben weten te stoppen.” Dat schreef The Female Athlete Project. “Klap in het gezicht van elke vrouw”, was nog een reactie. En Elodie Ouedraogo sprak de woorden: “Ze is helemaal blind voor onze strijd. Ze heeft de vrouwensport gekaapt.”

Maar euh, dames, hoe zit dat nu met dat recht op zelfbeschikking, het recht op een eigen identiteit, een eigen invulling van hoe je in de maatschappij staat? Wie gaat dat bepalen? Of werkt bodypositivity maar in één richting?

Sweeney heeft de vrouwensport niet gekaapt. Ze is 29 en maakt reclame zoals zij dat wil. Ethisch kun je je vragen stellen bij een goksite in combinatie met (al bij al zedelijk) bloot. Esthetisch niet. Sweeney is mooi, het filmpje is mooi gemaakt en de vrouwensport komt hier niet in het gedrang.

In mijn (trap)hall of fame, waar mijn mooiste accreditaties, exclusieve shirts en die zeldzame eigen knalprestatie hangen, staat ook een boekenkast. Daarin een fotoboek van Herb Ritts met allemaal sporticonen van het einde van de vorige eeuw: van Boris Becker over Marie-Jo Pérec tot Dan O’Brien. Zwart-wit, zo naakt als maar kan, en meer te zien dan bij Sweeney.

Sweeney kent dat boek niet, maar wel de badpakkenspecial van Sports Illustrated, waarnaar ze ter verdediging verwees. Kreeg ze weer de shit over haar heen, want dat waren topsporters en die mochten dat. Die redenering (jij niet, wij wel) ontsnapt aan elke mij bekende logica, maar dat gebeurt wel vaker in deze gepolariseerde tijden.

Die steeds terugkerende kramp als het om lichamen gaat, hoe daarnaar wordt gekeken en wat je daar nog over mag zeggen of schrijven, dat is toch een ding geworden. Deze week stond in L’Équipe de klacht van judoka Léa Fontaine, de nummer één van de wereld in de plus 78 kilogram. Ze wil niet meer op haar gewicht worden aangesproken. Niet door de trollen, begrijpelijk. Maar ook niet door wie het een itempje blijft vinden dat ze welgeteld 100 kilogram meer weegt dan het gewicht van haar categorie.

Ik heb een kamp van haar bekeken. Hoe ze met haar bijna 180 kilo (voor 1,83 meter) richting haar ook al forse landgenote Romane Dicko (1,80 meter, 120 kilo) waggelt – sorry, het is niet anders. Ze pakt Dicko bij de arm, gaat eraan hangen tot Dicko valt, waarna ze er een halve minuut bovenop gaat liggen. Tractorpulling op de tatami.

Als bodypositivity erin bestaat dat een bodymassindex van 53 verplicht een non-item wordt, maar een licht pikante spot met sportattributen van een ervaren actrice moet worden veroordeeld, zijn we dan niet van het padje af?