De Grootste Club

Lezenswaardigheid en sportpagina’s of -sites gaan al een tijdje niet meer samen. Let wel, dat heeft maar ten dele te maken met het personeel dat zich erom bekommert. Journalisten waren nooit beter geoutilleerd dan vandaag om een gedegen analyse te schrijven, maar het nadeel van analyses is dat ze zo saai zijn en er heel vaak naast zitten.

Een spraakmakend interview, wanneer hebt u dat nog eens gelezen? Internationaal is er nu spel rond Kylian Mbappé, Lamine Yamal en Harry Kane. Mbappé vindt zichzelf de beste en hij moet de Ballon d’Or krijgen. “Ik heb in alle competities geschitterd.” Dat zou een steek moeten zijn naar Yamal, die op de World Cup ondanks zijn status als wereldkampioen niet echt schitterde.

Die Yamal had ook een mening over Kane, zonder hem te noemen. “Het volstaat niet om veel goals te scoren om de Ballon d’Or te winnen.” Op 26 oktober weten we het, we hebben dus nog een maand om erover te leuteren.

Een spraakmakend interview in het Belgische voetbal, zelf ook niet echt spraakmakend natuurlijk, wanneer is dat geleden? Zo eentje waarin een speler zijn ploegmaats de mantel uitveegt, de trainer een grote kluns vindt en het clubbestuur een stelletje onbenullen. Of een voorzitter die zich druk maakt over zijn collega’s. Nog beter, zijn spelers voor de bus gooit.

Nooit meer. Zoals een border collie waakt over de schapen, waakt een communicatiemanager/directeur/chef/loopje er steeds weer over dat niets in zo’n interview een eigen leven gaat leiden. Hoewel, afgelopen week werden we in één en dezelfde krant (De Standaard) verwend met twee dagen na elkaar interviews met clubvoorzitters. Sam Baro van KAA Gent en Michael Verschueren van RSC Anderlecht passeerden de revue.

Sam Baro bleef Sam Baro: innemend, interessant, maar op de vlakte, ervoor zorg dragend dat hij niemand tegen het hoofd stootte. Michael Verschueren een dag eerder bleef ook Michael en was zeker geen Verschueren.

Ik heb heimwee naar zijn pa Michel, die, gezeten in zijn donkere spelonk, jou en zichzelf eerst met een porto of twee op temperatuur bracht, waarna we gingen eten in zijn ‘frituur’ (die toen nog een ster had). Al die tijd stond het bandje aan en na een half uur wist je: ik heb het, ik heb het, ik wil gaan tikken. Wie daar destijds de perschef was, ik weet het niet. Verschueren was vooral zijn eigen perschef. Hij belde zelfs terug na verschijnen: “En meester Hans, was uwen baas content?”

Michael Verschueren gaf één sneer naar Wouter Vandenhaute, die hij als ‘mijnheer Vandenhaute’ de schuld gaf voor het afschaffen van de play-offs. En hij maakte één interessant statement: “Onze corporate klanten lopen niet weg. Ik denk dat Anderlecht nog altijd de grootste club van het land en van Brussel blijft, sorry.” Daarna zette hij Union, waar hij nog maar pas met 3-0 van had verloren, weg als “geen concurrent”.

Dat is een analyse waard. De grootste club van Brussel? Inzake aantal toeschouwers, titels, commerciële inkomsten, internationale uitstraling, historie: klopt helemaal. Inzake sportief en algemeen management: klopt niets van. Union heeft een beter sportief beleid en eindigde sinds de promotie in 2021 steevast bij de eerste drie, met een titel in 2025 als kers op de taart.

De grootste club van het land dan? Alleen historisch dan, met die 34 titels tegenover twintig voor Club. In de 21ste eeuw hebben ze allebei negen titels behaald, maar daar zit net het verschil.

Anderlecht begon eraan in 2001 en het succes stopte abrupt in 2017. Club won twee titels in het begin van de eeuw, maar domineert sinds 2016 met zeven titels.

Europees schopte Club het de voorbije jaren twee keer tot de achtste finales van de Champions League. Anderlecht zet daar een Europese kwartfinale in 2022-’23 tegenover, in de Conference League, welteverstaan.

Anderlecht is het nummer één in Brussel en wellicht zelfs in een deel van Franstalig België. Club Brugge is het nummer één in Vlaanderen, de sterkste regio in dit land. Commercieel is Club minstens de evenknie van Anderlecht en straks gaat het er voorbij.

Anderlecht heeft de historie, Club Brugge heeft de toekomst, en dat zal zo blijven tot ze bij Club de fouten maken die Anderlecht en Ajax hebben gemaakt: randzaken laten primeren op het sportieve.

De gamechanger zit bovendien aan Brugse kant, waar een nieuw stadion komt dat nog meer inkomsten oplevert. Het oude Anderlecht van de vorige eeuw en het begin van deze eeuw zou dat verschil hebben dichtgereden met een zak (al dan niet zwart) geld. Sinds de invoering van de financial fair play mag dat niet meer. De machtsverhoudingen in het Belgische voetbal liggen voor minstens nog eens tien jaar vast, als het niet langer is.