Negen op Tien

Eén uitspraak van Remco Evenepoel spookt al een halve Tour door het hoofd. “Het zou typisch Belgisch zijn om er na deze dag het negatieve uit te halen. Hoeveel ik mezelf geef voor de rit? Een negen op tien. Geen tien, omdat ik even heb moeten lossen.”

Dat zei hij op 14 juli, nadat het Tour-peloton aan het eind van een bloedhete dag de klim naar Le Lioran voor de kiezen had gekregen. Tadej Pogacar was al op achttien kilometer van de meet aan de boom beginnen schudden en haalde Richard Carapaz bij. Revanche voor de manier waarop Carapaz zijn maat Isaac Del Toro de Ronde van Italië had doen verliezen in 2025, zo luidde de analyse.

Niks van, de generositeit waarmee Pogacar de laatste drie dagen Carapaz heeft beloond voor zijn aanvalslust met twee ritoverwinningen en de bolletjestrui, wijst niet onmiddellijk op revanchegevoelens. Het was gewoon koers die dag en Remco Evenepoel moest lossen op de steilste stukken.

Nadien kwam hij terug in een afdaling en werd onverhoopt tweede na de ongenaakbare Sloveen. Dat hij het meteen na die zware rit had over de perceptie rond zijn persoon en de media de les las over hoe zijn prestatie te beoordelen, dat was vintage Remco Evenepoel.

Wat kon je die dag anders dan vraagtekens plaatsen bij zijn prestatie? Moeten lossen op een col van eerste categorie van 4,4 kilometer tegen 8,5 procent, maar wel kunnen volgen op een van 3,1 kilometer tegen 5,8 procent. Op dat moment zegt dat iets als: op steile klimmen komt hij tekort, op al het andere, zeker op een lopende klim, is hij bij de beteren.

Is dat nu typisch Belgisch om daar toch een vraagteken bij te plaatsen, nadat hij ook op de Tourmalet de rol had moeten lossen? Neen, dat is journalistiek. Het is de rol van de commentator, de analist, en iedereen die wordt betaald om kijkers, luisteraars en lezers te informeren, om een prestatie te kaderen.

Laten we het eens omdraaien. Weet u wat typisch Belgisch is? Geen vragen stellen. Zomaar de teksten van de atleten overnemen en voor waar verkondigen. Zoals bij het riedeltje van Remco Evenepoel dat hij zonder Tadej Pogacar een veel mooier palmares zou hebben. Bij de laatste Luik-Bastenaken-Luik moest hij alvast ook dat nieuwste godenkind Paul Seixas laten voorgaan.

Evenepoels winstkansen zouden zonder Pogacar ongetwijfeld zijn gestegen, maar die van veel andere renners ook. De wedstrijden zouden ook anders zijn verlopen, wellicht veel minder voorspelbaar. Niet zeker of Evenepoel die naar zijn hand had kunnen zetten.

Het omgekeerde is wel zo goed als zeker: Evenepoel heeft zijn mooiste koersen gewonnen omdat Pogacar niet meereed, zoals bijvoorbeeld op de Olympische Spelen. Behalve het WK van Wollongong 2022 heeft hij één wedstrijd gewonnen waarin Pogacar ook aan de start stond. Dat was Luik-Bastenaken-Luik in 2023. Alleen reed de Sloveen toen niet uit omdat hij viel en daarbij zijn hand brak.Evenepoel had zaterdag zijn derde rit kunnen winnen als hij wat vroeger had beseft dat het menens was vanwege Pogacar om een hele rit te babysitten op Isaac Del Toro. Hij had het kunnen weten, nadat de Sloveen ook al op het Plateau de Solaison bij Del Toro was gebleven in de hoop dat die kon winnen.Typisch Belgisch om de geschenkverpakking bij die overwinning maar in ondergeschikte orde te vermelden en om Evenepoel nu te bombarderen tot kandidaat-Tour-winnaar. Er zomaar van uitgaan dat die tweede plaats in de Tour van 2026 het beste laat verhopen eens de Sloveen zal zijn gestopt, is een bocht te ver.

Remco Evenepoel heeft een prachtprestatie neergezet, laat daar geen twijfel over bestaan. Hij heeft zich verbeterd in het klimwerk, is minder chaotisch tijdens de koers als het wat minder gaat, en is nog steeds veruit de beste tijdrijder van de wereld. Dat biedt kansen, maar hij blijft een generatiegenoot van de beste renner van de laatste vijftig jaar die misschien op weg is om de beste renner aller tijden te worden. De op één na beste ronderenner is er ook nog, maar die viel nu uit.

Veel kans dat Tadej Pogacar zolang blijft tot hij er acht heeft (het record is voor hem de zeven van Lance Armstrong). De nieuwste generatie zal dan het wasdom hebben bereikt en ook Evenepoel 2.0 dreigt dan over zijn top te zijn.

In de komende twaalf maanden zal blijken hoe duurzaam en natuurlijk die metamorfose is tot stand gekomen. Noem het typisch Belgisch, het blijft een terechte bemerking dat er nog al grote motoren waren die hun streng regime maar één jaar konden trekken. Bradley Wiggins had dan wel een Tour op zak.

Dus ja: een negen op tien voor deze zomer. Met een waarschuwing verpakt als goede raad van de klastitularis: nu volhouden.

Laborat

Of ik er weet van had dat Remco Evenepoels uiting als moslim op veel weerstand kon rekenen. Dat vroeg een fietsvriend die met zijn hele lijf en leden, en vooral zijn hersenen, midden in het wielrennen staat. We reden naar zee voor zeer goed beoordeelde garnaalkroketten. Ik viel net niet van mijn fiets, al had dat wellicht ook te maken met de felle noorderwind.

Ik antwoordde dat die verwijzing naar de islam, en de inspiratie die hij daar samen met zijn vrouw uit haalde, van hem nog geen voltijdse moslim maken. Zolang hij niet in djellaba van de massagetafel komt en om 5 uur opstaat om zijn matje open te leggen, en dat met de goegemeente deelt, zal het met die weerstand wel meevallen, zo gaf ik nog aan.

Blijkbaar zag ik dat verkeerd. Ik meende te begrijpen dat er wat aan de hand was en dat de asociale media daar een rol in speelden. Deze week kwam daar de cri de coeur van Jasper Philipsen over Instagram bij, een medium dat door generaties na mij liefdevol wordt aangeduid als Insta.

Ik heb het een beetje gehad met dat gezeik, excusez le mot, van publieke figuren over die asociale media.

Ten eerste: je moet weten dat de helft (conservatieve schatting) van de bevolking zich zo niet vol-, dan toch minstens deeltijds gedraagt als randdebiel als ze op de asociale media zitten.

Ten tweede: neem een voorbeeld aan stervoetballer Michael Olise. Als je niet tegen de hitte kunt, blijf dan uit de keuken, in casu de internetriolen.

Ten derde: als je koste wat het kost toch Instagram of een ander medium wilt om het eigen narratief te controleren buiten de traditionele media om, neem het er dan bij.

Natuurlijk is het niet normaal dat mensen andere mensen digitaal kunnen uitschelden. Natuurlijk mag daar een rem op komen, anonieme accounts verbieden bijvoorbeeld. Zolang dat niet gebeurt, een goede raad: blijf weg van de asociale media.

Blijkbaar horen die nare commentaren erbij, zo vertelde de asocialemediamanager van Evenepoel gisteren in de krant. Vreemd. De meerwaarde van het plaatsen van ontboezemingen, filmpjes of foto’s op Instagram of welk ander onzinnig platform dan ook weegt niet op tegen de nadelen.

Maar dan nog. Wie geen interesse heeft in wat het klootjesvolk vindt, kan de reacties uitschakelen, ook op Insta. Vandaar, ten vierde en ten slotte de beste raad: huldig het Michael Jordan-principe. I teach, you reach. Ik zeg/schrijf/post, jij luistert/leest/kijkt.

Evenepoel zal ook zonder socials een polariserende figuur blijven. Het was van bij zijn eerste verschijning op twee wielen voor iedereen wennen aan zijn streken en maniertjes. Die had hij zogezegd meegenomen uit het voetbal, maar daar klopt niets van. Er zijn nog wel wielrenners geweest met die extraversie, alleen hadden die niet zijn palmares en dus minder tekst.

ADHD komt vaker voor bij eliteatleten dan bij de rest van de bevolking. Dat zou een logische verklaring kunnen zijn voor zijn gedrag, dat in andere sporten dan het inherent bescheiden wielrennen minder zou opvallen. Tijdens deze Tour de France lijkt een Evenepoel 2.0 te zijn opgestaan. Zelfs al wordt hij weggeblazen op en rond Alpe d’Huez, Evenpoel 2.0 is een verbeterde versie van 1.0.

Hij is een even goede tijdrijder gebleven, is een betere klimmer geworden en zit duidelijk beter in zijn vel. De emotionele intensiteit die hem bij zijn vorige ploeg zo kenmerkte, heeft plaatsgemaakt voor een bepaalde stabiliteit, randje rust. De ploegwissel heeft duidelijk geloond.

Soudal-QuickStep hoeft zich dat niet aan te trekken. Wat ze bij Red Bull-Bora-Hansgrohe voor elkaar hebben gekregen, dat kunnen ze bij elke grote ploeg, alleen was de opwindingzoeker in Evenepoel de opwinding kwijt bij SQS.

Hij heeft nog wel vertrouwde figuren rond hem, zoals Maxim Van Gils op de fiets, Klaas Lodewyck en Sven Vanthourenhout in de volgauto, Dario Kloeck en David Geeroms in de entourage, maar die totaal nieuwe omgeving bleef toch een sprong in het onbekende. Veranderen van trainer, onderweg nog eens veranderen van trainer toen die eerste plots vertrok, en dat allemaal in een cruciale periode waarin onbekend sportief terrein werd verkend, je moet het maar doen.

De belangrijkste verwezenlijking van Evenepoel is zijn gewichtsverlies dat niet gepaard ging met kracht- of conditieverlies. Evenepoel weghouden uit wedstrijden en tegelijk van wat hij nog liever doet dan fietsen, namelijk lekker eten, en hem vervolgens bijna als een laborat in een gecontroleerde omgeving met koolhydratentekort laten trainen: hoe ze dat voor elkaar hebben gekregen, was multidisciplinair vakmanschap.

Dopingverleden

Wie er allemaal in de nacht van zaterdag op zondag van het bed was gelicht om een plasje te doen en geprikt te worden, dat was nog een mysterie toen de rit gisterochtend van start ging. Waren alvast gekend, de nummers één en twee van het algemene klassement: Tadej Pogacar en Jonas Vingegaard.

Pogacar moest er om 5 uur uit, Vingegaard om 2 uur. “Kan niet, mag niet”, beweerde Remco Evenepoel vol ongeloof toen hij ernaar werd gevraagd. Het mag wel volgens de Franse wet en het was meteen duidelijk dat Evenepoel niet was gecontroleerd. Paul Seixas, Juan Ayuso en Florian Lipowitz tot nader order ook niet.

Vingegaard zei dat hij makkelijk weer de slaap kon vatten, Pogacar van zijn kant had niet meer geslapen. De Sloveense gele trui had het over een nachtje van vier uur. Hij kon er nog om lachen.

Zowel Vingegaard als Pogacar protesteerde niet. Ze benadrukten dat de controleurs een beetje verveeld zaten met het hele gebeuren, maar toch aardig waren. Zover is het dus gekomen, dat renners dit normaal moeten vinden en vooral niet de indruk willen wekken dat ze er niet mee gediend zijn om in een loodzware Tour midden in de nacht te worden gestoord.

En dat voor een dopingcontrole waarvan het nut erg twijfelachtig is. Zelfs al zou er een product bestaan dat uit het systeem verdwijnt tussen 1 en 5 uur en een dopingeffect heeft – waaraan mag worden getwijfeld – dan blijft de vraag waarom alleen de nummers één en twee midden in de nacht worden gecontroleerd en niet de nummers drie, vier, vijf, enzovoort.

Waarom ook niet Paul Seixas, de Franse chouchou, dat is de vraag waarop de controlerende instantie AFLD (het Franse agentschap voor de strijd tegen de doping) toch eens moet antwoorden.

It’s part of the job, zegden Pogacar en Vingegaard in koor en dat siert hen. Een paar uur later viel de Deen in een al bij al onschuldige bocht en moest opgeven. Of het ene (de controle) met het andere (de val) te maken heeft, wie zal het zeggen? Maar de opeenvolging van gebeurtenissen is alvast vervelend. Het is niet eerlijk als de job voor de ene concurrent zwaarder wordt dan voor de andere door externe omstandigheden.

Dopingcontroles zijn nodig. Wielrennen sleept een dopingverleden met zich mee, maar daarbij horen enkele nuances. Wielrennen is niet de eerste dopingsport. In absolute getallen is dat atletiek, dat al sinds de jaren dertig met de uitvinding van amfetamines en later bij elk ander dopingmiddel (anabole en corticosteroïden, groeihormoon, bloedtransfusies, epo en afgeleiden) er eerst bij was. Proportioneel (aantal atleten, aantal betrapten) is gewichtheffen de dopingsport nummer één buiten categorie.

Wielrennen was de eerste sport die ernstig werk maakte van dopingbestrijding, later mee de opsporing van epo initieerde en aan de wieg stond van het biologische paspoort. Wielrennen heeft vooral de reputatie van eerste dopingsport omdat het er een gewoonte van maakte om de vuile, minder vuile tot zelfs propere was buiten te hangen. Of denkt u dat de lactaatgels die afgelopen week in het nieuws kwamen in een andere sport ook als ‘mysterieus’ en ‘gamechanger’ zouden zijn gelabeld? Alleen in de koers.

Op X zit de voormalige Tour-arts Jean-Pierre de Mondenard, de auteur van de Dictionnaire du dopage, een standaardwerk. Hij stoorde zich deze Tour aan de onzin die verscheen over Pogacar, genre “hij zweet niet”, “hij ademt niet”, en gaf de roepers lik op stuk met een duidelijk verhaal. Jawel, de prestaties van de toprenners worden medisch en wetenschappelijk geoptimaliseerd, maar vooralsnog wijst niks op doping, zegt de ex-Tour-arts.

Integendeel, alle signalen wijzen erop dat doping een verhaal is van het verleden. De Tour van 2012 was de laatste waarin een renner positief werd bevonden, dat was Fränk Schleck op een vochtafdrijvend middel. 2012 was ook het jaar waarin Lance Armstrong al zijn Tour-overwinningen moest inleveren.

Inmiddels zijn we veertien jaar verder en behalve een cocaïneplasje van Luca Paolini in 2015 is er in de Tour niets meer gedetecteerd. Het is juist dat niet alles op te sporen is, maar ook hier: nuance. Zelfs als het product tussen de controlemazen glipt, blijft het effect in het biologische paspoort zichtbaar.

Het doorslaande argument in het pleidooi voor een relatief proper wielrennen is de vaststelling dat het in het geruchtcircuit stil is. Als er al een supermiddel zou bestaan waardoor niet alleen Pogacar en co. maar alle ploegen plots harder rijden, hadden we dat al lang geweten. De tijd dat niemand of niet iedereen erover zou hebben bericht, zoals met epo, ligt ver achter ons.

Amerikanisering

Zondag is de World Cup XXL van 2026 ten einde en weten we welke Spaanssprekenden (een bonte verzameling van vooral Catalanen en Basken, of toch die Zuid-Amerikaanse guerrillero’s) de beker in de lucht mogen steken. De kans dat dit nog voor middernacht gebeurt, dus minder dan 3 uur na het eerste fluitsignaal, is reëel, maar reken er niet te veel op. Voorzie dus genoeg zoutjes, zoetjes en drank.

Een voetbalwedstrijd duurt op papier twee keer 45 minuten, met maximaal 15 minuten rust. Zelfs met wat extra tijd ben je ruimschoots onder de 2 uur klaar. De meeste wedstrijden op dit wereldkampioenschap duurden langer dan 2 uur, die met verlengingen en strafschoppen flirtten met de 3 uur. Als ze zondag tot en met de strafschoppen gaan, zoals in Qatar vier jaar geleden, zal de wereldkampioen aan deze kant van de wereld pas op maandag bekend zijn.

Een 3 uur durende wedstrijd om/met een bal, dat zijn Amerikaanse toestanden. De Major League Baseball zat ooit ruim boven de 3 uur, maar heeft dat weten terug te dringen tot 2 uur 45 minuten. De NFL, het echte football volgens de Amerikanen, haalt makkelijk 3 tot zelfs 3,5 uur, en dat voor slechts vier keer 15 minuten officiële speeltijd.

Is de World Cup-finale dan zoiets als de Super Bowl? Jawel, maar een keer of tien groter in absolute aantallen kijkers over de hele wereld. Economisch dan weer tien keer kleiner: 10 miljoen dollar kost een spot van 30 seconden tijdens de Super Bowl, 1 miljoen tijdens de World Cup.

Neen, legde de Amerikaanse international Ricardo Pepi zijn landgenoten uit, de Super Bowl en de World Cup zijn niet hetzelfde. Hij heeft gelijk. In de halftimeshow van de Super Bowl begin februari van dit jaar traden Bad Bunny en Green Day op. In de halftimeshow van de World Cup zullen we onder meer Justin Bieber en BTS zien shinen.

Halftimeshow? Tenzij u onder een steen zat de laatste tijd, weet u dat de World Cup in de VS zich, aldus de FIFA, heeft aangepast aan de sportieve en maatschappelijke zeden van het gastland. Amerikanisering of disneyficatie heet dat. En daar hoort tussen het tweede en het derde kwart een rust bij die meer dan dubbel zo lang duurt als normaal.

Tweede en derde kwart? Welja, ook quarters, met drankpauzes tussen kwart één en twee en kwart drie en vier, zijn op deze World Cup geïntroduceerd. Dat lijkt vaste prik te worden, althans in de door de FIFA gesanctioneerde toernooien.

Stilaan is duidelijk geworden dat wereldvoetbalbond FIFA deze World Cup ziet als een gigantisch experiment, in een poging de populairste sport ter wereld sportief, technologisch en organisatorisch klaar te maken voor de 21ste eeuw. Het einddoel is duidelijk: alles voor het spektakel, teneinde de inkomsten te maximaliseren. Dat daarvoor de desbetreffende legislatieve organen buitenspel worden gezet, het zij zo. Als een World Cup met 64 landen haalbaar is, dan komt die er.

Naast enerzijds de omstreden en soms overbodige organisatorische toevoegingen, zoals drankpauzes, muziek of muzak tussendoor en een halftimeshow, vielen anderzijds de welgekomen technologische innovaties op. Een perfecte en razendsnelle videoassistentie of VAR bij buitenspel, feedback over al dan niet aangeraakte ballen met sensoren, camera’s op de hoofden van de scheidsrechters.

Niet zichtbaar voor de kijker, wel voor de teams: FIFA en Lenovo hebben samen Football AI Pro ontwikkeld, een tool die alle 48 deelnemende landen toegang verschafte tot geavanceerde tactische analyses.

Op alle gebieden heeft de FIFA de grenzen wat opgerekt. Met de eenmanstussenkomst in de zaak van de uitgestelde rode kaart voor de Amerikaan Folarin Balogun, wellicht op last van voetbalkeizer Gianni Infantino om collega-keizer Donald Trump ter wille te zijn, werd onbekend juridisch terrein betreden.

Minder uitgesproken en dus minder opvallend, maar toch opgemerkt door wie een beetje oplette: de verschillende maten en gewichten in de scheidsrechterij. Een fout van een doorsneespeler bestraft met een gele kaart betekent niet dat een topper voor een identieke fout ook geel zal krijgen. Stars will shine, ook dat is vaste prik in de Amerikaanse profsport.

Aanslagen die in Europa, zelfs in de permissieve Premier League, zouden zijn bestraft met rode kaarten passeerden op deze World Cup. Het bananenrepubliekenvoetbal van schoppen, trekken, treiteren en matennaaien van Paraguay en Argentinië werd niet bestraft en vanwege de Argentijnen zelfs onterecht vergoelijkt als Zuid-Amerikaanse passie, als een clash van stijlen. Stijlloos, dat was het. Daarom voor zondag: hala España of (in het Catalaans) som-hi Espanya.

Halfvol of halfleeg glas?

Was dit een (zeer) goed WK, een oké WK, een middelmatig WK of een slecht WK?

Niet zeer goed en ook niet slecht. Slecht, dat was Qatar 2022. Eruit gaan in de groepsfase was beschamend. Zeer goed tot goed, dat was Rusland 2018, halve finale gehaald. Met veel geluk – dat wordt gemakshalve vergeten – maar geluk heb je nodig om ver te geraken in een toernooi. Deze World Cup hadden de Belgen ook weer geluk. Bijvoorbeeld tegen Egypte en Iran. Die twee wedstrijden hadden ze kunnen verliezen en ook kunnen winnen, maar de beste scoringskansen waren voor de tegenstander.

Tegen Nieuw-Zeeland werd makkelijk gewonnen, met dank aan een andere mindset: over ons lijk, we gaan winnen en met veel doelpunten. Die mindset was er ook tegen de VS in de achtste finale. De rodekaarthistorie en het besef dat een president van een organiserend land zomaar een luisterend oor krijgt bij de FIFA, in combinatie met een eerdere, makkelijke vriendschappelijke overwinning, zetten de toon. De 4-1 was knap, verdiend en niet eens overdreven.

Als we dit een goed WK moeten noemen, de heersende teneur in de media en bij het volk, dan is dat alleen gebaseerd op deze wedstrijd. Tenzij men het ‘moedige’ verzet tegen Spanje erbij wil rekenen, maar is dat niet al te makkelijk?

We kunnen dit een goed WK noemen, maar was dit niet eerder een matig WK? Alles hangt af van de referentiewedstrijd: die tegen de VS of toch die tegen Senegal in de zestiende finales? Als de terugkeer van 0-2 tegen Japan in 2018 wonderlijk te noemen valt, dan is die tegen Senegal bij 0-2 met nog vijf minuten reguliere speeltijd niks minder dan miraculeus. België won niet in extremis, Senegal gaf het weg en had als klein land ook twee keer de refs tegen.

Na de wedstrijd tegen Senegal was het commentaar in de media niet bepaald positief. Dat veranderde niet echt na de wedstrijd tegen de VS, want ook de zwakte van de Amerikanen werd uitgebreid benadrukt.

Tussen de VS en Spanje sloeg de sfeer om. Ooit was er een tijd dat journalisten ter plaatse niet goed meekregen hoe het op het thuisfront al dan niet leefde. Die deden hun ding, schreven en babbelden hun goesting.

Heden ten dage is dat anders. De natie was in de aanloop naar de clash tegen Spanje in de ban van voetbalfestivalitis. Drie op de vier ondervraagden: we gaan winnen! Dat komt binnen bij wie met de ploeg op pad is. De regel wordt dan: zo het volk het wil, zo zal men berichten. Tegendraads in de correctheid, hou dat maar voor de beslotenheid. Meegaan in de euforie, is de boodschap. En dan krijg je debiele titels, genre ‘Maak Ons Trots’.

Hoewel geen enkele van de journalisten ter plaatse, ook niet na de 4-1 tegen de VS, een hoge pet op had van wat Garcia en de zijnen daar aan het uitspoken waren, gingen ze overstag. Onder elkaar werd nog wel geginnegapt over die rare bondscoach en zijn onbegrepen wissels, maar ook de ploeg en sommige spelers in vraag stellen, dat leek geen goed idee meer.

Behalve het hangen van de huik naar volkswind/wil heeft die ommekeer nog een andere reden: proximity bias of vooringenomenheid door nabijheid.

Er is sprake van een dubbel effect. Hoe langer op pad met een ploeg, hoe minder kritisch. Hoe beter je een ploeg of speler kent, hoe minder kritisch. Uit mededogen, maar ook uit zelfbehoud. Wie te hard de waarheid verkondigt, zou in de toekomst wel eens minder bediend kunnen worden met nieuws en interviews.

De analyses in de studio waren vaak strenger dan die van de meegereisde journalisten in de kranten en van de commentatoren ter plekke. Die verhieven niet enkel hun stem bij goals maar juichten ook ronduit als supporters. Het zuiden schuift niet enkel klimatologisch op naar het noorden.

Komen we bij Spanje-België, verloren met 2-1. Nipt, maar terecht. Dat waren de Rode Duivels oldskool: terugkruipen, onderkruipen, hopend op weer een mirakel. Dat had misschien anders gekund.

Club Brugge toonde vorig seizoen hoe het moest: ook maar 29 procent balbezit tegen Barcelona, maar evenveel doelrijpe kansen en evenveel doelpunten. Het werd 3-3 en de 4-3 werd nog afgekeurd. Niet met een 6-4-0-opstelling, maar met één iets hoger geposteerde middenvelder en één aalvlugge aanvaller. Dat was toen Carlos Forbs, vrijdag had dat Matias Fernandez-Pardo kunnen zijn, maar die bleef op de bank.

Laten we het hierop houden: voor deze spelers, ook nog eens geteisterd door blessures, die zich de ziel uit het lijf hebben gelopen, is het glas halfvol. Het glas van die rare kwiet Rudi Garcia is meer dan halfleeg.

Madame de Coubertin

Het Internationaal Olympisch Comité (IOC) heeft deze week beslist dat de Russen en Wit-Russen over afzienbare tijd internationaal weer kunnen sporten met andere landen. Op termijn kunnen ze zelfs alleen of in ploeg Rossiya vertegenwoordigen, onder hun eigen vlag en hymne (de mooiste van alle hymnes, maar daar houdt het ook op).

Oekraïne was zoals verwacht tegen, net als alle Noord-Europese landen. De Aziatische olympische comités juichten de demarche luid toe. Vanuit de sportbonden die het laatste woord hebben over welke atleten mogen deelnemen was de reactie gemengd.

De grootste olympische sportbond, World Athletics, was bij monde van voorzitter Seb Coe categorisch: (Wit-)Russen met banden met Moskou en Minsk zijn niet welkom. Coe is nog voorzitter tot de zomer van 2027, dat biedt de Russen opties.

Hoewel er een logica zit in de houding en argumentering van het IOC is er ook die stuitende wereldvreemdheid. Dit getuigt van een compleet foute inschatting van de geopolitieke toestand van de wereld en de rol die sport daarin speelt. Zie Donald Trump, voetbal, FIFA.

Uitgerekend nu deze hindernis weghalen, terwijl het foutste land van de 21ste eeuw zijn buurstaat steeds heviger bestookt en zijn bevolking via bommen op hospitalen, kindercrèches en woonwijken blijft terroriseren, is het bewijs dat ze daar in Lausanne in hun mooie ivoren toren niet goed weten hoe het eraan toegaat in de echte wereld.

Dat zou kunnen kloppen want we hebben hen ook nog niet gehoord over de genocide op de Palestijnen. Misschien komt dat omdat die in de dertig jaar dat ze onder eigen vlag deelnemen aan de Spelen nog nooit een medaille hebben gewonnen en dus niet meetellen, wie zal het zeggen?

Het beetje logica in de beslissing van het IOC zit in de originele beweegredenen voor de verbanning. Die werd destijds door Lausanne en de vorige voorzitter Thomas Bach gestaafd als strafmaatregel tegen het inpalmen van de Oekraïense olympische structuren in de nieuwe bezette gebieden.

De nieuwe bezette gebieden, voor alle duidelijkheid, want dat bezetten was eerder al gebeurd met de Krim in 2014, kort na de Winter/dopingspelen van Sotsji. Het IOC en de rest van de sport (en de politiek) keken toen de andere kant op. Nog voor die uitsluiting in 2022 was er al een eerdere uitsluiting van Rusland, maar die had dan weer te maken met de schrikbarende onthullingen over decennialange staatsgestuurde doping. Na de inval in Oekraïne was Vladimir Poetin bovendien zijn Olympische Orde afgenomen door Bach.

Dat waren allemaal tekenen dat realpolitik ook bij het Internationaal Olympisch Comité zijn intrede had gedaan. Je hoorde nadien ook bijna niets meer over de ekecheiria of olympische vrede, een vinding van de ook al lichtjes wereldvreemde sportpaus Juan Antonio Samaranch, die in de jaren negentig als eerste expliciet opriep om oorlogen te stoppen tijdens de Spelen.

De man besefte wellicht niet goed, of hij had de verkeerde bronnen geraadpleegd, dat de olympische vrede in antieke tijden helemaal geen einde wilde maken aan de oorlogen. Wel werd een veilige passage van atleten en toeschouwers op weg naar Olympia gevraagd, en zelfs dat werd niet altijd toegezegd.

Dat die ekecheiria als symbool van neutraliteit eind januari voor Milaan-Cortina weer prominent op de agenda van de VN kwam, was een voorteken. Vervolgens zette de nieuwe voorzitter van het IOC, Kirsty Coventry, als een soort Madame de Coubertin de deur voor de Russen op meer dan een kier. De volkeren verenigen door te sporten en zo conflicten te overstijgen, jaja, het zal wel.

Coventry is natuurlijk Afrikaans, woont in Zwitserland, en dan is die oorlog een ver-van-je-bedshow. Het argument dat wereldwijd meer dan tachtig conflicten worden uitgevochten, en als ze elke agressor zouden uitsluiten er geen Spelen meer zijn, klinkt een beetje flauw en weeral wereldvreemd. Deze oorlog duurt nu al langer dan de Eerste of de Tweede Wereldoorlog en is alleen door koelbloedigheid van het Westen nog geen derde geworden, maar misschien komt dat er nog van.

Als ik Coventry was, zou ik de recente olympische geschiedenis erop napluizen, en meer in het bijzonder de boycot van Zuid-Afrika. Uiteindelijk en ferm tegen de goesting werd ook het IOC verplicht tot een olympische boycot van Zuid-Afrika. Die sportieve pariastatus heeft meegespeeld in de afschaffing van apartheid. De laatste hoop om tegen schurkenstaat Rusland een sportieve dam op te werpen, berust nu bij de westerse landen en de Europese Unie.

Lange slooptocht

De Tour is begonnen, hèhè. Sportieve verfrissing voor die voetbalhype. Bovendien zonder Wout van Aert. Ongetwijfeld jammer voor hemzelf, minder jammer voor al wie de Tour volgt en soms een punthoofd krijgt van de Van Aert-hysterie. Overigens zal deze reset-zomer Van Aert goed doen. Die gaat knallen in de herfst en met veel goesting de winter ingaan.

Rest ons nog de Remcooooh-adoratie om te verteren, voor zolang die duurt. Indien lang, zoveel te beter, dat is hem en zijn aanbidders gegund. Duurt het minder lang, de iets kansrijkere optie, dan kunnen we ons concentreren op de sportieve afrekening onder de tenoren.

Zonde voor de Tour dat die samenvalt met de World Cup. Deze Tour, met dat brede veld van al of niet zelfverklaarde en vermeende kanshebbers, had een sportzomer in een oneven jaar verdiend. Om het andere jaar is er wel een groot voetbaltoernooi dat tot half juli reikt, weze het een EK of een WK. Komt daarbij: deze World Cup duurt langer dan ooit. In Rusland in de zomer van 2018 waren we op 15 juliklaar, nu wordt het 19 juli.

De organiserende krant L’Équipe gisteren: de eerste zeventien pagina’s van de printkrant waren aan de World Cup gewijd. Uiteraard had dat te maken met de nipte en fel bevochten overwinning tegen die Paraguayaanse hooligans op noppen en had Frankrijk die zaterdag niet gespeeld, dan zag die krant er misschien helemaal anders uit. Pas op pagina twintig (17+2 publiciteit) begonnen de artikels over de Tour en dat waren er nog maar acht.

Als je dat hele Tour-parcours een beetje van nabij bekijkt, dan merk je dat ASO en L’Equipe rekening hebben gehouden met een World Cup XXL die alles ondersneeuwt. Het lijkt er sterk op dat ze het zwaartepunt van de Tour 2026 helemaal naar achteren hebben geschoven.

De finale van de World Cup wordt op zondag 19 juli gespeeld en op die dag staat pas de eerste etappe gepland met aankomst boven op een col van de buitencategorie. Nog niet eens een kanjer waar wielergeschiedenis is geschreven, maar het niet zo familiaire Plateau de Solaison. Dat is een skioord, maar dan voor langlauf en biatlon, eerder alleen beklommen in de Tour Auvergne-Rhône-Alpes.

Op het eerste gezicht lijkt deze Tour al heel snel de Pyreneeën in te duiken, maar hoewel geen natuurwandeling is de passage door die bergketen wellicht een maat voor niks. Alleen rit zes met beklimmingen van de Aspin en Tourmalet zou voor vuurwerk kunnen zorgen, maar zelfs Tadej Pogacar zal niet zo gek zijn (hoewel?) om al op 50 kilometer van de aankomst te vertrekken. De aankomst naar Gavarnie is een loper, waar uw dienaar ooit hoofdpijn aan overhield. Vooral door de vele auto’s en moto’s (een pest en helemaal in de bergen) en niet eens omwille van de steilte. (INMIDDELS ACHTERHAALD 😉

Zelfs de rit op quatorze juillet lijkt een maat voor niks te worden. Een aankomst op de molshoop Le Lioran, dat had voor een nationale feestdag wel wat prestigieuzer gekund. De dag voor de World Cup-finale en Plateau de Solaison doen ze de Vogezen aan, maar ook de Col du Haag zal niet voor grote verschillen zorgen.

Het zou dus kunnen dat een goede Remco Evenepoel tot het begin van die derde week nog bij de grote mensen staat, en dan heeft hij een mooie kluif – op de Belgische nationale feestdag – aan de tijdrit. Vanaf donderdag 23 juli tot en met zaterdag 25 juli barst het geweld pas echt los.

Eerst een klim naar Orcières-Merlette, waar Eddy Merckx eerst de Tour verloor in 1971, maar die een etappe later terugpakte op de gevallen Luis Ocaña. Daarna twee dagen na elkaar de klim naar Alpe d’Huez, op vrijdag via de klassieke lacets. Zaterdag rijden ze een Marmotte, maar beklimmen ze de alp via de vreselijke maar mooie Col de Sarenne.

Dit is een Tour de France die alles heeft om in de laatste week te beklijven. Alle gewin voordien lijkt kattengespin te worden. Tegelijk is deze Tour één lange slooptocht, maar dat zullen de verschillende strategen bij de ploegen met kanshebbers ook wel hebben uitgevogeld.

In het ideale scenario staan alle tenoren bij het ingaan van de laatste week nog op een zakdoek en krijgen we een finale om duimen en vingers bij af te likken. De kans op een atypische Tour was alvast nooit groter.

De vraag is niet of Pogacar goed is, maar wel hoe goed hij is en of hij goed genoeg is om een ontspannen Jonas Vingegaard al snel op achterstand te zetten. Dat was zijn tactiek van de laatste jaren, ook wel de Armstrong-doctrine genoemd: keihard toeslaan bij de eerste mogelijkheid. Lukt dat niet en gaan we een spannende derde week in, dan moeten we ons de derde week van 2025 herinneren waarin hij niet meer top was.

Sergeant Garcia

Zijn naam is voor mensen van mijn generatie onlosmakelijk verbonden met de graad van sergeant. En met de reputatie van kluns. Sergeant Garcia kreeg geregeld een Z op zijn buik gekrast. Niet de foute Z van de Russen, maar de goeie Z van Zorro.

Onze sergeant Garcia, bij gebrek aan beter de commander in chief van het Belgische voetballeger, was deze week ook een kluns. Een aanvallende ploeg opstellen en niet durven aanvallen. Niet of nauwelijks coachen. Compleet onlogische wissels doorvoeren. De wedstrijd 85 minuten ondergaan en verdiend op achterstand staan. Maar toch Zorro vangen en winnen, ook omdat Zorro te vroeg victorie kraaide.

Hein Vanhaezebrouck begon zijn analyse tegen Het Nieuwsblad met “dit is waarom voetbal zo populair is”. Vreemd hoe de onrechtvaardigste sport ook de populairste sport is geworden. Die ingebakken oneerlijkheid en onrechtvaardigheid is precies waarom voetbal door veel andere sporters niet serieus wordt genomen.

Ik heb niks met (en niks tegen) de Rode Duivels, maar mijn neutrale sporthart bloedde dinsdagnacht. Alle sympathie voor Senegal, nog steeds en niet alleen voor dat ongelukkige wedstrijdverloop.

Waar je nu niemand nog over hoort is dat tweede doelpunt, de kopbal van Youri Tielemans. Je wilt de landen niet tellen die zo’n goal afgekeurd zien voor een aanvallende (duw)fout. Verder wil je ook de landen niet tellen die geen strafschop krijgen voor die al of niet vermeende fout op Tielemans in minuut 125. België gooide daar twee keer een dubbele zes met de dobbelsteen.

Van een complot van het scheidsrechterlijke compartiment op het veld en in de controlekamer is geen sprake. Eerder heeft het te maken met het scheidsrechterlijke consigne ‘momentum niet verstoren’ en ook wel een beetje met de reputatie van het land in kwestie.

Na zo’n wedstrijd heb je ook te doen met de analisten in de studio en daarbuiten. Wat moeten die nu nog? Ze analyseren de wedstrijd vooraf, wijzen op de gevaren van de tegenstander, zijn blij als alles uitkomt en hun gelijk wordt bewezen. Nog meer als sergeant Garcia helemaal de mist ingaat met zijn wissels en twee sleutelspelers beginnen te ruziën.

De commentator zei dat dit de grafsteen was op de World Cup van België. De analisten maakten zich op voor een vernietigende analyse, een Koeman-behandeling, gekopieerd na de exit van Nederland tegen Marokko. Maar dan werd de kluns Garcia plots het genie Garcia. Er viel zowaar een doelpunt, in elkaar gefrommeld door twee invallers. En dan nog een doelpunt, opgezet en gescoord door die twee steenkappers van die grafsteen, die daarna elkaar in de armen vielen.

Niks van wat na minuut 85 gebeurde, kwam ook maar in de buurt van het normale of kon door sportieve logica worden verklaard. Daarom ziet elke sportliefhebber met roots in een andere sport in dat voetbal meer circus dan sport.

En sergeant Garcia, die blijft nog een beetje zitten. Minimaal nog één wedstrijd. We hadden ooit een bondscoach met een konijnenpoot, dat was Guy Thys. Deze bondscoach heeft minstens vier konijnenpoten. Eerst de zwakste groep ternauwernood doorspartelen en toch groepswinnaar worden, daarna een wedstrijd winnen die nooit mag worden gewonnen en ook nooit meer zal worden gewonnen.

Maandagnacht nog eens een land treffen dat zijn beste speler moet missen door een ongelukkige rode kaart, weer een dubbele zes gegooid. En je zult zien dat Spanje of Portugal na hun slagveld tegen volgende vrijdag een halve kern moeten missen door kaarten en/of acute diarree.

Valt er dan niks positiefs te halen uit die ‘overwinning’ op Senegal? Toch wel. Bijvoorbeeld dat is bewezen dat je in deze fase van het toernooi moet selecteren op onverzettelijkheid en overgave, eerder dan op vroeger bewezen voetbalkwaliteiten. Men-ta-li-teit, concentratie, het vermogen om iets over de streep te trekken, daar komt het nu op aan.

Daarin had onze sergeant wel gelijk en daarvoor werd hij onterecht aangepakt. Hij had iets gezegd over teams die hun tactische structuur verliezen naar het eind toe. Dat was een beetje een rare manier om te zeggen dat het ene team al makkelijker de concentratie verliest dan het andere.

Het werd als een diskwalificatie van de Afrikaanse ploegen gezien. Alsof het niet zou kloppen dat sommige landen het weleens wat makkelijker en sneller laten schieten. Was niet Senegal maar Argentinië afgelopen dinsdag de tegenstander, of de VS, of Marokko (een Afrikaans land), dan bleef het gewoon 0-2. In de sport zijn er nu eenmaal landen met een superieure en een mindere prestatiecultuur. Ras heeft daar niks mee te maken, de regio soms, maar niet altijd.

Gouden gêne-ratie

Er zijn te veel redenen om op te noemen waarom ik erg blij ben dat ik niet als verslaggever op deze World Cup ben.

Even tussendoor: in tegenstelling tot op die talloze Olympische Spelen en andere sportkampioenschappen was een voetbaltoernooi, weze het een WK of EK, sowieso voor mij een martelgang. Daar had de biotoop van voetbaljournalisten alles mee te maken. Nooit een stel grotere beunhazen en vakidioten meegemaakt, mij nooit meer geërgerd dan op de World Cup in 2018. Een stel voetbalkonijnen starend naar een lichtbak, dat waren we.

Naast die vele redenen is er afgelopen weekend nog eentje bij gekomen. Ik weet niet of ik mij had kunnen inhouden na de uithaal van bondscoach Rudi Garcia. Die veegde ‘de media’ de mantel uit omdat ze het hadden aangedurfd te twijfelen aan de paraatheid van de oude garde.

Ik durf te wedden dat niemand hem na zijn berisping – dat was het, geen tirade maar een berisping – heeft tegengesproken. De Franstaligen niet omdat ze allang blij zijn dat hij Frans spreekt, de Vlamingen allicht ook niet omdat het Frans van de meesten niet goed genoeg is. Die ene Vlaming die wel goed Frans kan en hem zeker van antwoord had gediend, die volgt de Belgen niet.

We zouden trots moeten zijn op deze jongens die ons zoveel hebben gebracht. We zouden hen moeten aanmoedigen. Dat soort onnozeliteiten verkondigde Garcia. Ik zou hem hebben gezegd dat aanmoedigen en trots zijn niet de taak van een journalist is. Wel het correct berichten over wat ze zien en wat ze denken dat de reden is waarom ze tegen Egypte en Iran geen poot vooruitraakten. En daar hoort bij, wel ja, opperen dat De Bruyne en Lukaku misschien has-beens zijn.

Hopelijk zou hij hebben geantwoord dat hij weet wat journalistiek inhoudt omdat hij getrouwd is met een journaliste, waarop ik dan zou hebben geantwoord dat verhaaltjes en filmpjes maken voor een voetbalclub niet mag worden verward met journalistiek. En het spel had op de wagen gezeten.

Of hij was dan weggelopen en de collega’s waren boos geworden op mij, of er was een discussie ontstaan waarvoor mijn Frans, dat de laatste jaren wat minder is geworden, tekort zou schieten. Kortom, blij dat ik er niet ben.

De oude garde, dan hebben we het over Meunier, Lukaku en De Bruyne, en vreemd genoeg werden ook Trossard (31) en Tielemans (29) in één adem genoemd. Niet Courtois natuurlijk, zoals hij keept is hij op zijn tachtigste nog international, mocht hij dat willen. Lukaku en De Bruyne zijn de sequels van de zogeheten gouden generatie.

Het heeft hier al eens gestaan: behalve dat Belgische media het ook hebben over olympische diploma’s (laatst weer bij het afscheid van Loena Hendrickx) zijn wij ook het enige land dat spreekt over een gouden generatie als over een team dat overal alles heeft gewonnen.

Van het begrip gouden generatie – nooit, niets gewonnen – kloppen welgeteld vier letters: gêne, het gevoel dat de spelers en elke Belgische fan hadden moeten overhouden na die eerste twee wedstrijden. Maar evengoed aan die derde plaats in 2018 want die wedstrijden tegen Japan en Brazilië, die win je echt nooit meer.

Zo’n blijde intrede in Brussel, en dat omwille van een gelukkig behaalde medaille, was dat er niet wat over en niet een beetje het bewijs van onze topsportwoestijn waarin de lat altijd te laag hangt? Dat vroeg ik ooit aan Roberto Martínez, die daar niet blij mee was en rustig zijn punt maakte. Dat zo’n resultaat uniek was voor de Belgische sport.

Onzin. Er is wel degelijk een gouden generatie van de Belgische sport. De enige echte heeft zijn gedeeltelijke generatiewissel achter de rug en presteert weer op niveau. De Red Lions, de nationale hockeyploeg, hebben zich dit weekend als eerste land weten te plaatsen voor de Olympische Spelen van Los Angeles door de Pro League te winnen.

Dat is een achtlandentoernooi onder de allerbeste hockeylanden van de planeet. Die Pro League hebben ze voor de tweede keer gewonnen. Daarnaast zijn ze wereldkampioen geworden in 2018, Europees kampioen in 2019 en maakten ze de treble compleet met een olympische titel in 2021. Eerder al werd olympisch zilver en nadien nog WK-zilver gewonnen.

De Red Lions zaten op mijn vliegtuig richting hun olympische triomf in Tokio. Niks businessclass, niks premium economy, gewoon economy. Van rode brillen, slaapzetels, eigen koks en meer staf dan spelers was ook geen sprake. Evenmin van een pissige en bitsige bondscoach Shane McLeod, ook niet toen het zijn team tegenzat op de vorige Spelen en er vragen werden gesteld. “You’re right mate. We deden het niet te best, ik denk dat we beter moeten kunnen.”

Kila la heri Congo*

Vrijdagochtend, één dag voor de wedstrijd van de Rode Duivels. Op het scherm van de iPad de stand van de acht beste derdes (van twaalf) die doorgaan naar de zestiende finales. België uit groep G staat op tien, Democratische Republiek Congo uit groep K op elf. Zij hebben allebei nog een wedstrijd te goed.

Als u dit leest, weet u hoe het België tegen Nieuw-Zeeland is vergaan. In geval van winst en flink veel doelpunten, en als Egypte niet wint van Iran, zijn de Rode Duivels door als groepswinnaar. Waarschijnlijker is winst en een tweede plaats, en dan wordt het Australië. Bij gelijkspel kan de tweede plek nog, maar ook de vermaledijde derde en dan wordt het rekenen.

Bij verlies is het zo snel mogelijk naar huis met de losersvlucht. Collega’s omschreven een scenario waarbij zou worden verloren van Nieuw-Zeeland als de eventueel grootste blamage uit de Belgische voetbalgeschiedenis. Dat is geen overschatting, meer zelfs, laat dat ‘eventueel’ maar weg. Die blamage is er nu al, ongeacht het resultaat van deze ochtend.

Zelf niet tot scoren komen tegen Iran en Egypte, twee keer verdiend kunnen verliezen en tot de laatste wedstrijd in de allerzwakste groep van het WK XXL moeten afwachten of je verder mag: dat is al een blamage op zich.

Nogmaals, er is geen enkel excuus voor de Rode Duivels om niet door te gaan: zwakke groep, wellicht Australië in de volgende ronde, daarna allicht Argentinië en over en uit, maar in voetbal kan alles.

Terug naar die stand voor de beste derdes. Er het hoofd over breken, dat laten we achterwege bij deze temperaturen. Of het dus überhaupt kan, dat moeten anderen maar uitvogelen. Maar is er een scenario mogelijk waarbij België vandaag als derde eindigt en in de nacht van zaterdag op zondag alsnog door Congo uit de beste (minst slechte) acht wordt geknikkerd?

Geef toe, een ramp voor fans, maar journalistiek, politiek, maatschappelijk en niet te vergeten columnistisch een erg aantrekkelijke optie. Een sportief voorschot op herstelbetaling als het ware, een toetje boven op de aanstaande teruggave van een stel geroofde schedels.

Tien van de 48 ploegen op deze World Cup kwamen uit Afrika. Daarvan zullen er als alles meezit negen en in het slechtste geval nog zes overblijven voor de zestiende finales. De verliezers van de groepsfase zijn vooral Midden-Amerika en Azië. Afrika bewijst daarmee dat het een voetbalregio is, wat niet direct kan worden gezegd van Azië. Het verschil is dat die veel voor elkaar krijgen bij de FIFA, zoals voor dit WK een verdubbeling van het aantal deelnemers, en dat enkel en alleen omwille van de financiële navelstreng met het Midden-Oosten.

Los van het resultaat van de Rode Duivels, dé wedstrijd om naar uit te kijken en om voor wakker te blijven wordt volgende nacht gespeeld, die van zaterdag op zondag. Om halftwee voor de liefhebbers neemt Congo het op tegen Oezbekistan om bij de acht beste derdes te eindigen. Alleen winst is goed genoeg, en die zou hun een ongeziene en verdiende plaats in de zestiende finales opleveren.

Congo is een typische diasporaploeg. Geen enkele international speelt in Congo zelf, en maar één speelt in Afrika, bij Pyramids FC, een Egyptische ploeg. Geen verkeerde competitie, dat hebben de Belgen aan den lijve ondervonden.

Hun clubs zitten in dertien verschillende landen, waarvan vijf in Engeland en vijf in Frankrijk, en slechts twee (Matthieu Epolo bij Standard en Joris Kayembe bij Genk) in België. Théo Bongonda, die we ook nog kennen van Genk, speelt het verst, bij Spartak Moskou nog wel.

Opmerkelijk: zes Congolezen zijn effectief ook in Congo geboren. Axel Tuanzebe van Burnley kwam al op zijn zevende terecht bij Manchester United en zit nu bij Burnley. Twee werden geïmporteerd door Anderlecht, dat zijn Chancel Mbemba (nu bij Lille) en Edo Kayembe, beiden in de basiself. Die laatste was niet goed genoeg voor Anderlecht, werd voor een schijntje verkocht aan Eupen en ging daarna naar Watford.

De discussie of spelers met een dubbele nationaliteit voor het land van hun roots dan wel voor het opleidingsland zouden moeten kiezen, in casu België, doet hier niet ter zake. Van alle Congolese internationals zou alleen Noah Sadiki, nog een die Anderlecht liet gaan, in aanmerking zijn gekomen voor een selectie bij de Rode Duivels. Die investeert in Congo en niet alleen in het voetbal.

Congo heeft vooral indruk gemaakt in de eerste wedstrijd door Portugal op 1-1 vast te spijkeren. Het 0-1-verlies tegen Colombia kwam er ondanks de wonderbaarlijke doelman Lionel Mpasi-Nzau. Nu moet het gaan gebeuren tegen Oezbekistan. Geluk gewenst Congo*.